II SA/Wa 1133/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, , Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...], Minister Finansów (dalej także jako "organ" lub "Minister") - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") - po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej - utrzymał w mocy ww. decyzję. Zaskarżona decyzja organu wydana została w następującym stanie faktycznym: W piśmie z [...] stycznia 2017 r. Spółka wniosła do Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Ministra Finansów) o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udostępnienie jej wglądu do następujących protokołów: - protokołu odbioru ilościowego przedmiotu umowy, - protokołu odbioru jakościowego przedmiotu umowy, - protokołu odbioru końcowego etapu I przedmiotu umowy, jako dokumentacji związanej z realizacją umowy nr [...] zawartej przez Ministerstwo Finansów Biuro Administracyjne z [...] sp. z o.o. z siedzibą W., w wyniku rozstrzygnięcia przetargu ograniczonego na "[...]". Decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów orzekł o odmowie skarżącej udostępnienia informacji publicznej w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił m.in., że wniosek dotyczy umowy zawartej w wyniku przeprowadzonego postępowania o zamówienie publiczne i w związku z tym zobowiązany jest do przestrzegania zasad systemu zamówień publicznych określonych w ustawie z 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2164 ze zm. - dalej: "P.z.p."). Wskazał, że w toku przedmiotowego postępowania wykonawca, tj. [...] sp. z o.o. z siedzibą W., składając ofertę zastrzegła, jako tajemnicę przedsiębiorstwa, protokół odbioru końcowego etapu I wraz załącznikami (protokoły odbioru ilościowego i jakościowego). Skuteczność tego zastrzeżenia została potwierdzona wyrokiem Krajowej Izby Odwoławczej z [...] listopada 2016 r. sygn. akt [...]. W tej sytuacji, powołując się w uzasadnieniu decyzji na przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stwierdził, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy dyspozycja tego przepisu znajduje w pełni zastosowanie, co powoduje, iż jest zobligowany do nieujawniania treści wnioskowanej części umowy nr [...]. Minister Rozwoju i Finansów decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] r. utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2017 r. nr [...]. Wskazał, że w sprawie spełniona została zarówno przesłanka formalna, jak i materialna dla uznania, że żądane informacje podlegają ochronie, jako objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Utajnione załączniki do oferty spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą W. zawierają informacje zarówno techniczne, technologiczne, handlowe i organizacyjne przedsiębiorstwa - wszystkie te informacje posiadają dla tej spółki wartość gospodarczą. Zdaniem organu, przedmiotowe informacje, jak i informacje zawarte w załącznikach, wyczerpują definicję tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Powyższe dowodzi, że ujawnienie żądanych informacji mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy, a w konsekwencji, że zachodzi przesłanka materialna dla uznania, że informacje te objęte są tajemnicą przedsiębiorcy, co z kolei uzasadnia odmowę udostępnienia żądanych informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nadto wskazał, że zastrzeżone informacje nie tracą przymiotu tajemnicy po zawarciu umowy, dlatego też organ nie jest uprawniony do ich ujawniania. Na skutek skargi skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd", "WSA") wyrokiem z 24 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 670/17 orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji z [...] marca 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z [...] lutego 2017 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że organ, wydając obie sporne decyzje, przedstawił jedynie wykładnię pojęcia tajemnica przedsiębiorstwa (z którą WSA co do zasady się zgadza), nie odnosząc jednak tej definicji do szczegółowego przedmiotu wniosku inicjującego niniejsze postępowanie. Stąd, zdaniem Sądu, nie jest wiadomym, w czym organ dokładnie upatruje wartości gospodarczej mającej świadczyć o posiadaniu przez żądane informacje przymiotu tajemnicy przedsiębiorcy. Dlatego też koniecznym jest w decyzji odniesienie się do żądanych dokumentów, w zakresie, który nie doprowadzi do ujawnienia ich treści. Sąd uznał zatem, że organ dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób wyjątkowo lakoniczny wyjaśnił w uzasadnieniu tych decyzji, dlaczego uznał, że zachodzi przesłanka ograniczająca dostęp do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2018 r., poz. 419; dalej: "u.z.n.k."). Nadto odmawiając stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej - nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., przez co naruszył w sposób ewidentny zarówno zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a. Z kolei uzasadniając zaskarżoną decyzję w sposób bardzo ogólnikowy, bez bliższej analizy występowania wszystkich przesłanek koniecznych do przyjęcia tezy, że spełnione zostały cechy tajemnicy przedsiębiorcy, organ w konsekwencji dopuścił się również ewidentnego naruszenia normy prawnej uregulowanej w art. 107 § 3 k.p.a. Konkludując Sąd wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie, organ w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Minister, działając na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 11 ust. 4 u.z.n.k., odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że żądane informacje ujawniają know-how [...] Sp. z o.o. z siedzibą W., mają charakter zarówno technologiczny, jak i organizacyjny, gdyż dotyczą rynku zbytu i dostaw oraz oferowanego przez przedsiębiorcę asortymentu dobranego indywidualnie do potrzeb zamawiającego, w oparciu o posiadaną wiedzę specjalistyczną i w wyniku poniesienia nakładów w postaci pracy osób analizujących wymogi oraz dokonujących doboru właściwych produktów. Zdaniem organu, ich ujawnienie naraża ww. spółkę na poniesienie szkody związanej z utratą powyższej przewagi i ujawnieniem w sposób nieodpłatny i niekontrolowany przez przedsiębiorcę informacji, których wytworzenie wiązało się z poniesieniem przez niego nakładów, zarówno w postaci wymiernego czasu pracy osób przygotowujących ofertę/realizujących umowę, jak i potencjału wiedzy i doświadczenia zgromadzonego w przedsiębiorstwie. Ponadto, organ zauważył, że nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż skarżąca jako wnioskująca o dostęp do informacji jest podmiotem prowadzącym działalność wprost konkurencyjną do działalności [...] Sp. z o.o. z siedzibą W. Ujawnienie informacji, co do oferowanych produktów - co dotyczy zarówno ich rodzaju, konkretnych numerów identyfikacyjnych, jak i liczby, miejsc dostawy oraz osiąganych parametrów (spełnianych wymagań), zagraża pozycji konkurencyjnej ww. spółki jako uczestnika kolejnych przetargów, czy procesów poprzedzających zawarcie umowy, w których konkuruje on z innymi dostawcami, w szczególności z podmiotem wnioskującym o ujawnienie informacji. Zawarte w objętych wnioskiem protokołach informacje co do sposobu prowadzenia działalności (realizacji przedmiotowej umowy) przez ww. spółkę w zakresie tak szczegółowych informacji, jak liczba, ilość i jakość dostawy (spełniane wymagania) konkretnych oferowanych produktów, posiadają zatem wartość gospodarczą. Zdaniem organu, wartości gospodarczej i wynikającego stąd waloru tajemnicy przedsiębiorstwa nie można odmówić zarówno całym dokumentom, jak i pojedynczym informacjom zawartym w protokołach odbioru. Nadto wartość gospodarczą mają również zawarte w protokołach informacje w postaci uwag/zastrzeżeń, czy też wyrażonej w inny sposób oceny jakościowej wykonanych dostaw lub usług. W ocenie Ministra mają one znaczenie ze względu na fakt, że dotyczą one renomy przedsiębiorcy, która pozostaje w ścisłym związku z pozycją gospodarczą i wynikami ekonomicznymi przedsiębiorcy. Dlatego też wskazane informacje mieszczą się zatem w zakresie informacji posiadających szeroko rozumianą wartość gospodarczą, tj. spełniających przesłankę uznania za tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ujawnienie tego typu informacji, w szczególności podmiotom konkurencyjnym oraz poza kontrolą przedsiębiorcy naraża go na poniesienie szkody w zakresie utrzymywanej pozycji rynkowej i prowadzonej działalności związanej z przedmiotem umowy. Organ, powołując się na orzecznictwo podniósł, że wartość gospodarczą będą miały nie tylko informacje wprost ujawniające ponoszone koszty czy inne informacje o walorze czysto ekonomicznym, ale wszystkie informacje dotyczące prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, których ujawnienie może narazić go na szkodę, zarówno taką o bezpośrednim charakterze finansowym, jak i szkodę w zakresie posiadanej pozycji konkurencyjnej, czy przewagi nad pozostałymi uczestnikami rynku. Jednocześnie wyjaśnił, że kwestia zakwalifikowania informacji identyfikujących urządzenia oferowane i dostarczane przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą W. w ramach przedmiotowej umowy jako informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. była dwukrotnie rozstrzygana, tj. przez Krajową Izbę Odwoławczą (wyrok z 15 listopada 2016 r. sygn. KIO 2058/16) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 446/17). Podmioty te rozstrzygnęły, że informacje w zakresie dostarczanych produktów i urządzeń (w szczególności oznaczenia typów, modeli, marki urządzeń) spełniają przesłanki, zarówno formalne jak i materialne, uznania za informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Dlatego też należy uznać, że te same informacje, nawet jeśli zawarte w innym dokumencie, zasługują na jednakową ochronę, niezależnie od tego w którym momencie i w jakich okolicznościach podejmowane byłyby próby ich ujawnienia, przy założeniu podtrzymania zastrzeżenia ze strony przedsiębiorcy i dotychczasowego zachowania ich poufnego charakteru. Zatem protokoły odbioru podlegają wyłączeniu spod obowiązku udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim ujawniają informacje pozwalające na identyfikację dostarczanych produktów, co dotyczy zarówno ich nazw własnych (marka, model, typ), jak i innych oznaczeń producenckich, numerów seryjnych itd. Wnioskiem z [...] kwietnia 2018 r. Spółka zwróciła się do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie spornej decyzji z [...] kwietnia 2018 r. i udostępnienie żądanej informacji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1-2 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 139 ust. 3 P.z.p. oraz art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wniosku zarzuciła, że niewystarczające jest powołanie się przez organ jedynie na tajemnicę przedsiębiorcy, bez rozwinięcia, w jakim aspekcie tajemnicę tę należałoby oceniać. Ponadto wskazała, że pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" nie zostało zdefiniowane na gruncie u.d.i.p., a warunkiem koniecznym do uznania istnienia tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, powinien dążyć do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a także w sposób wyczerpujący uzasadnić swoje rozstrzygnięcie. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] maja 2018 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją własną z [...] kwietnia 2018 r. o odmowie udostępnienia skarżącej spółce informacji publicznej. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ w całości podtrzymał i przytoczył dotychczasowe stanowisko wyrażone we wcześniejszej swojej decyzji (por. k. 3-5 uzasadnienia). Uznał, że ujawnienie żądanych informacji mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy, a w konsekwencji, że zachodzi przesłanka materialna dla uznania, że informacje te objęte są tajemnicą przedsiębiorcy, co z kolei uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji z [...] kwietnia 2018 r. Pismem z [...] czerwca 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra z [...] maja 2018 r. wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 139 ust. 3 P.z.p. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie z uwagi na uznanie, że zachodzi przesłanka ograniczająca dostęp do informacji publicznej i ograniczenie tym samym prawa skarżącej do informacji publicznej; 2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP - poprzez ograniczenie istoty prawa do informacji publicznej; 3) przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art.16 ust. 1 u.d.i.p. - w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez zebranie, rozpatrzenie i dokonanie przez Ministra oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.; 4) art. 33 i art. 35 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1870) - poprzez wyłączenie jawności informacji publicznych z naruszeniem tychże przepisów. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że w niniejszej sprawie chodzi o podanie informacji o sposobie wykonania i realizacji przedmiotowej umowy, poprzez wgląd w protokoły odbioru przewidziane w tej umowie. Nie da się uzasadnić tajemnicą przedsiębiorcy o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odmowy podania do wglądu podstawowych, ogólnych informacji poprzez udostępnienie do wglądu dokumentacji wskazanej przez Spółkę w postaci protokołu odbioru ilościowego przedmiotu umowy, protokołu odbioru jakościowego przedmiotu umowy oraz protokołu odbioru końcowego etapu I przedmiotu umowy, czyli podstawowych dokumentów zawierających informacje związane z realizacją umowy, w tym czy umowa jest wykonywana i jak jest wykonywana. Skarżąca podniosła, że nie wnosiła o ujawnienie pełnego zestawienia wszystkich dokładnie nazwanych o oznaczonych komponentów sprzętowych i programowania systemu mającego stanowić oryginalne know - how spółki [...]. Powołując się na orzecznictwo skarżąca wskazała, że zastrzeżenie przez przedsiębiorcę tajemnicy może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy organ zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. W ocenie skarżącej w sprawie wniosku Spółki, biorąc pod uwagę zakres informacji objętych wnioskiem, nie dokonano właściwej interpretacji pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., biorąc pod uwagę zakres i rodzaj wnioskowanej przez Spółkę informacji. W przedmiotowej sprawie nie dokonano właściwej analizy wniosku skarżącej pod kątem zidentyfikowania informacji mających status tajemnicy przedsiębiorcy, o którym stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie respektując przy tym reguł zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Szczegółowo odniósł się o zarzutów skargi uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Ministra z [...] maja 2018 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja z [...] kwietnia 2018 r. zostały wydane w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 670/17 uchylającego decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] marca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącej informacji publicznej w związku z jej żądaniem zawartym we wniosku z [...] stycznia 2017 r. Mając powyższe na uwadze należy przypomnieć, że zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wobec tego ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą, zwłaszcza w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że w trakcie poprzednio toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego WSA dokonał kompleksowej oceny prawidłowości zaskarżonej wówczas decyzji, niezależnie od zarzutów podnoszonych w skardze. Dla organu administracji ponownie rozpatrującego sprawę, jak też każdego innego organu orzekającego w danej sprawie, zawarty w orzeczeniu kasacyjnym pogląd dotyczący wyłożonych i zastosowanych przepisów, jak również ocena co do poczynionych przez organ ustaleń faktycznych jest wiążąca. Oznacza to, że skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego. Jak podkreślał niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, konsekwencją związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku jest to, że stanowisko sądu I instancji, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego, powinno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wcześniejszym poglądem (wyrok NSA z 2 kwietnia 2008r. o sygn. akt: I OSK 886/07, LEX nr 541851). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji wskazać należy, że ocena prawna oraz wytyczne zawarte w ww. orzeczeniu Sądu z 24 października 2017 r. zostały przez organ uwzględnione w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy. Odmawiając skarżącej udostępnienia informacji publicznej poprzez udostępnienie jej wglądu do protokołu odbioru ilościowego, protokołu odbioru jakościowego oraz protokołu odbioru końcowego etapu I, tj. dokumentacji związanej z realizacją umowy nr [...] zawartej przez Ministerstwo Finansów Biuro Administracyjne z [...] sp. z o.o. z siedzibą W. w wyniku rozstrzygnięcia przetargu ograniczonego na "[...]", Minister zasadnie uznał, że informacje te we wskazanym zakresie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa [...] sp. z o. o. z siedzibą W. Należy podkreślić, że ustanowione w ww. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prawo do uzyskania informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Może podlegać ograniczeniu wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Zainteresowany dostępem do informacji publicznej, bez względu na jego własny interes w jej uzyskaniu, zobowiązany jest poddać się rygorom wynikającym z istniejących ograniczeń (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2011 r. sygn. II SA/Wa 1844/1, Lex nr 1153551). Dlatego też na uwzględnienie nie zasługuje zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, zauważa, że z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika zasada jawności informacji publicznej. Jednakże ograniczenia prawa do informacji publicznej uregulowane zostały w art. 5 u.d.i.p., który w ust. 1 ustanawia ograniczenia ze względu na inne akty prawne chroniące wskazane w nich tajemnice. Z brzmienia ww. przepisu wynika, że akt taki musi mieć rangę ustawy, wobec czego do katalogu tajemnic, o których mowa w ww. przepisie prawa, nie można zaliczyć tajemnic ujętych w aktach niższej rangi. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przepisy u.d.i.p. nie zawierają definicji pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy". Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, na potrzeby stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przyjmuje się definicję pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa" zawartą w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Zgodnie z jego treścią przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z treści powołanego przepisu wynika, że aby objąć prawną ochroną pewien zakres informacji istotnej dla przedsiębiorcy niezbędne jest jej wyłączenie z jawności publicznej, poprzez podjęcie niezbędnych działań zmierzających do zachowania poufności tej informacji. Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tegoż podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1483/12, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organ zasadnie uznał, że żądane dokumenty posiadają cechy informacji będącej tajemnicą przedsiębiorstwa. W kontrolowanej sprawie, skuteczność zastrzeżenia tych dokumentów klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa" została potwierdzona orzeczeniem Krajowej Izby Odwoławczej z [...] listopada 2016 r. sygn. akt [...], jak i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 446/17. A zatem zostały spełnione przesłanki z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tj. podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji i nieujawniania tej informacji do wiadomości publicznej. Organ dysponujący żądaną informacją publiczną i jednocześnie przyjmujący zastrzeżenie [...] sp. z o. o. z siedzibą W. był obowiązany dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji. Minister, biorąc pod uwagę, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, iż zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa, przedmiotowej analizy dokonał i zasadnie przyjął, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją o znacznej wartości dla przedsiębiorcy, która powinna podlegać ochronie prawnej. Zgodzić się należy z organem, że żądane informacje ujawniają know-how [...] Sp. z o.o. z siedzibą W., jak i mają charakter technologiczny i organizacyjny, gdyż dotyczą rynku zbytu i dostaw oraz oferowanego przez przedsiębiorcę asortymentu dobranego indywidualnie do potrzeb zamawiającego, w oparciu o posiadaną wiedzę specjalistyczną i w wyniku poniesienia nakładów w postaci pracy osób analizujących wymogi oraz dokonujących doboru właściwych produktów. Należy także zauważyć, że wszystkie te informacje posiadają dla ww. spółki wartość gospodarczą. Przedmiotowe informacje, jak i informacje zawarte w załącznikach wyczerpują definicję tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Tym samym, organ w wystarczający sposób wyjaśnił, zgodnie ze wskazaniem Sądu zawartym w wyroku z 24 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 670/17 w czym dokładnie upatruje wartości gospodarczej mającej świadczyć o posiadaniu przez żądane informacje przymiotu tajemnicy przedsiębiorcy. Ujawnienie żądanych informacji mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy, zachodzi więc przesłanka materialna dla uznania, że informacje te objęte są tajemnicą przedsiębiorcy. Powyższe z kolei uzasadnia odmowę udostępnienia żądanych informacji na podstawie przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dlatego też organ prawidłowo przyjął, że żądane informacje nie mogą być udostępnione z uwagi na objęcie ich tajemnicą przedsiębiorcy oraz że w sprawie został spełniony zarówno aspekt formalny, jak i materialny tajemnicy przedsiębiorcy. O spełnieniu aspektu materialnego świadczy fakt, że żądane informacje są niewątpliwie związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością. Spełniony został także aspekt formalny, bowiem przedsiębiorca wykazał wolę utajnienia danych informacji, co przesądził już Sąd w wyroku z 24 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 670/17. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione. Organ zbadał i ocenił, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności żądanych informacji, a żądana informacja miała charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej przedsiębiorstwa lub innej posiadającej wartość gospodarczą, której ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. Jak słusznie zauważył organ, powyższą ocenę uzasadniały wskazane przez przedsiębiorcę okoliczności, że zestawienie wszystkich dokładnie nazwanych i oznaczonych komponentów sprzętowych i programowania systemu, stanowi jego autorskie rozwiązanie techniczne, posiadające wartość majątkową i zostało objęte polityką ochrony przed ujawnieniem osobom trzecim. Dlatego też zarzuty naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 139 ust. 3 P.z.p. należy uznać za niezasadne. Sąd nie dopatrzył się także w postępowaniu Ministra naruszenia przepisów prawa procesowego. Organ dokonał bowiem oceny stanu faktycznego sprawy, która znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji, jak i podjął wszystkie czynności niezbędne dla załatwienia sprawy. Powyższe czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.