II SA/Wa 1137/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. Z. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania przed sądami administracyjnymi w sprawie ze skargi I. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z 5 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji z uwagi na nieuzupełnienie przez pełnomocnika skarżącej braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni. Pismem z [...] września 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej I. Z. zwróciła się o przywrócenie terminu do ww. braku formalnego skargi. We wniosku wskazano, że wezwanie Sądu do usunięcia braku formalnego skargi zostało odebrane w dniu 23 lipca 2018 r. przez pracownika sekretariatu kancelarii, który nie przekazał pełnomocnikowi skarżącej. Ponadto wskazano, że pełnomocnik skarżącej była w 9 miesiącu ciąży i z uwagi na ryzyko przedwczesnego porodu zmuszona była z dnia na dzień zaprzestać wszelkiej aktywności i pracy zawodowej. W związku z powyższym przestała pojawiać się w kancelarii, o czym nie był powiadomiony pracownik kancelarii, gdyż udał się na urlop. Dodatkowo podkreślono, że pełnomocnik skarżącej nie miał świadomości, iż w kancelarii jest przeterminowane wezwanie do uzupełnienia braków skargi. Wiedzę, iż Sąd wzywał pełnomocnik skarżącej uzyskała w dniu 11 września 2018 r., gdy w kancelarii odebrano postanowienie o odrzuceniu skargi. Do wniosku dołączono pełnomocnictwo procesowe, kartę informacyjną leczenia szpitalnego oraz scan legitymacji adwokackiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018r. poz. 1302) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powoływanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że Sąd może przywrócić termin kiedy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi; wniesienie wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W rozpoznawanej sprawie Sąd przyjmując najkorzystniej dla strony datę 11 września 2018 r. jako dzień, w którym strona powzięła informację o wydaniu postanowienia w sprawie uznał, że pełnomocnik skarżącej składając 18 września 2018 r. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnia braku formalnego skargi zachowała siedmiodniowy termin. Odnosząc się natomiast do kryterium braku winy w uchybieniu terminu Sąd wskazuje, że ustawodawca nie zdefiniował w konkretny sposób pojęcia braku winy. Jednak w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. A zatem przeszkodą w zachowaniu terminu może być zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne przez stronę, stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W realiach niniejszej sprawy w ocenie Sądu ww. okoliczności nie zachodziły, ponieważ pełnomocnik skarżącej mając świadomość toczącego się przed sądem postępowania w sprawie I. Z. nie wykazała należytej staranności, której można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika zainteresowanego postępami zawisłej przed sądem ww. sprawy. Twierdzenia pełnomocnika skarżącej adwokat L. T. dotyczące nieprzekazania jej przez pracownika kancelarii wezwania do usunięcia braku formalnego skargi nie mogą w realiach rozpatrywanego przypadku stanowić podstawy wnioskowanego przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, oparte jest na domniemaniu, że wezwanie przekazane pracownikowi kancelarii dotarło do rąk pełnomocnika skarżącej. Adresat przesyłki może obalić to domniemanie, gdy wykaże, że doręczenie zastępcze było wadliwe albo że pismo w ogóle do niego nie dotarło. Zdaniem Sądu domniemania tego pełnomocnik skarżącej skutecznie nie obalił. Pełnomocnik skarżącej istotnie mogła nie wiedzieć o wezwaniu Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi, lecz w ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej zwłaszcza mając świadomość ciąży, a co za tym idzie pojawienia się konieczności komplikacji, czy hospitalizacji winna skontaktować się choćby telefonicznie z Sądem i ustalić, na jakim etapie jest postępowanie sądowe. Ponadto z treści załączonej do wniosku karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika, że pełnomocnik skarżącej istotnie przebywała w szpitalu, ale dopiero od 7 sierpnia 2018 r. do 11 sierpnia 2018 r. z powodu porodu siłami natury, to jednak okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do przywrócenia terminu, bowiem pracownik kancelarii odebrał ww. wezwanie dwa tygodnie przed porodem. Pełnomocnik skarżącej mając zatem świadomość zarówno toczącego się przed sądem postępowania, jak i stanu zdrowia związanego z pozostawaniem w ciąży winna wybrać rozwiązanie stwarzające możliwość należytego zadbania o interesy skarżącej, choćby poprzez ustanowienie zastępcy czy kontakt telefoniczny z Sądem. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły bowiem okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności, nie można było przezwyciężyć. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.