II SA/Wa 1138/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Starosta M. aktem z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...], działając na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (t. j.: Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.), nadał A. C. stopień nauczyciela mianowanego. W decyzji stwierdzono, że zainteresowany zdał egzamin przed Komisją Egzaminacyjną na stopień nauczyciela mianowanego oraz, jako kwalifikacje, posiada wyższe studia magisterskie z przygotowaniem pedagogicznym i może być zatrudniony w szkołach podstawowych, gimnazjach i szkołach ponadgimnazjalnych. Kuratorium Oświaty w S., w związku z prowadzoną korespondencją z A. C., powzięło wątpliwość co do posiadanych przez niego kwalifikacji do nauczania języka niemieckiego i pismem z dnia 20 listopada 2006 r. nr [...] zainteresowany został zawiadomiony, na podstawie art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdził z urzędu nieważność aktu nadania A. C. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w dniu nadania aktu mianowania A. C. nie posiadał kwalifikacji do nauczania języka niemieckiego, ponieważ oprócz dyplomu ukończenia studiów wyższych z zakresu technologii żywności pochodzenia morskiego nie legitymował się świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, tj. zaawansowanej znajomości języka obcego oraz nie potwierdził przygotowania pedagogicznego do nauczania tego języka. Zdaniem organu, załączone przez zainteresowanego świadectwo ukończenia kursu języka niemieckiego nie jest dokumentem potwierdzającym wymagany poziom znajomości tego języka. Organ wskazał, że od marca 1992 r. obowiązuje ustalenie Ministra Edukacji Narodowej, iż odpowiednim poziomem znajomości języka obcego, wymaganego od nauczycieli danego języka, jest poziom zaawansowany, natomiast instytucją zagraniczną, która może potwierdzić ten poziom znajomości języka niemieckiego był i jest Goethe Institut w Republice Federalnej Niemiec. To stanowisko Ministra Edukacji Narodowej zostało oparte na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 z późn. zm.). Zgodnie z cytowanym przepisem kwalifikacje do nauczania języków obcych posiada osoba, która legitymowała się dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego, przeprowadzanego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej, i która uzyskała również przygotowanie pedagogiczne. Od powyższej decyzji A. C. wniósł odwołanie do Ministra Edukacji Narodowej. Podniósł w nim, że stwierdzenie nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest nieuzasadnione. Wskazał, że zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288 z późn. zm.), spełniał konieczne wymogi. Z tego względu powinien zachować nabyte kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela, gdyż w dniu wejścia w życie rozporządzenia był zatrudniony w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] w M., jako nauczyciel mianowany. Jednocześnie akt nadania na stopień nauczyciela mianowanego otrzymał w dniu 25 lipca 2001 r., stosownie do obowiązujących wówczas przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r., według których spełniał wymogi kwalifikacyjne. Zaznaczył także, że posiadany przez niego egzamin Zentrale Mittelstuffenprűfung - w myśl najnowszych przepisów - uprawnia do nauczania języka niemieckiego w szkołach podstawowych. Jest ponadto egzaminem na poziomie średniozaawansowanym (poziom C1 wg klasyfikacji Rady Europy), a uzyskany certyfikat znajomości języka niemieckiego jest uznawany na całym świecie. Skarżący nie zgodził się z faktem, iż organ w wydanej decyzji powołał się na pismo MEN z dnia 10 sierpnia 1995 r. nr [...] i pominął treść § 20 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 kpa oraz art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy – Karta Nauczyciela, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że A. C. legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich w zakresie technologii żywności pochodzenia morskiego, wydanym w dniu 11 kwietnia 1982 r. przez Akademię Rolniczą w S., świadectwem złożenia egzaminu z języka niemieckiego, wydanym w dniu 1 czerwca 1979 r. przez Państwowa Komisję Egzaminacyjną w S., świadectwem ukończenia studium pedagogicznego, wydanym w dniu 26 maja 1990 r. przez Centrum Doskonalenia Nauczycieli [...], zaświadczeniem o ukończeniu Studium Językowego – język niemiecki, wydanym w dniu 23 stycznia 1999 r. przez [...] Centrum Edukacyjne w S. oraz certyfikatem Die Zentrale Mittelstuffenprűfung Goethe Institut, wydanym w dniu 30 czerwca 1999 r. Minister Edukacji Narodowej uznał, że twierdzenie A. C., iż posiadane dokumenty poświadczają spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. W ocenie organu, świadectwo złożenia egzaminu z języka niemieckiego, wystawione przez Państwową Komisję Egzaminacyjną w S., nie stanowi potwierdzenia kwalifikacji do nauczania języka obcego w szkole. Również zdanie egzaminu z języka niemieckiego przed Państwową Komisją Egzaminacyjną w 1979 r. nie jest równoznaczne ze zdaniem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka niemieckiego I lub II stopnia, o którym mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. Egzamin ten był przeznaczony dla uczniów. Był równoznaczny z ukończeniem nauki w zakresie danego języka na poziomie szkoły średniej i nie nadawał kwalifikacji do nauczania języka obcego. Zdaniem organu, również świadectwo ukończenia studium pedagogicznego, wydane przez Centrum Doskonalenia Nauczycieli [...], nie stanowi dokumentu potwierdzającego posiadanie przygotowania pedagogicznego do nauczania języka niemieckiego w szkole, gdyż przygotowanie pedagogiczne nauczycieli języków obcych powinno obejmować treści powiązane z nauczanym przedmiotem, czyli w tym wypadku z językiem niemieckim. W ocenie organu odwoławczego, kwalifikacje do nauczania języka niemieckiego w szkołach ponadgimnazjalnych posiada osoba, która legitymuje się wymaganym w danym typie szkoły poziomem wykształcenia, świadectwem egzaminu w zakresie co najmniej zaawansowanej znajomości języka niemieckiego, uznawanym przez Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz przygotowaniem pedagogicznym w zakresie dydaktyki nauczania języka niemieckiego. Za zaawansowaną znajomość języka niemieckiego MEN w 2001 r. uznawało świadectwo Das Kleine Deutsche Sprachdiplom oraz Die Zentrale Obrestufenprűfung, natomiast posiadane przez skarżącego Die Zentrale Mittelstufenprűfung – uznawało za dowód jedynie podstawowej znajomości języka niemieckiego. Jednocześnie organ II instancji, ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, że organ I instancji w decyzji powołał się na pismo Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia 10 sierpnia 1995 r. nr [...], które nie zostało opublikowane, stwierdził, iż wykładnia prawa dokonywana przez centralne organy administracji państwowej nie jest przepisem prawa, nie oznacza to jednak, że przepisy wewnętrzne nie mają znaczenia w ramach postępowania administracyjnego. Stanowią one bowiem dla organu wskazówkę, odnośnie wykładni przepisów prawa i zapewniają jednolitość w ich stosowaniu. Powyższa decyzja Ministra Edukacji Narodowej stała się przedmiotem skargi A. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący uznał za nieuzasadnione stwierdzenie nieważności aktu nadania mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie, przedstawiając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 18 lipca 2007 r. podniósł, że kwestionowanie przez organ jego kwalifikacji do nauczania języka niemieckiego jest nieuzasadnione i uzupełnił swoją skargę o wykaz dokumentów, mających potwierdzić wyrażone przez niego stanowisko. Powołał się również na § 20 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r., który, jego zdaniem, stanowi podstawę do oceny posiadanych kwalifikacji na dzień wydania aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, a nie pismo Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia 10 sierpnia 1995 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 kpa). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji mogłaby tylko zapaść w sytuacji, kiedy organ by stwierdził, że akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego został podjęty w okolicznościach określonych w przepisach art. 156 § 1 kpa. Działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. W niniejszej sprawie [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdził z urzędu nieważność aktu nadania A. C. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, jako podjętego z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. III ARN 22/95). Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia eliminującego decyzję z obrotu prawnego. Przy czym chodzi tu o prawo powszechnie obowiązujące, a zatem – w świetle art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – o Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1a-3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (t. j.: Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.), warunkiem nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nauczycielowi zatrudnionemu w szkole było: spełnienie przez niego wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Stosownie natomiast do § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 z późn. zm.), obowiązującego w dniu nadania A. C. aktu mianowania, kwalifikacje do nauczania języka obcego w szkole średniej posiadała osoba, która ukończyła studia wyższe na dowolnym kierunku i posiadała świadectwo państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwo odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzanego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej, i która ponadto uzyskała przygotowanie pedagogiczne. Przez przygotowanie pedagogiczne należy rozumieć, stosownie do § 1 ust. 2 tego rozporządzenia, nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej nauczanych w powiązaniu z kierunkiem kształcenia i praktyką pedagogiczną w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin oraz odbycie pozytywnie ocenionych praktyk pedagogicznych w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin oraz wylegitymowanie się dyplomem (zaświadczeniem) szkoły wyższej albo świadectwem ukończenia kursu pedagogicznego prowadzonego przez zakład kształcenia nauczycieli albo placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy. A. C. legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich w zakresie technologii żywności pochodzenia morskiego, wydanym w dniu 11 kwietnia 1982 r. przez Akademię Rolniczą w S., świadectwem złożenia egzaminu z języka niemieckiego, wydanym w dniu 1 czerwca 1979 r. przez Państwowa Komisję Egzaminacyjną w S., świadectwem ukończenia studium pedagogicznego, wydanym w dniu 26 maja 1990 r. przez Centrum Doskonalenia Nauczycieli [...], zaświadczeniem o ukończeniu Studium Językowego – język niemiecki, wydanym w dniu 23 stycznia 1999 r. przez [...] Centrum Edukacyjne w S. oraz certyfikatem Die Zentrale Mittelstuffenprűfung Goethe Institut, wydanym w dniu 30 czerwca 1999 r. Organy orzekające w sprawie zgodnie przyjęły, że skarżący nie legitymuje się dokumentem świadczącym o zaawansowanej znajomości języka niemieckiego i nie posiada kwalifikacji pedagogicznych, niezbędnych do nauczania tego języka. Z tego wyprowadzono wniosek o istnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności aktu nadania A. C. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Zakwestionowano zatem poziom przygotowania zawodowego skarżącego do nauczania języka niemieckiego w szkole średniej, poprzez nieprzydanie przedstawionym przez niego dokumentom mocy, jaką winny posiadać, by mogły potwierdzać istnienie podstaw do nadania aktu mianowania. Odwołując się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, nie sposób pominąć, że zarówno ustawa – Karta Nauczyciela, jak i cytowane wcześniej rozporządzenie, nie wskazują w sposób wyraźny, jakie dokumenty mają zaświadczać o spełnieniu wymagań kwalifikacyjnych przez nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego w danym rodzaju i typie szkoły (§ 7 ust. 2 pkt 4). Jedynie w przypadku wymagań pedagogicznych rozporządzenie wskazuje, że o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom (zaświadczenie) szkoły wyższej albo świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego prowadzonego przez zakład kształcenia nauczycieli albo placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli. W tym zakresie skarżący legitymuje się świadectwem ukończenia studium pedagogicznego, wydanym w dniu 26 maja 1990 r. przez Centrum Doskonalenia Nauczycieli [...]. Wprawdzie dokument ten potwierdza posiadanie kwalifikacji pedagogicznych do nauczania przedmiotów ogólnokształcących, jednak orzekający w trybie zwykłym Starosta M. uznał wówczas, że jest to – w świetle obowiązującego rozporządzenia – przygotowanie wystarczające do nauki języka niemieckiego w szkole średniej. Organ, dokonując interpretacji przepisów rozporządzenia, wyszedł najpewniej z założeń wykładni systemowej, czym niewątpliwie naruszył § 1 pkt 2 rozporządzenia, ale błąd ten nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Nie można bowiem powiedzieć, że skarżący w ogóle nie posiada przygotowania pedagogicznego, zaś sama kwestia wykładni przepisu nie może być podstawą wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Błędy wykładni nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Z kolei powoływanie się przez organy orzekające w sprawie na § 7 rozporządzenia jest nieuzasadnione, albowiem "uznawanie przez Ministra Edukacji Narodowej" winno mieć walor prawa powszechnie obowiązującego, a to oznacza, że kwestie związane zarówno z uzyskiwaniem uprawnień, jak i dokumentowaniem i potwierdzaniem wymagań kwalifikacyjnych, należało uregulować w samym rozporządzeniu. Tymczasem Kurator, jak i Minister, uznali, że ustalenia przyjęte na podstawie § 7 rozporządzenia w tzw. wytycznych MEN, zawartych w pismach, są prawem powszechnie obowiązującym i niespełnienie ich winno prowadzić do stwierdzenia nieważności aktu mianowania. Takie stanowisko jest ze wszech miar błędne. Należy podkreślić, że tylko rażące naruszenie przepisów prawa powszechnie (bezwzględnie) obowiązującego może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, w tym przypadku aktu mianowania. Z tych względów, Sąd uznał wydane w trybie nadzwyczajnym decyzje za nieprawidłowe i uchylił je. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.