II SA/Wa 1138/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego T. P. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] , utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] , cofającą T. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do podjęcia decyzji przez Komendanta Głównego Policji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2010 r. [...] Komendant Wojewódzki w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Podstawę wszczęcia postępowania stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm.). W toku postępowania organ I instancji ustalił, że T. P. wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] listopada 2008 r. o sygnaturze akt [...] został uznanym winnym popełnienia przestępstwa z art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. tj. rozpowszechniania, w okresie od dnia nieustalonego do stycznia 2008 r., bez uprawnień przy użyciu radioodbiornika i telewizora w lokalu restauracyjnym i hotelu, których był właścicielem, cudzych utworów muzycznych i słownomuzycznych, czym spowodował straty w kwocie ok. [...] zł na szkodę Związku [...] . Mając powyższe na uwadze, [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, które to przepisy nakazują organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji z dnia [...] marca 2009 r., cofającej T. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazał, że druga część przepisu jest jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą w jakich w szczególności sytuacjach obawa ta zachodzi. Katalog wskazanych w nim okoliczności nie jest więc zamknięty. Organ podał, że ustawodawca cedując na te organy kompetencje uznał, że nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej. Podał też, że organy Policji nie zostały zobowiązane do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, wtedy gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane dowody świadczą o takiej osobie niekorzystnie. Organ stwierdził, że z posiadanych informacji wynika, że strona była kilkakrotnie karana za wykroczenia [...] . Wskazał też, że organy Policji przyjęły, iż do przesłanek niepozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć min. przestępstwa określone w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zwłaszcza te, których jedną z okoliczności popełnienia jest działanie z góry powziętego zamiaru i z chęci uzyskania korzyści majątkowych. W decyzji organ wskazał również, że T. P. narusza zasady przechowywania broni i amunicji, bowiem posiadane jednostki broni przechowywane są w szafce metalowej nie wyposażonej w co najmniej jeden zamek atestowany. Od powyższej decyzji T. P. złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji nieuzasadnione twierdzenie, że nieprawidłowo przechowuje broń palną jak również zarzucił obrazę prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną i dowolną ich interpretację oraz bezpodstawne zaliczenie go do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych strona podniosła, że skazanie jej za czyn z art. 116 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, nie stanowi przesłanki do cofnięcia jej pozwolenia na posiadanie broni palnej. Wskazując na powyższe argumenty, a także zarzucając organowi nieuwzględnienie pozytywnych dowodów istniejących w jego sprawie, niespójność uzasadnienia oraz niewykazanie bezpośredniego związku pomiędzy ukaraniem jej za czyn z artykułu 116 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Komendant Główny Policji w wyniku rozpoznania odwołania uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. wskazał, że działanie organu II instancji nie ma tylko charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Wskazał też, iż treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia wątpliwości, iż wolą ustawodawcy było zapobieżenie posiadaniu broni przez osoby, przeciwko którym toczy się postępowanie karne lub zostały skazane m.in. za popełnienie czynów przeciwko mieniu. W takich przypadkach organy Policji nie muszą udowadniać, że broń faktycznie zostanie użyta niezgodnie z prawem, a obawę mogą wywodzić jedynie z faktu toczącego się postępowania karnego lub skazania danej osoby za którekolwiek z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i aminicji. Organ podał, że to sam ustawodawca wskazał, iż obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego uzasadnia w szczególności skazanie lub toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uznał, że obawę, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie organy Policji wywodzą z faktu, iż strona popełniła czyn z art. 116 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Organ wskazał też, że wprawdzie czyn ten nie jest wymieniony w rozdziale XXXV Kodeksu karnego, niemniej jednak ustawodawca umieścił nie tylko w Kodeksie karnym przestępstwa, gdzie rodzajowym przedmiotem ochrony jest mienie. Podał, że pojęcie "mienie" należy do terminologii cywilistycznej i oznacza prawo własności i inne prawa majątkowe. Do zbioru innych - poza własnością - praw majątkowych bezsprzecznie zalicza się m.in. prawa własności intelektualnej oraz prawa autorskie. Zdaniem organu popełniony przez stronę czyn z art. 116 ust. 2 powołanej ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wymierzony jest przeciwko dobru chronionemu, jakim jest mienie, zatem przestępstwo określone tym przepisem należy traktować - zgodnie z orzecznictwem sądów i stanowiskiem doktryny jako lex specialis w stosunku do przepisu art. 284 § 1 Kk, który jest niewątpliwie czynem w mienie godzącym. Powołując się na treść art. 116 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych organ uznał, że wykluczone jest zatem zachowanie pozwolenia na broń osobie, która należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym nawet korzystnie świadczące dowody o posiadaczu pozwolenia na broń, jak zgodne z przepisami przechowywanie broni oraz pozytywne opinie zarówno w miejscu zamieszkania jak też w kole łowieckim, którego jest członkiem i Zarządzie Okręgowym w [...] Polskiego Związku Łowieckiego nie mają istotnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nie likwidują bowiem, zdaniem organu, obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wynikającej z faktu popełnienia przez stronę przestępstwa skutkującego wyrządzeniem strat innemu podmiotowi w wysokości [...] tys. zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, zarzucając jej: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, iż wszystkie przestępstwa, których skutkiem popełnienia są bliżej czy dalej wynikające następstwa w sferze materialnej, są przestępstwami przeciwko mieniu. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz wskazał, że przepis z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy interpretować w sposób ścisły. Wskazał też, że stosowanie rozszerzającej interpretacji tego przepisu i wydawanie decyzji cofających pozwolenie na broń prowadzi w konsekwencji do wprowadzenia przez organ swego rodzaju kary dodatkowej, orzekanej przy każdym wyroku skazującym, niezależnie od rodzaju przestępstw. Ponadto skarżący zarzucił, że organ niezasadnie powołał się na jego uprzednią karalność z 1998 r., za czyn z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie środowiska, która z mocy prawa uległa już zatarciu, zgodnie z art. 106 Kk. Zarzucił też organowi, że ten wskazywał na drobne wykroczenia drogowe, które również uległy zatarciu z rejestru wykroczeń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 za zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego i ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń i mają charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A więc osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że sam fakt popełnienia takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, iż strona popełniając czyn z art. 116 ust. 2 pow. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych należy do kręgu osób, które popełniły przestępstwo przeciwko mieniu. Organ wskazał, że czyn z art. 116 ust. 2 powołanej ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wprawdzie nie jest wymieniony w rozdziale XXXV Kodeksu karnego, niemniej jednak ustawodawca umieścił nie tylko w Kodeksie karnym przestępstwa, gdzie rodzajowym przedmiotem ochrony jest mienie. Podał, że pojęcie "mienie" należy do terminologii cywilistycznej i oznacza prawo własności i inne prawa majątkowe. Do zbioru innych - poza własnością - praw majątkowych bezsprzecznie zalicza się m.in. prawa własności intelektualnej oraz prawa autorskie. Zdaniem organu popełniony przez stronę czyn z art. 116 ust. 2 ustawy wymierzony jest przeciwko dobru chronionemu, jakim jest mienie, zatem przestępstwo określone tym przepisem należy traktować - zgodnie z orzecznictwem sądów i stanowiskiem doktryny jako lex specialis w stosunku do przepisu art. 284 § 1 Kk, który jest niewątpliwie czynem w mienie godzącym. Oznacza to zatem, zdaniem organu, że w takich przypadkach organy Policji nie muszą udowadniać, że broń faktycznie zostanie użyta niezgodnie z prawem. Bo to sam ustawodawca wskazał, iż obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego uzasadnia w szczególności skazanie lub toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu. Z takim stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Wskazać bowiem należy, że czyn z art. 116 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie jest z pewnością przestępstwem przeciwko mieniu i to nie dlatego, że ten rodzaj przestępstwa nie został umieszczony w rozdziale XXXV Kodeksu karnego. Dobrem prawnie chronionym tym przepisem nie jest bowiem mienie. Czyn z art. 116 ust. 2 powołanej ustawy nie jest skierowany bezpośrednio przeciwko mieniu lecz przeciwko zakazowi rozpowszechniania cudzego utworu w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu lub nadania bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom. Osiągnięcie zaś korzyści majątkowej, o której mowa w ust. 2 tego przepisu jest tylko skutkiem naruszenia zakazu rozpowszechniania cudzego utworu w wersji oryginalnej albo w postaci przetworzonej bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom, chociaż nie można zaprzeczyć, że sprawca czynu zamierzał uzyskać z tego nielegalnego rozpowszechniania korzyść majątkową. Uzyskanie jednak korzyści majątkowej nie zawsze oznacza, że czyn jest czynem przeciwko mieniu. W art. 116 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie ma mowy bowiem o zawłaszczaniu w sposób bezpośredni mienia, bowiem jedynie wtedy można mówić można mówić o przestępstwie przeciwko mieniu. Straty w mieniu (niewypłacenie autorowi utworu odpowiedniego honorarium) jest tylko skutkiem czynu z art. 116 ust. 2 ustawy. A zatem nieuzasadniony jest pogląd organu, że skoro skarżący dopuścił się przestępstwa przeciwko mieniu to zwalnia to organ od prowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność obawy użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro zatem skarżący nie został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, życiu i zdrowiu, to w takim jednak przypadku cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, bądź też przedstawienie zarzutów popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa. Konieczne jest stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A zatem, w przypadku skazania danej osoby bądź, prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego o popełnienie innego przestępstwa - niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu - niezbędne jest wykazanie zaistnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczącej przewidywanych zachowań posiadacza broni. Taką ocenę może uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (np. uprzednia karalność, nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), jak również cechy osobowe sprawcy (np. konfliktowość, brak opanowania, porywczość). W takiej sytuacji nie jest wystarczające powołanie się na skazanie prawomocnym wyrokiem, bądź prowadzenie postępowania karnego wobec danej osoby, gdyż warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie - w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji - związku przyczynowego pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa, a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., II OSK 938/07, chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. A zatem, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale także innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Aby zaliczyć T. P. do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji niezbędne jest wykazanie związku między zarzucanymi mu w postępowaniu karnym czynami, cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, a uzasadnioną obawą, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji może stanowić podstawę cofnięcia pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie karne (bądź skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu) o popełnienie innego przestępstwa niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednak pod warunkiem zaistnienia przesłanki uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przesłanka ustanowiona w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stwarzająca po stronie organu administracji publicznej obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, ma charakter typu abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń nie jest konieczne stwierdzenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, lecz wystarczy uzasadniona obawa takiego użycia broni. Takie unormowanie prawne ma przede wszystkim chronić obywateli i zapobiegać przestępstwom przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zaś stanowić reakcję na dokonane już naruszenie tych dóbr, popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń przestępstwa z art. 116 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przestępstwo, o którym mowa w art. 116 ust. 2 powołanej ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych może w konkretnych okolicznościach sprawy uzasadniać stanowisko, iż osoba taka nie daje gwarancji, że nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednak przyjęcie istnienia w danym, konkretnym przypadku "uzasadnionej obawy" winno zostać poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. W toku tego postępowania organy administracji publicznej winny ustalić i rozważyć istnienie takich okoliczności faktycznych, bądź takich cech osobowych sprawcy, czy też nagannego dotychczasowego postępowania tej osoby, które należycie uzasadnią wniosek organów, iż osoba ta stwarza uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W sprawie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, dopuszczenie i ocena dowodów dotyczących cech osobowych sprawcy, dotychczasowego postępowania tej osoby czy też okoliczności faktycznych popełnienia czynu, stanowi ocenę zaistnienia jednej z istotnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, tj. zaistnienia przesłanki uzasadnionej obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A więc, ocena także takich dowodów jak opinia środowiskowa, opinia z Koła Łowieckiego stanowi istotny element orzekania. Z tych względów wskazać należy, iż skazanie skarżącego za czyn z art. 116 ust. 2 ustawy prawie autorskim i prawach pokrewnych, nie zwalnia organów od wnikliwej oceny materiału dowodowego i wykazania związku przyczynowego pomiędzy popełnieniem zarzucanych mu czynów, cechami charakteru T. P. i dotychczasowym postępowaniem a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tym samym, według oceny Sądu, zarzut naruszenia prawa materialnego postawiony w skardze należy uznać za uzasadniony, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 i 3 wyroku, Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.