II SA/Wa 1138/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. F. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby - oddala skargę - [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w W. (dalej jako "[...]RKL", "Komisja I instancji"), po dokonaniu badania lekarskiego, przeprowadzonego na podstawie skierowania z dnia [...] stycznia 2017 r., wystawionego przez Komendę [...] Policji, w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Policji - P. F., orzeczeniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] wydanym na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 z zm.) dalej jako: "ustawa o komisjach lekarskich", uznała P. F. za niezdolnego do służby w Policji - kat. "N" ("Niezdolny"). W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Komisja I instancji wskazała, że stwierdza u kandydata stan po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego kolana prawego i na podstawie § 58p1r4N rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2014 r.", orzeka niezdolność do służby w Policji – kat. "N" ("Niezdolny"). Komisja stwierdziła, że zgodnie ze szczegółowym objaśnieniem do wyżej wymienionego paragrafu uszkodzenie więzadeł stawu kolanowego leczone z dobrym efektem dyskwalifikuje kandydata do służby. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. P. F. wniósł odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej od ww. orzeczenia kwestionując ustalenia Komisji I instancji. Wskazał na załączony do wniosku opis badania MR prawego stawu kolanowego, z którego - jak zaznaczył - jasno wynika, że stan wiązadła krzyżowego jest dobry, a ponadto że nie jest ono "leczone z dobrym skutkiem", jak to zostało opisane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, lecz jest wyleczone. Stwierdził nadto, iż zaskarżone orzeczenie nie opiera się na logicznym uzasadnieniu, gdyż Komisja I instancji w ogóle nie odniosła się do rezultatów jego leczenia, którego skutkiem jest całkowity powrót do zdrowia. Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych (dalej jako: "CKL", "Komisja II instancji"), działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, orzeczeniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia CKL wskazała, że [...]RKL orzekła, iż odwołujący się jest niezdolny do służby w Policji z powodu pourazowej rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego kolana prawego. Celem weryfikacji rozpoznania CKL skierowała kandydata na konsultację ortopedyczną. Konsultujący specjalista chirurgii ortopedyczno-urazowej dr W. S... stwierdził w badaniu klinicznym mierny zanik mięśni obsługi kolana prawego, deficyt krańcowej fazy zgięcia, rozluźnienie stabilizacji stawu w postaci niestabilności przednio- przyśrodkowej I i postawił rozpoznanie: "Stan po wykręceniu prawego kolana z uszkodzeniem więzadłowo-łąkotkowym i pourazową chondromalacją, leczony operacyjnie". Karta informacyjna z leczenia szpitalnego wskazuje, iż operator wykonujący zabieg artroskopii stwierdził chondromalację III kłykcia przyśrodkowego kości piszczelowej prawej, świadczącą o zaawansowanych zmianach pourazowych. Wobec upośledzonej sprawności stawu kolanowego prawego kandydat na podstawie § 58p1r4N wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2014 r. – jest niezdolny do służby w Policji. Wobec powyższego CKL utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. P. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2017 r., wnosząc o: jego uchylenie; ewentualne dopuszczenie dowodu z opinii biegłych lekarzy na okoliczność ustalenia stanu zdrowia pod kątem przydatności do służby; zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu: - błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez nieprawidłową ocenę stanu zdrowia skarżącego, wbrew istniejącym wynikom badań i wbrew jego stanowi zdrowia, który jest możliwy do określenia przy każdoczesnym badaniu, a który to błąd miał istotny wpływ na wynik sprawy; - obrazę prawa materialnego, tj. art 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez stwierdzenie nieprzydatności skarżącego do pełnienia służby w związku ze stanem zdrowia, podczas gdy według istniejących dokumentów, stan zdrowia skarżącego nie wyklucza go z możliwości pełnienia służby. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż lekarz orzecznik podał, że pomimo rekonstrukcji wiązadła krzyżowego przedniego kolana prawego leczonego z dobrym efektem dyskwalifikuje to kandydata do służby. Z powyższym ustaleniem, zdaniem skarżącego, nie sposób się zgodzić, bowiem rozbiega się ono całkowicie z załączonymi do wniosku dokumentami w postaci opisu badania MR prawego stawu kolanowego, z którego jasno wynika, że stan wiązadła krzyżowego jest dobry oraz nie jest ono leczone z dobrym skutkiem, jak to zostało opisane w uzasadnieniu, lecz jest wyleczone. Skarżący podał, że po konsultacji u Specjalisty Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu – W. C., który wykonał badanie KT1000, otrzymał zaświadczenie lekarskie, w którym stwierdzano stabilność prawego kolana, oraz wskazano: kolano lewe - 4 mm; kolano prawe - 7 mm; różnica wynosi 3 mm, a dopuszczalna norma przewiduje różnicę do 5 mm. Odnosząc się do opinii lekarskiej dr W. S., skarżący podniósł, że została ona wydana w sposób powierzchowny, bez większego wgłębiania się w indywidualny przypadek. Wskazał, że stwierdzenie u skarżącego "miernego zaniku mięśnia obsługi kolana prawego" wydaje się nieprofesjonalne, ponieważ mierny zanik mięśnia, to norma, bowiem mięsień cały czas pracuje, aby się odbudować. Skarżący zwrócił uwagę, że po zabiegu odzyskał całkowitą sprawność ruchową stawu kolanowego. Nie odczuwa żadnych dolegliwości związanych wcześniejszym urazem. Ponadto, z dokumentacji medycznej nie wynikają żadne przeciwwskazania, które uniemożliwiałyby normalne funkcjonowanie oraz służbę w Policji. W ocenie skarżącego odrzucenie jego osoby przez Komisję jest niesprawiedliwe i nie opiera się na sensownym oraz logicznym uzasadnieniu, ponieważ Komisja w ogóle nie odniosła się do rezultatów leczenia skarżącego, którego skutkiem jest całkowity powrót do zdrowia, bez żadnych komplikacji. Podkreślił, że stan jego zdrowia jest bardzo dobry, czego dowodem są wcześniejsze badania lekarskie oraz wynik rezonansu po zabiegu jaki przebył. Do skargi skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie oraz wynik rezonansu, z którego, jak stwierdził, jasno wynika, że kolano jest wyleczone i nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do przyjęcia go do służby w Policji. W odpowiedzi na skargę organ, wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. Powyższe orzeczenie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy o komisjach lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: (1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; (2) kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji (...) i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 ustawy). W myśl art. 38 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i 5 ustawy). Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy rejonowe komisje lekarskie orzekają w składzie co najmniej dwuosobowym. Orzeczenie wydane przez komisję lekarską podpisują wszyscy członkowie komisji. Komisja podejmuje rozstrzygnięcie zwykłą większością głosów. W razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego składu. Orzeczenie doręcza się niezwłocznie na piśmie wraz z uzasadnieniem osobie badanej albo osobie zainteresowanej oraz podmiotowi kierującemu do komisji lekarskiej (art. 41 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ustawy, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej. W myśl art. 44 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska przesyła odwołanie, również wniesione po terminie, wraz z dokumentacją medyczną do Centralnej Komisji Lekarskiej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania. Jak stanowi art. 45 i art. 46 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w składzie trzyosobowym w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. Zgodnie z art. 47 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o komisjach lekarskich regulują pewne kwestie proceduralne odmiennie od rozwiązań przyjętych w procedurze określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) dalej "k.p.a.". Jednakże, stosownie do art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. Stylizacja ww. przepisu wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że przepisy Kodeksu nie znajdą zastosowania w sytuacjach, w których ustawodawca sformułował przepisy odrębne, które w sposób odmienny i wyczerpujący regulują daną instytucję w ustawie o komisjach lekarskich. Natomiast w pozostałych przypadkach rozwiązania prawne przyjęte w k.p.a. znajdą zastosowanie wprost, bez zmian w zakresie ich dyspozycji. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności kandydatów do służby w Policji obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby kandydata była zgodna z przepisami powołanej wyżej ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia wykonawczego. Sąd nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne. Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące regulacje prawne. W ocenie Sądu postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. Orzekająca w I instancji [...] Rejonowa Komisja Lekarska była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie w myśl art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy [...]RKL orzekała w składzie dwóch lekarzy, którzy podpisali ww. orzeczenie. [...]RKL dokonała oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie szerokich badań lekarskich oraz dokumentacji medycznej, w tym karty informacyjnej z leczenia szpitalnego. W następstwie powyższego Komisja rozpoznała u skarżącego stan po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego kolana prawego, dokonała kwalifikacji tego rozpoznania w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu albo funkcjonariusza tych służb, uznając, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji (kategoria "N"). Centralna Komisja Lekarska, orzekająca w składzie trzech lekarzy, również działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl art. 16 pkt 2, art. 17 ust. 3 pkt 1 oraz art. 45 ww. ustawy. Orzeczenie Komisji II instancji zostało poprzedzone konsultacją ortopedyczną stosownie do art. 46 ww. ustawy. Wyniki konsultacji zostały utrwalone na karcie 6. akt administracyjnych. Konsultację przeprowadził specjalista chirurgii ortopedyczno – urazowej. CKL podzieliła stanowisko ...RKL w zakresie rozpoznania skarżącego stwierdzając: stan po wykręceniu prawego kolana z uszkodzeniem więzadłowo - łąkotkowym i pourazową chondromalacją, leczony operacyjnie, określony w §58 pkt 1 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2014 r. CKL potwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji (kategoria "N"). Powyższa kwalifikacja została dokonana prawidłowo w oparciu o wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji. Zgodnie z § 58 pkt 1 ww. wykazu "pourazowe uszkodzenia stawów obwodowych i kręgosłupa upośledzające sprawność ruchu" w odniesieniu do grupy I obejmującej kandydatów do służby w Policji, kwalifikuje się do kategorii "N – niezdolny do służby". Zgodnie zaś z objaśnieniami szczegółowymi do § 58 pkt 1 pourazowe uszkodzenia stawów obwodowych i kręgosłupa upośledzające sprawność ruchu to: uszkodzenie więzadeł stawu, np. kolanowego, leczone operacyjnie z dobrym efektem. W świetle powyższego uznać należało, iż Komisja II instancji dokonała prawidłowej kwalifikacji rozpoznanego schorzenia do § 58 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, co z kolei skutkowało zaliczeniem skarżącego (kandydata do służby) do kategorii N – niezdolny. Rozpoznane schorzenie uniemożliwia mu bowiem pełnienie służby. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, iż wiązadło krzyżowe zostało przez niego całkowicie wyleczone, a nie że "jest leczone z dobrym skutkiem" podnieść należy, że skarżący błędnie interpretuje szczegółowe objaśnienie do § 58 pkt 1 ww. wykazu. Sformułowanie "leczone operacyjnie z dobrym efektem" nie odnosi się do czynności teraźniejszej – aktualnego procesu leczenia, a do czynności podejmowanych w przeszłości. Ocena, czy leczenie przyniosło dobry efekt może zostać dokonana po zakończeniu leczenia, ewentualnie w jego fazie końcowej, nie zaś w trakcie leczenia, czego zdaje się nie zauważać skarżący. Zwrócić należy uwagę na to, że w treści skargi skarżący – odosząc się do wyników załączonych badań wykonanych w Specjalistycznym Centrum Rehabilitacji w O. w dniu [...] lutego 2017 r. – wskazał w istocie na okoliczność miernego zaniku mięśnia ze wskazaniem, że jest to norma, gdyż mięsień cały czas pracuje, aby się odbudować. Skarżący sam więc przyznał, że kolano nie jest sprawne w takim samym stopniu jak przed uszkodzeniem więzadła stawu. W istocie taki stan rzeczy jest podstawą do zakwalifikowania kandydata do służby w Policji do kategorii "N". Jakiekolwiek bowiem uszkodzenie więzadeł stawu, wobec którego zaistniała konieczność leczenia operacyjnego (choćby z dobrym efektem), skutkuje odmową przyjęcia kandydata do służby. Ze względu na powyższe nieuzasadnione jest również twierdzenie skarżącego, że Centralna Komisja Lekarska nie odniosła się do rezultatów jego leczenia. Powtórzyć należy, że niezdolność do pracy dla kandydatów do Policji wynika już z samego uszkodzenia stawu i jego leczenia operacyjnego, na którą to okoliczność zwróciły uwagę Komisję lekarskie obu instancji i słusznie uznały, że w tych okolicznościach sprawy, skarżący powinien być zakwalifikowany do kategorii "N". W świetle powyższych rozważań nieuzasadnione są zarzuty skargi. Jak już wyżej wskazano ocena stanu zdrowia skarżącego (rozpoznanie) dokonana przez Komisje I i II instancji nie podlega kontroli Sądu. Obowiązkiem Sądu jest ocena kwalifikacji rozpoznania do określonego przepisu załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, która została dokonana prawidłowo. Trafnie również Komisje orzekły w stosunku do skarżącego kategorię N. Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o komisjach lekarskich poprzez stwierdzenie nieprzydatności skarżącego do pełnienia służby jest nieuzasadniony. Końcowo, odnosząc się do wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych lekarzy na okoliczność ustalenia jego stanu zdrowia, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika w sposób jednoznaczny, że sąd może – przy spełnieniu ww. przesłanek – dopuścić wyłącznie dowód z dokumentów, nie ma zaś uprawnienia do powoływania biegłych w celu sporządzenia opinii – w tym przypadku – w celu ustalenia stanu zdrowia skarżącego. Powyższy wniosek podlegał zatem oddaleniu. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.