II SA/Wa 1139/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia: odmówić M. D. przyznania prawa pomocy. M. D. po oddaleniu jego skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2013 r., wystąpił w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, z uwagi na trudną sytuację finansową. We wniosku wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz dwójką małoletnich dzieci. Jednocześnie podał, że na dochód rodziny składa się wynagrodzenie za pracę: jego – w wysokości 3.200 zł oraz żony – w kwocie 2.600 zł – łącznie 5.800 zł brutto. Oświadczył także, że posiada dom o powierzchni 180 m2 oraz 15.000 zł oszczędności. Podniósł, że stałe miesięczne zobowiązania rodziny, w tym spłata kredytu hipotecznego oraz opłaty za przedszkole starszego dziecka, wynoszą 2.700 zł. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w niniejszej sprawie na skarżącym nie ciąży obowiązek poniesienia kosztów sądowych. Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że jedynym kryterium, podlegającym ocenie przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest stan majątkowy wnioskującego oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Należy zauważyć, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w tym postępowaniu. Natomiast prawo pomocy wywodzi się z tzw. prawa ubogich, dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Jak wynika ze złożonego wniosku PPF, obecnie zarówno skarżący, jak i jego żona posiadają stałe dochody, łączny dochód gospodarstwa domowego wnioskodawcy wynosi 5.800 zł miesięcznie. Ponadto strona posiada oszczędności w wysokości 15.000 zł. Należy zauważyć, że kwota ta znacznie przekracza koszt sporządzenia skargi kasacyjnej. W związku z powyższym należy uznać, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 oraz art. 254 § 1, art. 255, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.