II SA/Wa 1140/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spraw.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej Oddala skargę Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 171, poz. 1399 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 pkt 2 i § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 788) obniżył [...] A. M. nagrodę roczną za 2004 r. o [...] % podstawy ustalenia wysokości nagrody rocznej, tj. miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego funkcjonariuszowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. W uzasadnieniu podał, że [...] A. M. w 2004 r. dwukrotnie naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby, tj. [...] kwietnia 2004 r. za co został ukarany przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej karą dyscyplinarną upomnienia z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz w dniu [...] lipca 2004 r. ukarany przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej karą dyscyplinarną surowej nagany utrzymaną w mocy przez Komendanta Głównego Straży Granicznej [...] stycznia 2005 r. W tym stanie rzeczy zastosowanie miał § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, zgodnie z którym nagrodę roczną obniża się od 20% do 50% za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby, jeżeli w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym został prawomocnym orzeczeniem uznany winnym zarzucanych mu czynów. Obniżenie nagrody rocznej o [...]% należy uznać za adekwatne do ilości i wysokości kar, a tym samym zasadne. W odwołaniu do Komendanta Głównego Straży Granicznej [...] A. M. zarzucił naruszenie przepisów art. 296, 6, 7, 8 kpa, tj. brak podstaw faktycznych i prawnych wydanej decyzji, bowiem naruszenie dyscypliny służbowej nie zostało jeszcze dowiedzione prawomocnym orzeczeniem, a tylko takie może stanowić podstawę do rozpoczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Orzeczenia dyscyplinarne mają walor ostateczności, nie zaś prawomocności, zgodnie zaś z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jedynie orzeczenia prawomocne skutkują obniżeniem nagrody rocznej. Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny spraw dyscyplinarnych zaskarżoną decyzję należy uznać za wadliwą, a niniejsze postępowanie umorzyć na mocy art. 105 kpa jako bezprzedmiotowe. Komendant Główny Straży Granicznej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 112 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 pkt 2 i § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 788), po rozpatrzeniu odwołania [...] A. M. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie obniżenia nagrody rocznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że [...] A. M. 2004 r. był dwukrotnie karany dyscyplinarnie za naruszenie dyscypliny w czasie służby, za co zostały mu wymierzone przez [...] Komendanta Oddziału Straży Granicznej w dniu [...] czerwca 2004 r. i [...] lipca 2004 r. kary dyscyplinarne nagany i surowej nagany. Kary te zostały utrzymane w mocy przez Komendanta Głównego Straży Granicznej odpowiednio [...] sierpnia 2004 r. i [...] stycznia 2005 r. Orzeczenia te stały się wykonalne, tym samym dały podstawę do obniżenia nagrody rocznej zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 788). Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że przepis art. 269 kpa stanowiący, że decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne (...), nie ma zastosowania w niniejszej sprawie w kontekście przywołanym przez skarżącego. Przepis ten dotyczy tylko przypadków, w których decyzja administracyjna poddawana jest kontroli sądów powszechnych, nie zaś kontroli zgodności z prawem decyzji sprawowanej przez sądy administracyjne. Zatem odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze [...] A. M. zarzucił błędne przyjęcie przez Głównego Komendanta Straży Granicznej, że orzeczenia dyscyplinarne były prawomocne w chwili wydania zaskarżonej decyzji, co stanowi rażące naruszenie art. 269, art. 6, art. 7 i art. 8 kpa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie nagrody rocznej w pełnej wysokości bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie z argumentacją przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, nie jest trafny zarzut skarżącego, że obniżenie nagrody rocznej zostało dokonane w oparciu o nieprawomocne orzeczenia dyscyplinarne. Nieprawomocność orzeczeń skarżący wywodzi z faktu zaskarżenia ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z § 42 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.) w związku z art. 127 i art. 16 kpa orzeczenia dyscyplinarne wydawane przez organ II instancji w zakresie wymierzenia kary są prawomocne i podlegają wykonaniu. Wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie może mieć wpływu na ich prawomocność. Tym samym decyzja o obniżeniu skarżącemu nagrody rocznej została wydana w oparciu o prawomocne orzeczenia dyscyplinarne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Oznacza to, że jeżeli zaskarżona decyzja prawa nie narusza, sąd obowiązany jest skargę oddalić. Dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zarzut, że zaskarżona decyzja narusza prawo, bowiem wydana została w oparciu o nieprawomocne orzeczenia dyscyplinarne, nie może się ostać. Zgodnie z treścią § 30 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.) orzeczenie dyscyplinarne, od którego nie wniesiono odwołania, staje się po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, prawomocne i podlega wykonaniu. Przepis ten dotyczy orzeczeń wydanych w pierwszej instancji, w tym przypadku przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. Natomiast z § 33 ust. 4 wskazanego wyżej rozporządzenia wynika, że orzeczenie dyscyplinarne wydane przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, po rozpatrzeniu odwołania jest ostateczne. Z uwagi na treść § 42 tego rozporządzenia, orzeczenie to jest ostateczną decyzją administracyjną, do której zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ostateczna decyzja zaś to taka decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Może ona być zaskarżona do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach – art. 16 kpa. Decyzja ta podlega wykonaniu i nawet wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wstrzymuje jej wykonania – art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej ppsa). Oznacza to, że z chwilą wydania przez Komendanta Głównego Straży Granicznej orzeczenia utrzymującego w mocy orzeczenie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej staje się ono prawomocne i jako takie podlega wykonaniu. Z treści § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg wynika, że nagrodę roczną obniża się od 20% do 50% za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby, jeżeli w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym został prawomocnym orzeczeniem uznany winnym zarzucanych mu czynów. Mając na uwadze powyższe rozważania uznać należy, że skarżący został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym, zatem organ prawidłowo zastosował przepis § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W sprawie nie ma zastosowania przepis art. 269 kpa stanowiący, że decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne, chyba, że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. Powołane wyżej rozporządzenie nie uzależnia obniżenia nagrody rocznej od prawomocności decyzji, a jedynie od prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego. Wskazuje na to również treść § 7 ust. 1 tego rozporządzenia. Stanowi on, że obniżenie (...) nagrody rocznej, o której mowa w § 4 i 5, następuje za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda roczna została wypłacona, następuje za rok, w którym postępowanie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub decyzją. Wynika stąd, że wymóg prawomocność dotyczy orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez organ I instancji a nie ostatecznego orzeczenia organu II instancji, które korzysta z przymiotu ostatecznej decyzji administracyjnej. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.