II SA/Wa 1141/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – starszy sekretarz sądowy Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską – oddala skargę – Skarżący J. M. ukończył aplikację ogólną w dniu [...] lutego 2014 r. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 1230), warunkiem ukończenia aplikacji ogólnej było uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem aplikacji, który obejmował 9 sprawdzianów oraz 17 praktyk (w tym 16 praktyk podlegających ocenie oraz jedną praktykę nie podlegającą ocenie). Wymieniony zaliczył wszystkie sprawdziany uzyskując z nich [...] punkty oraz wszystkie praktyki uzyskując ocenę łączną z praktyk w wysokości [...]punktów, co dało łącznie sumę [...] punktów, zaś ostatnie osoby przyjęte na aplikację sędziowską uzyskały 43,9687 punktów, a ostatnia osoba przyjęta na aplikację prokuratorską 43,875 punktów. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zarządzeniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], ogłosił listę klasyfikacyjną aplikantów IV rocznika aplikacji ogólnej, na której skarżący z wynikiem [...] został umieszczony na [...] (przed sprostowaniem [...]) pozycji ex aequo z pięcioma innymi aplikantami. Pozycja ta została ustalona zgodnie z regulacją zawartą w art. 26 ust. 3 ustawy stanowiącą, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W wypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia [...] listopada 2013 r. (Dz. Urz. MS z 2013 r., poz. 289) wyznaczył limit 85 miejsc na aplikacji sędziowskiej oraz zarządzeniem z tej samej daty (Dz. Urz. MS z 2013 r., poz. 290) limit 55 miejsc na aplikacji prokuratorskiej. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący J. M. wystąpił o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej, a przy braku takiej możliwości, na aplikacji prokuratorskiej. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 1230), odmówił przyjęcia J. M. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu podał, że skarżący przedłożył zaświadczenia o zdolności do pełnienia obowiązków sędziego i prokuratora, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, a w dalszej kolejności przytoczył opisany powyżej stan faktyczny i stwierdził, że skoro limit miejsc na aplikacji sędziowskiej i na aplikacji prokuratorskiej uległ wyczerpaniu po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście klasyfikacyjnej aplikantów, to należało orzec jak w sentencji. W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. do Ministra Sprawiedliwości skarżący J. M. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez orzeczenie o przyjęciu na aplikację sędziowską lub aplikację prokuratorską, zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wynik postępowania, poprzez przyjęcie, iż został zakwalifikowany na [...] miejscu listy kwalifikacyjnej aplikantów IV rocznika aplikacji ogólnej, 2) obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 k.p.a., poprzez ustalenie miejsc na liście kwalifikacyjnej absolwentów IV rocznika aplikacji ogólnej w sposób sprzeczny z tymi przepisami. W uzasadnieniu podniósł, że kształt ogłoszonej w dniu [...] lutego 2014 r. "Listy klasyfikacyjnej aplikantów IV rocznika aplikacji ogólnej" jest wynikiem zmiany rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. z 2011 r. Nr 217, poz. 1292) dokonanej 29 listopada 2013 r., która weszła w życie 11 grudnia 2013 r. Jednocześnie postawił tezę, że w razie obowiązywania rozporządzenia w jego pierwotnym brzmieniu, zostałby umieszczony na wyższej pozycji listy klasyfikacyjnej, a w konsekwencji przyjęty na jedną z aplikacji specjalistycznych. Jego zdaniem fakt, że zmiana przepisów powołanego rozporządzenia nastąpiła w trakcie trwania aplikacji, tj. w momencie, kiedy aplikacja ogólna IV rocznika była już właściwie zakończona, stanowi podstawę do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 k.p.a. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], [...], mając za podstawę art. 29 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że przede wszystkim zawarty w odwołaniu zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu miejsca skarżącego na [...] pozycji listy klasyfikacyjnej absolwentów IV rocznika aplikacji ogólnej, zamiast na miejscu [...] stał się bezprzedmiotowy wobec treści postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, zgodnie z którym wskazano pozycję [...] jako rzeczywiste miejsce skarżącego na tej liście. Natomiast za niezasadny uznano zarzut naruszenia zasad demokratycznego państwa prawnego określonych w art. 2 i 7 ustawy zasadniczej, jak również przepisu art. 8 k.p.a. nakazującego organom państwa prowadzenie postępowania z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania jego uczestników do władzy publicznej z uwagi na dokonanie zmiany zasad obowiązywania aplikacji ogólnej w trakcie jej trwania. Dalej stwierdzono, że wobec faktu, iż przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1498), zmieniającego rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. z 2011 r. Nr 217, poz. 1292) nie zawierają przepisów przejściowych, to należało przyjąć, że znajdują one zastosowanie z chwilą wejścia ich w życie, co nastąpiło w dniu 11 grudnia 2013 r., a więc przed dniem ogłoszenia listy klasyfikacyjnej aplikantów IV rocznika aplikacji ogólnej. Stąd też Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, ustalając listę klasyfikacyjną aplikantów w dniu [...] lutego 2014 r., był zobligowany do zastosowania przepisów rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu tworzenia tej listy. Zauważono również, że zmiana przepisów rozporządzenia w istocie sprowadzała się do zmiany przepisu § 7 ust. 2, który w brzmieniu sprzed jego nowelizacji stanowił, iż aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 8 ust. 4, wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w obu terminach. Po zmianie zaś powyższego przepisu jego treść sprowadziła się do tego, że aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, wlicza się liczbę punktów uzyskanych przez aplikanta z zaliczonego sprawdzianu. Zatem z rozwiązań przyjętych po nowelizacji przepisu wykonującego dyspozycję art. 52 pkt 2 ustawy, który z kolei stanowi delegację ustawową do wydania rozporządzenia wykonawczego w zakresie sposobu ustalania systemu punktowego oceny, zaliczania sprawdzianów i ich poprawek wynika wprost, że aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu w pierwszym terminie, ma możliwość jego poprawienia. W takim wypadku do sumy punktów decydujących o pozycji aplikanta na liście klasyfikacyjnej wlicza się liczbę punktów uzyskanych z zaliczonego sprawdzianu, a więc ze sprawdzianu poprawkowego. W dalszej części podkreślono, że na tle stanu prawnego obowiązującego przed dniem 11 grudnia 2013 r. w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, zgodnie z którym wykładnia językowa art. 26 ust. 1 ustawy dokonywana przy uwzględnieniu treści § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej w brzmieniu sprzed nowelizacji również pozwalała na przyjęcie, że lista klasyfikacyjna aplikantów powinna obejmować aplikantów, którzy zaliczyli sprawdzian lub sprawdziany poprawkowe, przy czym do sumy punktów decydujących o pozycji aplikanta na liście klasyfikacyjnej aplikantów należało wliczać tylko oceny ze sprawdzianów zaliczonych (pozytywnie), a nie średnią arytmetyczną ze sprawdzianu niezaliczonego oraz poprawionego (vide: wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., I OSK 2106/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2012 r., II SA/Wa 593/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2012 r., II SA/Wa 690/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2011 r., II SA/Wa 714/11). W uzasadnieniu takiego stanowiska wskazywano na sprzeczność przepisów rozporządzenia wykonawczego z unormowaniami rangi ustawowej, a mianowicie art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy, który przewiduje, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że ustalenia dokonane przez organ I instancji, determinujące określenie pozycji skarżącego na liście klasyfikacyjnej IV rocznika aplikantów aplikacji ogólnej, nastąpiły z naruszeniem art. 2 statuującego zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz art. 7 ustawy zasadniczej stanowiącego, że w państwie demokratycznym, w którym rządzi prawo, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, jak również art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazującego organom państwa prowadzenie postępowania z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Reasumując, podstawą wydania decyzji o odmowie przyjęcia skarżącego na aplikację sędziowską oraz na aplikację prokuratorską był brak spełnienia przesłanki związanej z umieszczeniem na liście klasyfikacyjnej na pozycji określonej w granicach limitu wyznaczonego zarządzeniami Ministra Sprawiedliwości, jak również nie stwierdzono błędów arytmetycznych w sposobie obliczenia punktów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 2 i 7 Konstytucji oraz art. 8 k.p.a., poprzez ustalenie miejsc na liście kwalifikacyjnej absolwentów IV rocznika aplikacji ogólnej w sposób sprzeczny w tymi przepisami. W uzasadnieniu – powołując się na ustalony powyżej stan faktyczny i zarzuty zawarte w odwołaniu – podał, że zmiana zasad naliczania punktów nie dotyczyła tylko sprawdzianów mających miejsce po nowelizacji, ale nastąpiła wstecz i objęła wszystkie sprawdziany IV rocznika. Stąd też – powołując się na liczne orzeczenia – stwierdził, że zmiana prawa dotychczas obowiązującego, która pociąga za sobą niekorzystne skutki dla sytuacji prawnej podmiotów dokonywana była zasadniczo z zastosowaniem techniki przepisów przejściowych, a co najmniej odpowiednim vacatio legis. Zasłanianie się w takiej sytuacji koniecznością dostosowania przepisów rozporządzenia do obowiązującego orzecznictwa, należy uznać – jego zdaniem – jako nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że zmiana rozporządzenia dotyczy nie tylko skarżącego, lecz również pozostałych kandydatów ubiegających się o przyjęcie na aplikację specjalistyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (tekst jedn. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.), warunkiem ukończenia aplikacji ogólnej jest uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem aplikacji, zaś Dyrektor Krajowej Szkoły, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej, oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście (ust. 2), a według ust. 3 tegoż przepisu, o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Jednakże przepis § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 217, poz. 1292 ze zm.), wprowadził odmienną regulację co do oceny ze sprawdzianu w stosunku do treści cytowanego już wyżej przepisu art. 26 ust. 2 ustawy, a mianowicie wyeliminował niejako sformułowanie "z zaliczonych sprawdzianów" stanowiąc, że aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 8 ust. 4, wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w obu terminach. A zatem zamiast oceny ze sprawdzianów, która według ustawy, tj. aktu wyższego rzędu, polega na sumowaniu punktów stanowiących sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z "zaliczonych sprawdzianów", zaaplikowano zdecydowanie odmienne rozwiązanie polegające na tym, że zamiast oceny z zaliczonych sprawdzianów wprowadzono ocenę stanowiącą "średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w obu terminach". Następnie prawodawca konwalidując tę sprzeczność, w § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1498) i ogłoszonym w dniu 20 listopada 2013 r., wprowadził nowe brzmienie § 7 ust. 2, a mianowicie aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, wlicza się liczbę punktów uzyskanych przez aplikanta z zaliczonego sprawdzianu. Z kolei według § 2, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, a zatem nastąpiło to w dniu 21 listopada 2013 r. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury mając za podstawę powyższe przepisy i zasady wystawienia ocen, zarządzeniem z dnia [...] lutego 2014 r. ogłosił listę kwalifikacyjną aplikantów IV rocznika aplikacji ogólnej, na której skarżący J. M. z wynikiem [...] został umieszczony na [...] (przed sprostowaniem [...]) pozycji ex aequo z pięcioma innymi aplikantami i czego wymieniony nie kwestionuje. Natomiast ogólny limit miejsc na aplikacji sędziowskiej i prokuratorskiej, wyznaczony został cytowanymi już w stanie faktycznym zarządzeniami Ministra Sprawiedliwości i wynosił łącznie 140 miejsc. Tym samym zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, a w myśl art. 7, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Natomiast stosownie do brzmienia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie do obywateli. Mając na uwadze powyższe przytoczyć należy fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I FSK 1070/08, tj.: "Z art. 2 Konstytucji wynika, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z kolei z art. 7 Konstytucji wynika, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zasada demokratycznego państwa prawa określona w art. 2 Konstytucji oznacza, że Państwo polskie rządzone powinno być prawem, by prawo stało ponad państwem, by prawo było wytyczną działania dla niego i dla społeczeństwa. Z zasady tej wynika też najwyższa ranga Konstytucji w systemie źródeł prawa. Określenie w art. 7 Konstytucji zasad, według których powinny działać organy władzy publicznej, wskazuje, że w demokratycznym państwie prawnym byt organu państwowego opiera się na prawie, które określa zarazem kompetencje tego organu i wyznacza granice jego działalności (vide W. Skrzydło, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Zakamycze 2002)". Inaczej rzecz ujmując, organy administracji publicznej działające na podstawie i w granicach prawa nie mogą w swoich rozstrzygnięciach stosować kryteriów pozaprawnych, takich jak sprawiedliwość społeczna. Zatem stosownie do treści art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia daną sprawę poprzez wydanie decyzji, lecz powołany przepis nie stanowi samodzielnej podstawy jej wydania, ponieważ z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa i z zasady ogólnej, ustanowionej w art. 6 k.p.a. wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 k.p.a., lecz podstawę do jej wydania trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego i oczywiście chodzi tu o normę powszechnie obowiązującą w dacie orzekania. Taką też zasadę działania organ przyjął w zaskarżonej decyzji. Dodać w tym miejscu należy również, że z zasady demokratycznego państwa prawnego należy wyprowadzać koncepcję hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa i usytuowanie na szczycie tej hierarchii aktów rangi konstytucyjnej i ustawowej, a w dalszej kolejności wydane na mocy ustawowych przepisów delegacyjnych, rozporządzenia. Skoro zaś tak, to jeśli się zważy na treść cytowanego już wyżej brzmienia art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury i to obowiązującego już od dnia ustanowienia tegoż aktu prawnego, to znowelizowany przepis rozporządzenia nie powinien być podstawą do jakiegokolwiek zaskoczenia, bowiem jest on tożsamy z brzmieniem ustawowym. Na koniec zaś wskazać należy, że brak w nowelizującym rozporządzeniu przepisów międzyczasowych powoduje, że rozporządzenie to ma zastosowanie do stosunków prawnych istniejących od dnia wejścia go w życie zgodnie z powszechnie przyjmowaną w prawie administracyjnym zasadą bezpośredniego działania prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.