II SA/Wa 1142/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1142/07 odrzucające skargę W. G. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r. sygn. akt II SA 4436/03 o odrzuceniu zażalenia od wyroku z dnia 12 października 2004 r. oddalającego skargę W. G.na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o utracie zasiłku dla bezrobotnych postanawia odrzucić zażalenie. Sygn. akt II SA/Wa 1142/07 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2007 r. odrzucające skargę W. G. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r. sygn. akt II SA 4436/03 o odrzuceniu zażalenia od wyroku z dnia 12 października 2004 r. oddalającego skargę W. G.na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o utracie zasiłku dla bezrobotnych postanawia odrzucić wniosek. W dniu 18 listopada 2007 r. W. G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2007 r. odrzucające skargę W. G. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r. sygn. akt II SA 4436/03 i jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. zażalenia. Skarżący zarzucił nieważność postępowania przewidzianą w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym pozbawienie skarżącego "prawa do sądu i możności obrony swych praw poprzez rozstrzygnięcie sprawy na podstawie, którą WSA uwzględnił wyłącznie z urzędu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 października 2007 r. (błędnie oznaczonym przez skarżącego jako postanowienie z 4 października 2007 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r. sygn. akt II SA 4436/03. Odpis tego postanowienia został doręczony w dniu 10 października 2007 r. pełnomocnikowi skarżącego świadczącemu pomoc prawną z urzędu adwokatowi M. J. W związku z przesłaniem odpisu postanowienia profesjonalnemu pełnomocnikowi Sąd nie pouczył strony skarżącej o przysługującym środku odwoławczym, ponieważ obowiązek udzielania stronom potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania o skutkach prawnych tych czynności i skutkach ich zaniedbań dotyczy wyłącznie stron występujących bez adwokata lub radcy prawnego (art. 6 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Pismem z dnia 7 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącego poinformował Sąd o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 3 października 2007 r. oraz o wypowiedzeniu pełnomocnictwa skarżącemu. Podkreślić należy, że postanowienie odrzucające wniosek o wznowienie postępowania jest bez wątpienia postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, stąd środkiem odwoławczym przysługującym od takiego postanowienia jest skarga kasacyjna. Tymczasem skarżący wniósł zażalenie, a więc środek odwoławczy niedopuszczalny w tej sytuacji. O intencji skarżącego do wniesienia zażalenia a nie skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 3 października 2007 r. świadczy fakt złożenia wraz z zażaleniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, nie zaś innego środka odwoławczego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Sygn. akt II SA/Wa 1142/07 UZASADNIENIE W dniu 18 listopada 2007 r. W. G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2007 r. odrzucające skargę W. G. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r. sygn. akt II SA 4436/03 i jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. zażalenia. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący podniósł, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy, nie podał jednak żadnych argumentów przemawiających za tym twierdzeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny. Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), wniosek o przywrócenie terminu musi być złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu łącznie z czynnością, której strona nie dokonała w terminie. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy strony oraz powstanie ujemnych dla niej skutków w zakresie postępowania sądowego. W myśl zaś art. 88 tej ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu jest dopuszczalny. Niedopuszczalność wniosku sprowadza się do braku koniecznych warunków umożliwiających jego rozpatrzenie bądź też łączy się z niedopuszczalnością samej czynności nim objętej. O niedopuszczalności wniosku można zatem mówić w sytuacji, gdy ustawa regulując daną sytuację procesową w ogóle nie przewiduje możliwości dokonania określonej czynności, a tym samym wyklucza możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania. Przypadek taki zachodzi właśnie na gruncie niniejszej sprawy. W myśl bowiem art. 173 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zażalenie skarżącego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostało złożone na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, które jest postanowieniem kończącym postępowanie, przysługuje więc od niego skarga kasacyjna, a to w konsekwencji oznacza, że zażalenie jest niedopuszczalne. Dodać należy, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego świadczącemu w tej sprawie pomoc prawną z urzędu. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 7 listopada 2007 r. poinformował Sąd o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 3 października 2007 r. oraz o wypowiedzeniu pełnomocnictwa skarżącemu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.