II SA/Wa 1143/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant ref. stażysta Paulina Lichowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę Zaskarżonym w niniejszej sprawie orzeczeniem z [...] lutego 2019 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), mając za podstawę art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161; dalej: "u.p."), po rozpatrzeniu odwołania (...) K. S. (dalej: "skarżący", "obwiniony"), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP w [...] ", "organ I instancji") z [...] października 2018 r. nr [...] , wydane w oparciu o art. 135j ust. 1 pkt 3 u.p., o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Do wydania zaskarżonego orzeczenia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Postanowieniem z [...] maja 2018 r. nr [...] w [...] wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Skarżący został obwiniony o to, że w dniu 3 maja 2018 r. na terenie M. Portu Lotniczego W... - M... w N., przed odlotem samolotu o nr rejsu [...] w H., którego miał być pasażerem, naruszył zasady etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że utrudniał realizację obowiązków i nie wykonywał poleceń personelu lotniskowego, posługiwał się legitymacją służbową, mimo, iż przebywał w tym czasie na urlopie wypoczynkowym i nie wykonywał żadnych czynności służbowych, zachowywał się wulgarnie i arogancko wobec interweniujących funkcjonariuszy Straży Granicznej, zastraszał ich swoją pozycją służbową jako funkcjonariusza Policji, tym samym nie przestrzegał zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej, wykorzystywał zawód funkcjonariusza Policji do celów prywatnych oraz nie podejmował działań mogących być przykładem praworządności służących budowaniu zaufania do Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 1 u.p. w związku z § 2, § 7, § 12 i § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego ustalono, że [...] maja 2018 r. funkcjonariusze Policji z garnizonu [...] , w ramach przynależności do Międzynarodowego Stowarzyszenia Policji IPA udali się prywatnie w czasie wolnym od służby na Turniej Pracowników Służb Mundurowych w Piłce Nożnej, zorganizowany na [...] w Hiszpanii. Na miejsce uczestnicy mieli dolecieć z Mazowieckiego Portu Lotniczego W...- M... w N.. Policjanci mieli zorganizowany i zapewniony dojazd busem z [...] na lotnisko W...- M.... Obwiniony do uczestników dołączył w [...] . Podróż busem przebiegała bez utrudnień. Na miejsce policjanci dotarli przed czasem, stąd wszyscy zostali odprawieni bez zastrzeżeń; mieli także czas wolny. Następnie po wejściu na płytę lotniska w rejonie stanowiska postojowego nr ... samolotu do [...] , skarżący otrzymał od pracownika obsługi naziemnej linii lotniczej - koordynatora lotów [...] informację, że nie zostanie wpuszczony na pokład samolotu, a tym samym, że został wycofany z lotu. Dalszej podróży odmówiono także nadkom. [...] . Następnie pracownik obsługi naziemnej lotniska zażądał od obwinionego okazania karty pokładowej, która była niezbędna do wycofania bagażu oraz usunięcia pasażera z systemu. Skarżący nie wykonał tego polecenia i swoim zachowaniem utrudniał pracownikowi realizację zadań. Z zeznań wymienionego pracownika wynikało, że obaj wycofani z lotu policjanci zachowywali się głośno, mówili niewyraźnie i bełkotliwie, gwałtownie gestykulowali, wyczuwalna była od nich woń alkoholu. Nie mogli zrozumieć przyczyny ich wycofania z lotu. Decyzję o wycofaniu obwinionego z lotu [...] podjął w uzgodnieniu z szefową zespołu obsługi pokładowej. Na taką decyzję wpłynęło zachowanie pasażerów, które wskazywało, iż przed lotem mogli spożywać alkohol. Załoga rejsu posiada bowiem bezwzględne prawo do podjęcia decyzji o odmowie wywiązania się z umowy przewozu pasażera lub jego bagażu, jeżeli wykonanie usługi może narazić lub wpłynąć na bezpieczeństwo, zdrowie i komfort innych pasażerów bądź załogi. Na powyższe rozstrzygnięcie może wpłynąć także stan psychiczny lub fizyczny pasażera, jego nastawienie bądź zachowanie, w tym pozostawanie pod wpływem alkoholu lub środków odurzających, jeżeli stanowi zagrożenie lub ryzyko dla pasażera, innych pasażerów, załogi i mienia. Wydanie tej decyzji jest uznaniowe i nie wymaga zastosowania żadnych środków dowodowych ani technicznych (np. ustalenia stanu trzeźwości pasażera poprzez badanie alkomatem). Powyższe uregulowanie jest standardowym zapisem znajdującym swoje odpowiedniki w każdym regulaminie lub umowie określającej warunki przewozu pasażerów, a także w powszechnie obowiązujących międzynarodowych wytycznych dla przewoźników lotniczych. Nadrzędnym celem realizującego usługę jest zapewnienie bezwzględnego bezpieczeństwa nie tylko poprzez reagowanie na niebezpieczeństwo, ale również podejmowanie odpowiednich działań prewencyjnych. Obwiniony i nadkom. [...] odmówili oddalenia się od samolotu i powrotu do hali przylotów oraz nie chcieli przejść do terminala, dlatego w celu zapewnienia bezpieczeństwa i prawidłowego funkcjonowania działania lotniska, pracownik obsługi naziemnej linii lotniczej poprosił o interwencję funkcjonariuszy Straży Granicznej. Wezwani funkcjonariusze Straży Granicznej z Zespołu Interwencji Specjalnych W...- M... udali się pojazdem służbowym na płytę lotniska, gdzie przebywali skarżący i nadkom. [...] , celem podjęcia czynności służbowych. Na miejscu w rozmowie ze zgłaszającym pracownikiem obsługi naziemnej funkcjonariusze Straży Granicznej ustalili, że wycofani z lotu pasażerowie znajdują się pod wpływem alkoholu i to było powodem odmówienia im dalszej podróży. Nadto pracownik lotniska wskazał funkcjonariuszom, iż jeden z wymienionych pasażerów zakłócał porządek w rejonie stanowiska postojowego samolotu i nie wykonywał poleceń uprawnionego personelu. W toku interwencji na płycie lotniska skarżący okazał strażnikom Straży Granicznej legitymację służbową funkcjonariusza Policji, podając jednocześnie, że jest policjantem. Z uwagi na wypychanie samolotu ze stanowiska postojowego, obwiniony oraz nadkom. [...] nie mogli samodzielnie poruszać się po płycie lotniska. Zostali więc przewiezieni do pomieszczeń służbowych Placówki Straży Granicznej W. – M. celem wylegitymowania i sprawdzenia w systemach teleinformatycznych. Obaj policjanci zachowywali się spokojnie i dostosowywali się do wydawanych poleceń, dlatego nie zastosowano wobec nich środków przymusu bezpośredniego. Po wejściu do pomieszczeń służbowych Straży Granicznej obwiniony rzucił swoim bagażem oraz szalikiem, który miał na szyi, a potem kapeluszem, następnie manifestacyjnie usiadł na podłodze. Podczas wykonywanych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej czynności, obwiniony zachowywał się arogancko i używał słów powszechnie uznanych za obelżywe, nie zwracając uwagi na osoby postronne. Nie reagował na wezwania funkcjonariuszy Straży Granicznej do właściwego zachowania. Powoływał się na znajomości i zastraszał funkcjonariuszy Straży Granicznej, mówiąc, że "ich zwolni" oraz że "już tu nie pracują". Po zakończeniu czynności służbowych około godz. 20:38 interweniujący funkcjonariusze Straży Granicznej poinformowali skarżącego i nadkom. [...] , iż mogą opuścić pomieszczenia służbowe Straży Granicznej, ale zarówno obwiniony, jak i nadkom. [...] nie chcieli tego zrobić. Obaj policjanci zażądali protokołu zatrzymania osoby pomimo, że zostali poinformowani przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, iż nie byli zatrzymani, gdyż nie było ku temu podstaw, a decyzję dotyczącą wycofania z lotu obu policjantów podjął przedstawiciel przewoźnika, a nie Straż Graniczna. Ostatecznie obwiniony i nadkom. [...] opuścili pomieszczenia służbowe Straży Granicznej po godz. 22:30. Pozostali policjanci, którzy uczestniczyli w podróży, nie brali bezpośredniego udziału w opisanym wyżej zdarzeniu. Obserwowali przez okna z wnętrza samolotu interwencję przeprowadzaną przez Straż Graniczną na płycie lotniska wobec skarżącego oraz nadkom. [...] i znali jedynie przebieg zaistniałej sytuacji z relacji przedstawionej przez obwinionego i nadkom. [...] . W ramach czynności dowodowych przesłuchano w charakterze świadków funkcjonariuszy Straży Granicznej z Zespołu Interwencji Specjalnych Warszawa - Modlin: sierż. [...] , sierż. [...] , sierż. szt. [...] i st. sierż. [...] , którzy w dacie popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego przeprowadzili interwencję z jego udziałem; agenta obsługi lotu [...] ; wszystkich funkcjonariuszy Policji z garnizonu [...] uczestniczących w przedmiotowym locie na [...] (tj. sierż. szt. [...] , sierż. szt. [...] , asp. szt. [...] , st. post. [...] , nadkom. [...] , nadkom. [...] , kom. [...] , mł. asp. [...] , nadkom. [...] , sierż. szt. [...] i podinsp. [...] ); dokonano oględzin materiału wizyjnego z monitoringu Mazowieckiego Portu Lotniczego W...- M... z [...] maja 2018 r.; zabezpieczono ww. materiał wizyjny; załączono opinie służbowe dotyczące skarżącego i informacje o wyróżnieniach; a także przesłuchano obwinionego. Skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i odmówił złożenia wyjaśnień. W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony (reprezentowany przez obrońcę w osobie adwokata [...] ) złożył szereg wniosków o przeprowadzenie czynności dowodowych. Rzecznik dyscyplinarny dopuścił i przeprowadził dowód z przesłuchania następujących funkcjonariuszy: podinsp. [...] , sierż. szt. [...] i sierż. szt. [...] – zgodnie z wnioskami. Natomiast postanowieniem wydanym na podstawie art. 135f ust. 7 pkt 1 u.p. rzecznik dyscyplinarny odmówił uwzględnienia wniosku o zażądanie od Straży Granicznej informacji, czy wobec funkcjonariuszy tej służby interweniujących [...] maja 2018 r. na terenie portu lotniczego było lub jest prowadzone postępowanie wewnętrzne - kontrolne, uznając, że okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Również pozostałe wnioski dowodowe nie zostały uwzględnione, z tym że postanowieniami wydanymi w oparciu o art. 135f ust. 7 pkt 2 u.p. - jako nieprzydatne do stwierdzenia podanych w nich okoliczności. Postanowienia te, zaskarżone przez skarżącego zażaleniami, zostały utrzymane w mocy przez KWP w [...] . W uzasadnieniu orzeczenia z [...] października 2018 r. nr (...) organ I instancji uznał za kompletny zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy, stwierdzając, iż wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione. W jego ocenie, dowody są spójne. Podejmując inicjatywę dowodową i oceniając wyniki przeprowadzonych czynności, kierowano się zasadami określonymi w art. 135g ust. 1 i ust. 2 u.p. Według organu I instancji, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że skarżący popełnił zarzucone mu przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, stypizowanych w § 2, § 7, § 12 i § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Zdaniem KWP w [...] , nie ulega żadnej wątpliwości, iż nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej było przez skarżącego zawinione. Obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne z winy umyślnej, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany, która jest najłagodniejszą z ustawowego katalogu kar i oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. W odwołaniu od orzeczenia organu I instancji skarżący zarzucił: - brak uwzględnienia wniosków dowodowych zgłaszanych w piśmie z (...) sierpnia 2018 r. jako niezbędnych do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy; - brak uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania dyscyplinarnego, w obliczu toczącego się w stosunku do obwinionego postępowania karnego w sprawie o wykroczenie; - brak podjęcia merytorycznej decyzji co do wniosków dowodowych zgłaszanych w piśmie z (...) października 2018 r. oraz brak zaliczenia powołanych w wymienionym piśmie dowodów w poczet materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie; - brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w tym obiektywnego rozstrzygnięcia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego. Po rozpoznaniu odwołania, powołanym na wstępie orzeczeniem KGP utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia drugoinstancyjnego podniesiono, że z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż czyn, którego dopuścił się skarżący, stanowi przewinienie dyscyplinarne polegające na złamaniu zasad etyki zawodowej policjanta. KGP podkreślił, że na funkcjonariusza Policji został nałożony obowiązek działania i postępowania w taki sposób, aby dawać przykład praworządności oraz dbania o społeczny wizerunek Policji, jako formacji, w której służy. Skarżący w czasie wolnym od zajęć służbowych nie przestaje być policjantem, dlatego też nie był zwolniony z należytego zachowania się w czasie wolnym od służby. Ponadto jest zobowiązany zawsze postępować tak, by swoją postawą umacniać autorytet i zaufanie do Policji oraz bezwzględnie unikać wszystkich takich sytuacji, które godziłyby w dobre imię służby. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania dyscyplinarnego do czasu rozstrzygnięcia zawisłej przed Sądem Rejonowym w N., II Wydział Kamy, sprawy dotyczącej popełnienia przez skarżącego wykroczenia, organ odwoławczy wskazał na art. 132 ust. 4 u.p., zgodnie z którym czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Zatem oba postępowania, tj. postępowanie dyscyplinarne i postępowanie karne toczą się samodzielnie i niezależnie od siebie oraz są uregulowane odrębnymi przepisami. KGP zaakcentował, że skarżący aktywnie uczestniczył w postępowaniu dyscyplinarnym, np. składając liczne wnioski dowodowe. Jednakże, w ocenie organu II instancji, w większości nie dotyczyły one przedmiotu prowadzonego postępowania dyscyplinarnego bądź nie były wnioskami dowodowymi w rozumieniu ustawy o Policji lub były już zrealizowane przez rzecznika dyscyplinarnego. Wszystkie zgłoszone wnioski dowodowe zostały poddane wnikliwej ocenie, a jeżeli je oddalono, to zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut pominięcia jako dowodu pisma z (...) października 2018 r. wraz z załączonymi kopiami dwóch protokołów przesłuchania świadka [...] , sporządzonych w toku odrębnego postępowania w sprawie o wykroczenie. Ww. pismo wraz z załącznikami zostało załączone do akt postępowania dyscyplinarnego. KGP zaznaczył, że w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym nie opierano się wyłącznie na zeznaniach [...] , lecz oceniano popełnione przez skarżącego przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu zasad etyki zawodowej policjanta, na podstawie całości zgromadzonego materiału. Analizując protokoły przesłuchania [...] , organ II instancji zauważył, iż pomimo kilkukrotnego przesłuchiwania tego świadka, jego zeznania co do pewnych aspektów zdarzenia różniły się, ale za każdym razem składał jednakowe oświadczenia co do nieetycznego zachowania obwinionego na lotnisku, które stanowiło istotę przedmiotowego postępowania. Reasumując, organ odwoławczy uznał wymierzoną skarżącemu karę dyscyplinarną nagany za współmierną do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu. Powyższe orzeczenie KGP stało się przedmiotem skargi skarżącego do tut. Sądu, w której zarzucił rażącą obrazę przepisów ustawy o Policji, tj.: 1) art. 135e ust. 1 u.p., zgodnie z którym rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, w szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin; 2) art. 135f ust. 7 u.p. poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrońcy zwartych w piśmie z 18 sierpnia 2018 r. jawiących się w ocenie obrońcy jako niezbędne dla wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym prawidłowego ustalania stanu faktycznego sprawy; 3) art. 135 g ust. 1 i 2 u.p., zgodnie z którym przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani uwzględnić okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocny orzeczeniem. Nienadające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego; 4) art. 132 ust. 1 u.p. w związku z § 2, §7, §12, §23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta", w zakresie opisu czynu zawartego we wniosku o ukaranie i przyjęciu, iż obwiniony w dacie czynu nie wykonywał poleceń personelu lotniskowego, wobec faktu aktualnie prowadzonego postępowania wykroczeniowego przed Sądem Rejonowym w N., którego przedmiotem jest właśnie ustalenie tejże okoliczności. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi obwiniony rozwinął poszczególne zarzuty. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem z art. 135g ust. 1 u.p. należy badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. W myśl art. 135 g ust. 2 u.p. niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść obwinionego. Natomiast stosownie do treści. 132 ust. 1 u.p., policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Z kolei według art. 132a u.p. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Przewinienia dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta zostały ujęte w załączniku do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Wedle § 2 ww. Załącznika, w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. § 7 Załącznika stanowi, że policjant powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej i dbać o schludny wygląd. § 12 Załącznika wskazuje, iż policjant nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych, a w szczególności nie może wykorzystywać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ani uzyskiwać informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod. Natomiast zgodnie z § 23 Załącznika, policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Znajomość zasad etyki zawodowej obowiązuje każdego policjanta. Znajduje się w programie szkolenia zawodowego podstawowego funkcjonariuszy Policji. Nie budzi też wątpliwości konieczność prawidłowego zachowania policjanta, w tym przestrzegania kultury osobistej, wynikająca z powszechnie obowiązujących reguł właściwego postępowania i zasad współżycia społecznego. Zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 135e u.p. W toku postępowania dyscyplinarnego podjęto szereg czynności dowodowych, zaliczonych w poczet materiału dowodowego. Przesłuchano wielu świadków, w tym wszystkich funkcjonariuszy Policji uczestniczących w podróży lotniczej na [...] , funkcjonariuszy na Straży Granicznej, którzy interweniowali na terenie portu lotniczego W...- M... oraz pracownika obsługi naziemnej linii lotniczej - koordynatora lotów [...] . Wśród świadków były także osoby zawnioskowane przez skarżącego. Uwzględniono również pozytywne opinie służbowe o skarżącym i przyznawane mu nagrody. Okoliczność, iż organy prowadzące postępowanie nie przychyliły się do wszystkich wniosków dowodowych skarżącego, nie może świadczyć o niekompletnym materiale dowodowym. Nieuwzględnione wnioski dowodowe zostały rozpoznane procesowo postanowieniami, które wyczerpująco uzasadniono. W ocenie Sądu, organy obu instancji ustaliły wszystkie istotne okoliczności sprawy w oparciu o korespondujące ze sobą dowody. Mając za podstawę wszechstronnie zebrany materiał dowodowy, organy rozstrzygające niniejszą sprawę prawidłowo stwierdziły, że zachowanie skarżącego wypełnia znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Właściwie też organy przyjęły jego umyślną winę. Zarówno zeznania złożone przez funkcjonariuszy Straży Granicznej podejmujących interwencję wobec obwinionego, jak i zeznania pracownika obsługi naziemnej lotniska [...] znajdują odzwierciedlenie w poddanym oględzinom zapisie monitoringu z płyty lotniska i z pomieszczeń placówki Straży Granicznej. Z dowodów tych wynika, iż skarżący w czasie wolnym od służby swoim postępowaniem naruszył społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której pełni służbę. Nie stosował się bowiem do poleceń personelu lotniczego oraz zachowywał się wulgarnie i arogancko względem funkcjonariuszy Straży Granicznej, wykorzystując swoją pozycję zawodową. Trafnie też KGP zwrócił uwagę, że przebieg zdarzenia z udziałem obwinionego był opisany w publikacjach medialnych, co ma wpływ na wizerunek Policji. Z całą pewnością zachowanie skarżącego nie stanowiło przykładu budowania zaufania do Policji. W tym miejscu podkreślić należy, iż służba w Policji (tak jak służba sędziego czy prokuratora) wiąże się nie tylko z przywilejami, lecz także ograniczeniami osobistymi. Policjantem jest się również poza służbą, dlatego należy unikać wszelkiego rodzaju sytuacji, które mogłyby godzić w dobre imię tej formacji. Nadto bardzo naganne jest wykorzystanie przez skarżącego pozycji zawodowej do realizacji swoich prywatnych celów oraz ubliżanie innym osobom, w szczególności wykonującym swoje obowiązki funkcjonariuszom innych służb. Jako funkcjonariusz Policji z sześcioletnim stażem służby, skarżący powinien liczyć się z konsekwencjami swojego zachowania także w aspekcie naruszenia zasad etyki zawodowej. Zatem powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Wymierzając skarżącemu karę dyscyplinarną nagany, organy obu instancji uwzględniły kryteria wymienione w art. 134h ust. 1 u.p., a mianowicie rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (naruszenie zasad etyki zawodowej), okoliczności jego popełnienia (popełnienie przewinienia w czasie wolnym od służby), skutki, w tym następstwa dla służby (negatywny wpływ na wizerunek Policji), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (postępowanie zgodne z zasadami współżycia społecznego i dbanie o wizerunek Policji), pobudki działania (dbanie o realizację osobistych celów), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (fakt nieprzyznania się do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, brak krytycznej oceny swojego postępowania), a także dotychczasowy przebieg jego służby (brak karalności dyscyplinarnej) oraz pozytywną opinię. Zaakcentować przy tym należy, iż wobec niewątpliwego naruszenia przez skarżącego zasad etyki zawodowej wymierzono mu najłagodniejszą karę z katalogu kar dyscyplinarnych ujętych w art. 135j ust. 1 u.p. Celem nagany jest wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. W kontekście stwierdzonego zawinienia wymierzenie tej kary skarżącemu było ze wszech miar zasadne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę.