II SA/Wa 1144/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby - oddala skargę - Komendant Śląskiego Oddziału Straży Granicznej im. [...] w R. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) zwolnił K. Z. ze służby w Straży Granicznej z dniem 16 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że z dniem 31 stycznia 2007 r. K. Z. zaprzestał wykonywania zadań służbowych w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim. Organ podał, że Rejonowa Komisja Lekarska przy Śląskim Oddziale Straży Granicznej w R. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. uznała wymienionego wyżej funkcjonariusza za całkowicie niezdolnego do służby w Straży Granicznej oraz zaliczyła go do III grupy inwalidów. Wyjaśnił również, że w związku z tym, iż wskazane wyżej orzeczenie Komisji uprawomocniło się, zasadne jest zwolnienie K. Z. ze służby w Straży Granicznej. Po rozpatrzeniu odwołania K. Z., Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], powołując się na art. 45 ust. 1 pkt 1 i art. 36 ust. 2 cytowanej ustawy o Straży Granicznej oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchylił wskazany wyżej rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia funkcjonariusza ze służby, i orzekając w tym zakresie ustalił nową datę zwolnienia ze służby na dzień 30 kwietnia 2007 r., w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W treści uzasadnienia decyzji organ wyjaśnił, że podstawą prawną zwolnienia K. Z. ze służby stanowi art. 45 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o Straży Granicznej, który to przepis stanowi, że w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską w stosunku do funkcjonariusza trwałej niezdolności do służby, jego zwolnienie jest obligatoryjne. Komendant Główny Straży Granicznej wskazuje ponadto, że organy właściwe w sprawach stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej są niewłaściwe w sprawach weryfikacji rozstrzygnięć odnoszących się do stanu zdrowia funkcjonariuszy i ich przydatności do służby. Wyjaśnił również, że wydawane w tym zakresie orzeczenia komisji lekarskich są wiążące. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. Z. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2007 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnia również, że nie odwoływał się od orzeczenia Komisji lekarskiej ponieważ uznał, że wyniki badań nie będą się różniły od dotychczasowych. Podnosi także, że jest zdrowy i zdolny do podjęcia służby. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. skarżący wniósł o powołanie biegłych sądowych lekarzy, z tych dziedzin, z których był badany, celem zweryfikowania prawidłowości orzeczenia o niezdolności do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, by organy podejmujące w badanej sprawie rozstrzygnięcia dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zwolnienia K. Z. ze służby w Straży Granicznej stanowił przepis art. 45 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy o Straży Granicznej. Zgodnie z jego brzmieniem, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Użyte w tym przepisie sformułowanie "zwalnia się ze służby" nie pozostawia wątpliwości, iż jej zaistnienie skutkuje obligatoryjnym zwolnieniem funkcjonariusza ze służby. Skarżący orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej przy Śląskim Oddziale Straży Granicznej w R. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] został uznany za całkowicie niezdolnego do służby oraz został zaliczony do III grupy inwalidów. Powyższe orzeczenie zostało zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską przy Komendzie Głównej Straży Granicznej w dniu [...] lutego 2007 r. Wobec tego, że skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby i orzeczenie w tym przedmiocie stało się ostateczne, to w świetle art. 45 ust. 1 pkt 1 powoływanej ustawy wystąpiła podstawa do obligatoryjnego zwolnienia skarżącego ze służby. Wobec powyższego, zwolnienie skarżącego ze służby w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej uznającym go za niezdolnego do służby, dokonane rozkazem personalnym Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej im. [...] w R. z dnia [...] marca 2007 r., utrzymanym następnie w mocy decyzją Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2007 r. należy uznać za zgodne z obowiązującym prawem. Dodatkowo należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgłoszony na rozprawie wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy sądowych nie mógł być więc uwzględniony. Tego typu środek dowodowy nie mieści się bowiem w katalogu dowodów, o których mowa w art. 106 § 3 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 727/05). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.