II SA/Wa 115/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Adam Lipiński (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. na podstawie art. 144 w związku z art. 127 § 3 i z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy poprzedzające postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie sprostowania uzasadnienia decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał co następuje: Pismem z dnia 30 marca 2017 r. [...]. J. D. wniósł o wszczęcie postępowania "w celu sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą" w ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r., odmawiającej skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności do celów emerytalnych w części dotyczących dodatku specjalnego. Organ postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., wydanym na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 111 § 1 i § 1b a także art. 268a Kpa odmówił wszczęcia żądanego powyższym wnioskiem postępowania. Rozpatrując odwołanie zainteresowanego Minister podtrzymał zasadność poprzedzającego rozstrzygnięcia. W ocenie organu żądania wnioskodawcy dotyczące sprostowania ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. dotyczą jej uzasadnienia i mają charakter merytoryczny. Tym samym wykraczają poza zdefiniowany w art. 113 § 1 Kpa zakres sprostowania decyzji, ograniczony do błędów technicznych. Nadto organ wskazał, iż nie można wszcząć postępowania w sprawie uzupełnienia wymienionej decyzji (gdyby w ten sposób zakwalifikować pismo z dnia 30 marca 2017 r.), gdyż z art. 111 § 1 Kpa wynika, że żądanie uzupełnienia decyzji strona może zgłosić w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. W opisanym przypadku termin ten upłynął ponad 16 lat temu. Poza tym z tego samego przepisu wynika, że żądanie uzupełnienia decyzji nie może być zgłoszone w stosunku do jej uzasadnienia. J. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o zobowiązanie organu do wszczęcia postępowania zgodnie z żądaniem z dnia 30 marca 2017 r. Wskazanemu wyżej postanowieniu zarzucił: naruszenie przepisów postępowania - zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego m.in. zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa, zasadę wysłuchania stron; naruszenie art. 122a § 2, art. 122c § 1, art.138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - nie rozpatrzenie sprawy w ustawowym terminie uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony; naruszenie art. 51 pkt 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - każdy ma prawo do żądania sprostowania informacji nieprawdziwych. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów o ubezpieczeniach społecznych poprzez utrzymywanie w mocy nieprawdziwych informacji mających wpływ na prawo skarżącego do zaopatrzenia emerytalnego (daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz dodatku specjalnego - składnika podstawy wymiaru emerytury wojskowej). W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na sporządzenie i wniesienie skargi przed dniem doręczenia zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż skarga została wniesiona prawidłowo i dlatego nie może zostać odrzucona. Jak to wyjaśnia organ w piśmie procesowym z dnia 23 maja 2018 r., doszło do dwukrotnego doręczenia skarżącemu przez organ postanowienia z dnia [...] listopada 2017 r. – to jest w dniu 30 listopada 2017 r. oraz w dniu 12 grudnia 2017 r. Organ dysponuje jedynie doręczeniem z dnia 4 stycznia 2018 r. Natomiast z oświadczeń skarżącego (oraz z treści skargi) wynika, iż postanowienie zostało mu doręczone 14 grudnia 2017 r. a także 4 stycznia 2018 r. Pierwsze doręczenie spowodowało sporządzenie przez niego skargi w dniu 17 grudnia 2017 r. i wniesienie jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu. Zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niniejsza skarga została rozpoznaniu merytorycznym w trybie uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 113 § 1 Kpa, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Skarżący pismem z dnia 30 marca 2017 r. zażądał sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą, zawartych w ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. W przedmiotowym wniosku sformułował żądanie zmiany dat oraz kwoty zawartych w przedmiotowej decyzji, zaznaczając, iż w przedmiotowej decyzji tej nie uwzględniono jego żądań dotyczących przysługujących mu należności. Zatem takie żądanie dotyczy w istocie treści stanowczej decyzji oraz istotnych dla rozstrzygnięcia elementów, których zmiana (jak tego domaga się skarżący) spowodowałaby zmianę rozstrzygnięcia. Nie jest to żądanie dotyczące zmiany oczywistych błędów pisarskich czy rachunkowych, ale mieritum sprawy rozstrzygniętej tą decyzją, wydaną i doręczoną skarżącemu ponad 16 lat temu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (porównaj wyroki NSA: z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 3047/15 oraz z dnia 24 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2171/15) nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 Kpa, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych. Sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne - a więc błędy i omyłki nieposiadające cechy oczywistości w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia - których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania powyższej decyzji na zasadzie art. 113 § 1 Kpa oraz zasadnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż nawet gdyby żądanie skarżącego zakwalifikować jako wniosek o uzupełnienie decyzji – także nie mógłby być on skuteczny z uwagi na termin do złożenia takiego wniosku zawarty w art. 111 § 1a Kpa. Wszystkie zarzuty skargi są chybione albowiem abstrahują od instytucji sprostowania oczywistych omyłek pisarskich decyzji i dlatego nie mogły zostać uwzględnione. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.