II SA/Wa 1154/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r. r., sygn. akt II 1135/12, oddalającym skargę R.L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: -odrzucić skargę- W skardze z dnia 10 czerwca 2013 r. R.L., powołując się na przepis art. 270, art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zażądał wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1135/12, którym oddalono jego skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 23 marca 2013 r. otrzymał zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 23/13, i z treści tego zarządzenia dowiedział się o instytucji wznowienia postępowania. Następie przytoczył podstawy wznowieniowe unormowane w art. 271 pkt 1 i art. 273 P.p.s.a., a także wyjaśnił, że skargę wnosi w ustawowym, trzymiesięcznym terminie (art. 277 P.p.s.a.), przy czym, rozpoczęcie biegu tego terminu powiązał z dniem doręczenia mu odpisu nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r. wraz z uzasadnieniem, tj. z dniem 10 grudnia 2012 r. Jednocześnie, powołując się na treść przepisu art. 277 in fine P.p.s.a. w zw. z art. 271 pkt 1 P.p.s.a., podkreślił, że w sytuacji, gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, to termin trzymiesięczny winien być liczony od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona. Zaznaczył też, że w przypadku tego rodzaju podstawy wznowieniowej, zgodnie z przepisem art. 278 P.p.s.s.a., nie obowiązuje pięcioletni termin na złożenie żądania wznowienia postępowania. W pozostałej, obszernej części uzasadnienia skargi R.L. nie odniósł się do przywołanych podstaw wznowieniowych, lecz szczegółowo opisał przebieg poszczególnych postępowań administracyjnych przeprowadzonych przez organy Policji, których był stroną. Nadto wymienił akty administracyjne wydane w powyższych postępowaniach. W tym zakresie sformułował również szereg zarzutów wobec organów Policji, dotyczących m.in. właściwości organów. Wymienił również i opisał postępowania sądowoadministracyjne, wywołane wniesionymi przez siebie skargami. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie. Alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd powyższego wniosku procesowego, wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe stwierdził, że w postępowaniu objętym skarga o wznowienie skarżący nie był pozbawiony możności działania, miał pełną zdolność do czynności prawnych, a w konsekwencji posiadał też zdolność procesową. Poza tym Sąd nie naruszył w żaden sposób przepisów postępowania i skarżący miał pełną możliwość podejmowania czynności w procesie zakończonym prawomocnym wyrokiem. Natomiast skarżący w ogóle nie wskazał naruszeń przepisów postępowania, których miałby dopuścić się Sąd, a wskutek których to naruszeń skarżący został pozbawiony możności działania przed Sądem. Zdaniem organu, skarżący nie wskazał również, aby zaistniała kolejna, przytoczona podstawa do wznowienia, tzn., aby w sprawie doszło do późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie Komendanta, nie doszło również do późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w art. 273 § 3 P.p.s.a. Ponadto, wedle organu, samo powołanie podstaw wznowieniowych nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W niniejszej sprawie, jak wyjaśnił dalej organ, skarżący ograniczył się jedynie do powołania podstaw wznowienia postępowania. Jednak podstaw tych nie uprawdopodobnił. To zaś czyni skargę niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Oznacza to, że aby możliwym było skorzystanie z instytucji wznowienia postępowania w pierwszej kolejności muszą zostać spełnione następujące, ogólne warunki dopuszczalności wznowienia postępowania: musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania, orzeczenie to musi być prawomocne oraz orzeczenie musi kończyć postępowanie w sprawie. Choć w niniejszej sprawie skarżący powołał dwie podstawy wznowienia wymienione przez ustawodawcę w art. 271 pkt 2 i art. 273 ww. ustawy, to wniesiona skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że przesłanki wznowienia postępowania zostały wyliczone przez ustawodawcę taksatywnie, a tym samym tworzą one katalog zamknięty. Oznacza to, że wznowienia postępowania można żądać tylko wówczas, gdy wykaże się, że w sprawie zachodzi jedna bądź kilka ustawowo określonych podstaw wznowienia. Skarżący w skardze o wznowienie w istocie wywodzi jej zasadność z samego faktu powzięcia wiadomości o instytucji wznowienia. Wskazuje, że o możliwości wznowienia dowiedział się z treści doręczonego mu zarządzenia w innej sprawie – sprawie prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Jednakże taka okoliczność nie może być uznana za podstawę wznowienia, ponieważ nie znajduje oparcia w przepisach regulujących samą instytucje wznowienia, a, jak wskazano już powyżej, ustawodawca przyjął zamknięty katalog przesłanek (podstaw) wznowienia. Z kolei w odniesieniu do przywołanych, ustawowych podstaw wznowienia, a mianowicie podstawy wymienionej w art. 271 pkt 2 i art. 273 P.p.s.a., jak słusznie zauważył organ, skarżący poprzestał jedynie na przytoczeniu treści przepisów podstawy te regulujące. I tak, w zakresie podstawy (przesłanki) unormowanej w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., skarżący nie podał jakiejkolwiek okoliczności, która wskazywałaby, że w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt II SA/Wa 1135/12 nie miał zdolności sądowej lub procesowej. Skarżący nie wykazał też, że zachodzi jakikolwiek związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r. a pozbawieniem go możności działania w tym postępowaniu. Wykazanie zaś takiego związku jest warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi o wznowienie opartej na tej właśnie podstawie. Także opierając skargę o wznowienie na podstawie przewidzianej w treści przepisu art. 273 P.p.s.a., skarżący nie wskazał jakiegokolwiek prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy, czyli sprawy o sygn. II SA/Wa 1135/12. W rezultacie należy stwierdzić, że jakkolwiek skarżący formalnie powołał ustawowe podstawy wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawy te - także w świetle samego uzasadnienia skargi - nie występują. Natomiast Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 115/07, Lex nr 480263). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 270 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.