II SA/Wa 1155/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenie przedemerytalnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2002 roku (nr [...]) Starosta L. na podstawie art. 37 k ust. 1 i 6 oraz art. 37 l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001, Nr 6, poz. 56) orzekł o odmowie przyznania B. P. prawa do świadczenia przedemerytalnego, uznając, iż nie spełniała ona warunków z art. 37 K cytowanej ustawy (nie udokumentowała 35 lat wymaganego stażu pracy (k. 26). Skarżąca od w/w decyzji złożyła odwołanie, wskutek czego Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2002 roku zawiesił postępowanie z uwagi na toczące się postępowanie sądowe w przedmiocie ustalenia stażu pracy (k. 23). Wyrokiem z dnia [...] listopada 2002 roku (sygn. akt [...]) Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. uznał, iż skarżąca udokumentowała 34 lata i 11 miesięcy lat pracy uprawniających do emerytury. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2003 roku podjął zawieszone postępowanie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 roku Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2002 roku odmawiającą przyznania świadczenia przedemerytalnego, stwierdzając, że skarżąca nie spełniła żadnej z przesłanek określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (k. 20). Od powyższej decyzji skarżąca B. P. wniosła skargę do NSA (rozpoznaną przez WSA). Wyrokiem z dnia 8 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie II SA/Wa 2606/03 oddalił skargę, stwierdzając iż skarżąca nie spełniała warunków z art. 37 k ust. 1 pkt 1-4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W związku ze zmianą przepisów – wprowadzenia w dniu 1 listopada 2005 roku art. 150a-150d do ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) skarżąca B. P. wniosła ponowny wniosek (16 listopada 2005 roku) o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, podnosząc iż do wymaganego stażu pracy zabrakło jej jednego miesiąca (k. 17). Decyzją (doręczoną skarżącej w dniu 5 stycznia 2005 roku) z dnia [...] grudnia 2005 roku Starosta L. na podstawie art. 150 a ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) orzekł o odmowie przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 16 listopada 2005 roku, uznając iż skarżąca nie spełniła żadnego z warunków zawartych w cytowanych przepisach. Wskazał, że skarżąca nie osiągnęła wieku 58 lat; w roku kalendarzowym, w którym rozwiązano z nią stosunek pracy miała 52 lata; do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący 34 lata i 11 miesięcy; rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącą nie nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy; a także w dniu 31 grudnia 2001 roku skarżąca nie pobierała zasiłku dla bezrobotnych – utraciła do niego prawo dnia 10 kwietnia 2001 roku (k. 16). Wskutek odwołania się skarżącej, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] (doręczoną skarżącej w dniu 10 maja 2006 roku) z dnia [...] kwietnia 2006 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując na treść art. 10 ust. 2 pkt 6 i 4 pkt 2 w zw. z art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 roku i stwierdził, że skarżąca B. P. nie spełniła żadnego z warunków do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Podkreślił również, że Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. wyrokiem z dniem [...] listopada 2002 roku ustalił, że skarżąca legitymuje się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym 34 lata i 11 miesięcy. Wyjaśnił, że w/w prawomocny wyrok Sądu ustalający tę sporną kwestię jest wiążący dla organów zatrudnienia. Dodał, że skarżąca pobierała zasiłek dla bezrobotnychw okresie od 10 października 2000 roku do 10 kwietnia 2001 roku, z zatem nie pobierała go już w dacie 31 grudnia 2001 roku, a ten warunek został określony w art. 150 a ust. 2 cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i tym samym okres pobierania zasiłku nie może zostać zaliczony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2006 roku skarżąca B. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i zasądzenie kosztów postępownia wg norm przepisanych. Wywodziła, że wbrew zapisowi na świadectwie pracy w okresie od 1 lipca 1992 roku do 30 września 1992 roku nie przebywała na urlopie bezpłatnym i zaliczenie jej tych 3 miesięcy miałoby skutek taki, że okres uprawniający do ememrytury wyniósłby 35 lat i 2 miesiące. Prezentowała pogląd, że organ jest uprawniony do ustalenia okresu warunkującego przyznania świadczenia. W odpowiedzi na skargę, organ – wniósł o jej oddalenie stosownie do treści art. 150a ust. 2 cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podkreślając, iż w dacie 31 grudnia 2001 roku skarżąca nie legitymowała się prawem do zasiłku i z tego względu okres pobierania zasiłku nie może ulec zaliczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Oznacza to, że sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast zgodnie ze wspomnianym ust. 2 tego artykułu prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Stosownie do art. 37 k ust. 1. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 roku (DZ. U z 2001 Nr 6, poz. 56) prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługiwało, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.) Przepis powyższy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i stanowi, że świadczenie przedemerytalne może być przyznane jedynie osobie spełniającej w dniu rejestracji ww. warunki. Trafnie i zasadnie organ stwierdził, iż skarżąca nie spełniała warunków do przyznania jej świadczenia przedemerytalnego. Bezsprnie w sprawie jest, że w dniu 31 grudnia 2001 roku skarżąca nie pobierała zasiłku (skończyła go pobierać 10 kwietnia 2001 roku), a zatem okres pobierania tego zasiłku nie mógł zostać zaliczony stosownie do art. 150 a ust. 2 cytowanej wyżej ustawy. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że powinien jej zostać zaliczony 3 miesięczny okres pracy w firmie [...]. Okoliczność ta była przedmiotem oceny Sądu Apelacyjnego, który zaliczył okres pracy w tej fiirmie zgodnie ze świadectwwem pracy (uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 listopada 2002 roku k. 37 akt administracyjnych). Reasumując, trafnie organ uznał, iż B. P. nie spełniała łącznie wszystkich przesłanek warunkujących uzyskanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, albowiem nie legitymowała się 35 letnim okresem, uprawniajacym do emerytury (lecz okresem wynoszącym 34 lata i 11 miesięcy), a ponadto co już zostało podkreślane przez Sąd, w dniu 31 grudnia 2001 roku nie pobierała zasiłku dla bezrobotnych – bowiem utraciała do niego prawo dnia 10 kwietnia 2001 roku. Dodać należy, iż nie zostały spełnione przez skarżącą również dwa pierwsze warunki z art. 37 k ust. 1 omawianej ustawy – nie osiągnęła wieku 58 lat (w roku kalendarzowym, w którym rozwiązno stosunek pracy miała 52 lata). Konkludując, uznać należało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 mroku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.