II SA/Wa 1155/15

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Lucyna Picho po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie przyznania zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie przyznania zwolnienia od kosztów sądowych 2. przyznać K. G. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie. W toku postępowania sądowego skarżąca K. G. zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawczyni wyjaśniła, że pozostaje w gospodarstwie domowym z mężem i synem. Ujawniła również, że posiada majątek w postaci domu drewnianego o powierzchni [...] m2. Zaznaczyła, że rodzina utrzymuje się z dochodu męża, który jest jedynym żywicielem rodziny i uzyskuje dochód miesięczny w wysokości [...] zł. Skarżąca otrzymuje świadczenie rodzinne w kwocie [...] zł. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że ponosi opłaty za prąd, gaz, ubezpieczenie domu, opłaty za kanalizację i podatek od nieruchomości. Oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. W określonych sprawach przepisy prawa zwalniają skarżących od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Tymi kosztami są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków. Oznacza to, że skarżący we wskazanych w ustawie postępowaniach sądowoadministracyjnych nie mają obowiązku uiszczać kosztów sądowych (wpisu i opłaty kancelaryjnej) oraz wydatków. Natomiast wydatki za stronę zwolnioną od kosztów sądowych z mocy prawa wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawy o których mowa, wymienia enumeratywnie art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a.). I tak w myśl przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., zmienionego ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) i mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 2 tej ustawy, nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych skarżący w sprawach dotyczących pomocy i opieki społecznej. Nie ulega wątpliwości, że skarga K. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] wydana została w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a więc wspomnianej wyżej kategorii. W rezultacie, skarżąca w granicach niniejszej sprawy jest z mocy prawa zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Ponieważ w niniejszej sprawie nie istnieje obowiązek ponoszenia przez skarżącą kosztów sądowych, rozpoznanie wniosku w tym zakresie jest zbędne (art. 249a p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że K. G. wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Przy wykazanym dochodzie, który stanowi jedyne źródło utrzymania jej rodziny w sposób oczywisty nie byłby w stanie samodzielnie i bez uszczerbku dla swojego utrzymania opłacić kosztów ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. W tej sytuacji w oparciu o art. 249 a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a), art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.