II SA/Wa 1157/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 1134/12 wydanego w sprawie ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania R. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1134/12, którym oddalono jego skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi jako podstawę wznowienia przytoczył treść art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Skarżący podał, że w dniu 23 marca 2013 r. otrzymał zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 23/13 i z jego treści dowiedział się o instytucji wznowienia postępowania. R. L. wyjaśnił, że skargę wnosi w ustawowym, trzymiesięcznym terminie, przy czym, rozpoczęcie biegu terminu nastąpiło z chwilą doręczenia odpisu nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1134/12 wraz z uzasadnieniem, tj. z dniem 26 listopada 2012 r. Jednocześnie, powołując się na treść przepisu art. 277 ppsa w zw. z art. 271 pkt 2 ppsa, podkreślił, że w sytuacji, gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, to termin trzymiesięczny winien być liczony od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona. Zaznaczył też, że w przypadku tego rodzaju podstawy wznowieniowej, zgodnie z przepisem art. 278 ppsa, nie upłynął pięcioletni termin od uprawomocnienia się orzeczenia na złożenie żądania wznowienia postępowania. R. L. w pozostałej części uzasadnienia skargi nie odniósł się do przywołanych podstaw wznowieniowych, opisał jednak przebieg poszczególnych postępowań administracyjnych przeprowadzonych przez organy Policji w których był stroną. Nadto wymienił akty administracyjne wydane w powyższych postępowaniach. Sformułował również szereg zarzutów wobec organów Policji, dotyczących m.in. właściwości organów. Wymienił i opisał postępowania sądowoadministracyjne, wywołane wniesionymi przez siebie skargami. Wobec powyższego pismem z dnia 4 września 2013 r. wezwano skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających: dopuszczalność wznowienia i zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. W odpowiedzi na powyższe skarżący przesłał pismo z dnia 16 września 2013 r. w którym nie uprawdopodobnił ww. okoliczności. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie. W przypadku nieuwzględnienia przez Sąd powyższego wniosku procesowego, wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając stanowisko procesowe stwierdził, że w postępowaniu objętym skargą o wznowienie, skarżący nie był pozbawiony możności działania, miał pełną zdolność do czynności prawnych, a w konsekwencji posiadał też zdolność procesową. Poza tym Sąd nie naruszył w żaden sposób przepisów postępowania i skarżący miał pełną możliwość podejmowania czynności w procesie zakończonym prawomocnym wyrokiem. Ponadto skarżący nie wskazał przepisów prawa wskutek naruszenia, których został pozbawiony możności działania przed Sądem. Nie wskazał też dokonania jakich czynności procesowych został pozbawiony. Zdaniem organu skarżący nie wykazał, aby w sprawie doszło do późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie Komendanta Głównego Policji nie doszło również do późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia, brak bowiem jakichkolwiek informacji, że takie orzeczenie istnieje w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 271 pkt 2) ppsa, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania. Natomiast na podstawie art. 273 § 2 powołanej ustawy, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Według art. 273 § 3 ppsa, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Z kolei w myśl art. 277 ustawy, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 ustawy). Przesłanki wznowienia postępowania zostały wyliczone przez ustawodawcę w sposób niepozwalający na ich dowolne poszerzanie czy interpretację są jednoznacznie wyszczególnione, tworzą katalog zamknięty. Oznacza to, że wznowienia postępowania można żądać tylko wówczas, gdy wykaże się, że w sprawie zachodzi jedna bądź kilka ustawowo określonych podstaw wznowienia. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, że wniesiona przez R. L. skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niedopuszczalna. Skarżący w skardze o wznowienie wywodzi jej zasadność z samego faktu powzięcia wiadomości o instytucji wznowienia. Wskazuje, że o możliwości wznowienia dowiedział się z treści doręczonego mu zarządzenia w innej sprawie prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Jednakże ta okoliczność nie może być uznana za podstawę wznowienia, ponieważ nie znajduje oparcia w przepisach regulujących samą instytucje wznowienia. W odniesieniu do ustawowych podstaw wznowienia skarżący poprzestał jedynie na przytoczeniu treści przepisów je regulujących. W zakresie przesłanki unormowanej w art. 271 pkt 2 ppsa, skarżący nie podał żadnej okoliczności, która wskazywałaby, że w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt II SA/Wa 1134/12 nie miał zdolności sądowej lub procesowej. Skarżący nie wykazał też, że zachodzi jakikolwiek związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1134/12, a pozbawieniem go możności działania w tym postępowaniu. Wykazanie zaś takiego związku jest warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi o wznowienie opartej na tej właśnie podstawie. Opierając skargę o wznowienie na podstawie przewidzianej w art. 273 § 2 i § 3 ppsa, skarżący nie wskazał wykrytych później okoliczności faktycznych czy środków dowodowych, nie wskazał też jakiegokolwiek prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej (II SA/Wa 1134/12) sprawy. Mimo cytowania w skardze przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania, w rzeczywistości w niniejszej sprawie podstawy te nie występują. Sąd nie ma możliwości, by doszukiwać się przesłanek wznowienia w oderwaniu od sformułowań zawartych w skardze. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym, toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (zob. postanowienie NSA z dn. 13.03.2008 r., sygn. akt II FSK 115/07, Lex nr 480263). Sąd nie odniósł się do kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi bowiem brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (zob. postanowienie NSA z 03.06.2004 r. sygn. akt OW 87/04). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.