II SA/Wa 1158/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę P. S. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji (dalej: "organ" lub "Komendant") z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] marca 2024 r. dotyczący zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145) z dniem 29 marca 2024 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego podniesiono, że Komendant Powiatowy Policji w W., wnioskiem z dnia [...] grudnia 2023 r., wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o zwolnienie ze służby w Policji skarżącego - wówczas referenta [...] Komisariatu Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w W., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wskazał na wydane w stosunku do policjanta postanowienie nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. o przedstawieniu zarzutów dyscyplinarnych następującej treści: 1. w dniu [...] grudnia 2023 r. w [...], pełniąc służbę patrolową wspólnie ze st. post. M. S., nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, gdyż będąc zobowiązanym do utrzymywania bieżącego kontaktu z dyżurnym jednostki, zaniechał poinformowania go o czynnościach podjętych względem R. H., to jest o czyn z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 4 ustawy o Policji w związku z § 29 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, 2. w dniu [...] grudnia 2023 r. na terenie powiatu [...], pełniąc służbę patrolową wspólnie ze st. post. M. S., będąc jako funkcjonariusz Policji zobligowanym do kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania w taki sposób, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, pomimo tego, że powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania, jak również dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy, obowiązku tego nie dopełnił, gdyż przy wykorzystaniu radiowozu służbowego [...] nr rej. (...) doprowadził do wywiezienia znajdującego się pod wpływem alkoholu R. H. w odludne miejsce, narażając go tym samym na możliwość ewentualnego doznania uszczerbku na zdrowiu, to jest o czyn z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 4 ustawy o Policji w związku z § 2, § 7 i § 23 załącznika do zarządzenia 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w W., na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Pismem z dnia [...] grudnia 2023 r., Komendant Wojewódzki Policji w G. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie, pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. organ wezwał policjanta, zgodnie z art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania. Pismem z dnia 3 stycznia 2024 r. pełnomocnik ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Powiatowej Policji w W. poinformował o wszczęciu postępowania kontrolnego w związku z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych w stosunku do skarżącego, wobec którego zostały ujawnione informacje wskazujące, że nie daje on rękojmi zachowania tajemnicy. W dniu 12 stycznia 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 10 stycznia 2024 r., w którym wymieniony zgłosił swój udział w postępowaniu administracyjnym przedkładając pełnomocnictwo i następujące dowody, i wnosząc o ich dopuszczenie: 1. odwołanie skarżącego od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] grudnia 2023 r. celem wykazania rażących uchybień w postępowaniu "poprzedzającym wydanie powyższej decyzji administracyjnej" oraz braku podstaw faktycznych do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, oraz celem wykazania konkretnych czynności dowodowych jakie winny być w tej sprawie podjęte, 2. oświadczenia skarżącego oraz st. post. M. S. z dnia [...] stycznia 2024 r. celem wykazania rzeczywistych czynności podjętych przez wymienionych w stosunku do R. H. W sprawie wystąpiono także do Komendanta Powiatowego Policji w W. z prośbą o przekazanie wszelkich dokumentów i informacji dotyczących trasy przejazdu patrolu o krypt. [...] operującego w składzie: P. S. oraz M. S., w deklarowanym czasie zdarzenia, ewentualnych zapisów z monitoringu mogących mieć znaczenie dla ustalenia okoliczności zdarzenia, a także kolejnych materiałów prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Do akt sprawy dołączono również protokoły przesłuchania świadków, w tym także R. H., sporządzone w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym, notatki urzędowe (służbowe) funkcjonariuszy Policji, wydruki map z naniesionymi trasami poruszania się pojazdu służbowego oraz wydruki ze stron internetowych. Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w G., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2024 r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] marca 2024 r. Rozstrzygnięciu, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Od tego rozkazu personalnego skarżący odwołał się. Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ, powołując art. 41 ust. 2 pkt ustawy o Policji wskazał, iż rozstrzygnięcie wydane na jego podstawie pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Organ wskazał również na przesłankę "ważnego interesu służby" i sposób jej rozumienia. Komendant wyjaśnił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Realizacja zadań określonych w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wymaga aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Policjantem nie może tym samym być osoba, która nie zdaje sobie sprawy z tego, jakie posiada w związku z pełnioną funkcją obowiązki. Funkcjonariusz musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Każdy policjant zobowiązany jest do podjęcia działań służących budowaniu zaufania do Policji, a także dbałości o społeczny wizerunek Policji jako formacji. Policjant musi mieć świadomość kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej, czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. W ocenie organu, z akt sprawy wynika, że skarżący nie sprostał wymaganiom stawianym funkcjonariuszom Policji, bowiem okoliczności zdarzenia z dnia [...] grudnia 2023 r., a następnie wyjaśnienia samego policjanta, spowodowały uzasadnione wątpliwości co do jego postawy moralnej. Komendant wskazał, że w dniu [...] grudnia 2023 r. przy ul. [...], dwóch funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w W. (patrol o krypt. [...]) przeprowadziło interwencję wobec niewłaściwie zachowującej się osoby – R. H. Interwencja ta zakończyła się wystawieniem R. H. mandatów. Następnie kolejny patrol (krypt. [...]) w składzie: P. S. oraz st. post. M. S. z własnej inicjatywy, udał się na miejsce powyższej interwencji. Policjanci tego patrolu pełnili służbę w mundurach, w oznakowanym radiowozie marki [...], w godzinach 16:00-00:00. Podczas odprawy zostało im przydzielone urządzenie mobilne tzw. MTN (Mobilny Terminal Noszony) o nr [...]. Tego samego dnia ([...] grudnia 2023 r.) ok. godz. 19:20 oficer kontrolny Komisariatu Policji w [...] został poinformowany przez oficera dyżurnego tej jednostki (notatka służbowa z dnia [...] grudnia 2023 r.), że osoba zgłaszająca zdarzenie, w trakcie polowania, znalazła mającego leżeć w rowie mężczyznę. Mężczyzna ten miał twierdzić, że to Policja wywiozła go i porzuciła w lesie. Na miejsce został zadysponowany patrol [...] Komisariatu Policji w [...] o krypt. [...]. Wskazany oficer kontrolny również udał się na miejsce ujawnienia mężczyzny w [...] przy ulicy [...], gdzie zastał siedzącego już w radiowozie R. H. Mężczyzna oświadczył, że w dniu dzisiejszym ([...] grudnia 2023 r.) pod adresem [...], ul. [...] , przeprowadzana była interwencja z jego udziałem. Interwencję tę przeprowadzili policjant i policjantka. Po jakimś czasie podjechał do niego inny patrol Policji (pojazd marki [...] koloru srebrnego), w którym znajdowali się dwaj albo trzej policjanci, którzy "wywieźli go do lasu". R. H. nie był w stanie określić, czy na mundurach widniał napis Policja, ale wskazał, że jeden z mężczyzn użył wobec niego gazu i powiedział "że będzie miał ładny spacer". Wskazany oficer kontrolny, przesłuchany w charakterze świadka w postępowaniu dyscyplinarnym (protokół przesłuchania świadka z dnia [...] stycznia 2024 r.) dodał ponadto, że R. H. w rozmowie z nim stwierdził, że do lasu wywieźli go policjanci w mundurach, było ich dwóch albo trzech, byli radiowozem koloru srebrnego, był pewny, że był to radiowóz nieoznakowany, a nadto nie byli to ci sami policjanci, którzy przeprowadzali z nim wcześniej interwencję. Dalej organ odniósł się do zeznań świadka, tj. K. R., który tego dnia odnalazł R. H. w lesie w [...], do treści protokołu oględzin miejsca, gdzie R. H. został znaleziony, analizy trasy przejazdu patroli [...] Komisariatu Policji w [...], w tym ustaleń dotyczących patrolu o krypt. [...], który przemieszczał się z [...], ul. [...] do [...], ul. [...] (teren leśny), notatki urzędowej dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w W. z dnia [...] grudnia 2023 r. oraz załączone do niej wydruki map z naniesionymi na nich śladami tras przejazdu tego patrolu. Z uwagi na powyższe przełożony wezwał i rozpytał również skarżącego, który potwierdził fakt przewiezienia pokrzywdzonego z miejsca interwencji w kierunku [...], jednak oświadczył, że "wywiózł go" kilkaset metrów od miejsca zabrania. Oświadczył również, że w dniu dzisiejszym nie był w miejscowości [...]. Komendant podniósł, że nie jest w sprawie kwestionowane, iż skarżący oraz st. post. M. S. podjęli wobec zastanego przy ul. [...] R. H. czynności służbowe nie informując o tym dyżurnego jednostki (interwencja ta nie była również zlecona). Informacje o prowadzonej uprzednio wobec R. H. interwencji policjanci uzyskali nieoficjalnie od funkcjonariusza patrolu o krypt. [...]. W dniu [...] grudnia 2023 r., po dokonaniu stosownych sprawdzeń, z uwagi na stan nietrzeźwości R. H. wymieniony został umieszczony w radiowozie, którego kierowcą był skarżący (drugi z policjantów usiadł na tylnej kanapie, obok R. H.). Dalsze czynności wykonywane tego dnia z R. H. nasuwają, zdaniem organu, już wątpliwości nie tylko co do prawidłowego zachowania się skarżącego i drugiego funkcjonariusza, ale również co do prawdomówności tych policjantów. Otóż bowiem, jak twierdzi skarżący, po odjechaniu z ul. [...] wraz z R. H. udali się na ul. [...], gdzie R. H. wysiadł z radiowozu, twierdząc, że wie gdzie się znajduje. Tam też policjanci pozostawili mężczyznę, który udał się w kierunku pętli autobusowej znajdującej się ok. 150 m od miejsca, w którym się znajdował. W tym momencie skarżący i drugi policjant otrzymali od dyżurnego Komisariatu Policji w [...] informację, że w sklepie [...], przy ul. [...], doszło do kradzieży, a więc udali się na interwencję pod wskazany adres. W oświadczeniu z dnia 4 stycznia 2024 r., które pełnomocnik strony przekazał wraz pismem z tego samego dnia, skarżący stwierdził natomiast, że po tym jak R. H. wsiadł do radiowozu (przy ul. [...]) ruszyli w kierunku Komisariatu Policji w [...], jednak w trakcie przejazdu R. H. zaproponował dowódcy patrolu, aby nie jechać na "wytrzeźwiałkę", że się uspokoi i że wie co się z nim dzieje. Wtedy też skarżący zadecydował, że patrol uda się na ul. [...], bowiem nie ma podstaw do tego, aby R. H. kolejny raz doprowadzać w celu wytrzeźwienia (wymieniony był świadomy, kontaktowy oraz miał zachowaną koordynację ruchową). Wnioskując z zachowania R. H. policjanci uznali, że wymieniony "musi udać się za potrzebą fizjologiczną", więc pojechali ok. 100 m za pętlę autobusową i tam wysadzili R. H. informując go, że "spacerkiem dojdzie na pętlę autobusową, gdzie wsiądzie w autobus i odjedzie do domu, a dzięki temu podczas tej podróży zastanowi się nad swoim zachowaniem". Skarżący zapytał mężczyznę, czy wie gdzie jest i czy widzi pętlę autobusową, na co ten odpowiedział "tak, jestem na zakichanej szmelcie i widzę pętlę autobusową". Skarżący stwierdził, że R. H. ubrany był w polar, długie spodnie oraz zimową kurtkę, więc nie groziło mu wyziębienie. W tym czasie temperatura powietrza wynosiła 5 stopni na plusie, było sucho, bezwietrznie, nie padało. Zdaniem policjanta, R. H. oświadczył, że dobrze się czuje, jest zdrowy i nie bierze żadnych leków. R. H. dobrowolnie opuścił radiowóz i poszedł w kierunku pętli autobusowej. W tym momencie, w związku z informacją dotyczącą kradzieży w sklepie [...], patrol udał się na ul. [...] w [...]. Organ, powyższe oświadczenia skarżącego, w kontekście zebranych dowodów i przedstawionych materiałów, uznał za wątpliwe, zaś samego policjanta - za osobę całkowicie niewiarygodną. Taka zaś osoba nie powinna wykonywać zawodu funkcjonariusza publicznego, bowiem nie posiada nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Organ wyjaśnił, że na podstawie analizy trasy przejazdu patroli [...] Komisariatu Policji w [...] ustalono, że tylko patrol o krypt. [...] (w składzie P. S. i st. post. M. S.) przemieszczał się z [...], ul. [...] do [...], ul. [...] (teren leśny). Ponadto, w toku czynności postępowania dyscyplinarnego, ponownie dokonano analizy zapisu trasy patrolu o krypt. [...], który w dniu [...] grudnia 2023 r., w godz. 16:00-00:00 pełnił służbę. Do analizy wykorzystano także wydruk współrzędnych GPS zapisanych w formacie exel, gdzie również zaznaczono współrzędne przeniesione na mapę (plik na płycie CD załączony został do akt sprawy). Do akt załączono również mapę, na której wskazano miejsce, gdzie został odnaleziony R. H. Na podstawie powyższych materiałów Rzecznik Dyscyplinarny Komendanta Powiatowego Policji w W. ustalił, że: pierwsze logowanie GPS urządzenia MTN (tj. Mobilnego Terminalu Noszonego) o nr [...], będącego na wyposażeniu patrolu o krypt. [...] miało miejsce o godz. 16:56 na terenie parkingu Komisariatu Policji w [...], drugie wybrane logowanie wskazanego wyżej urządzenia miało miejsce o godz. 17:15 na wysokości bloku nr [...] przy ul. [...] w [...], trzecie wybrane logowanie wskazanego urządzenia miało miejsce o godz. 17:29 w rejonie pętli autobusowej (na mapie oznaczono przystanek autobusowy [...], czwarte wybrane logowanie wskazanego urządzenia miało miejsce o godz. 17:46 w masywie leśnym w miejscowości [...], gmina W., praktycznie w tym samym miejscu, co wykazane w toku oględzin miejsce znalezienia R. H. Ponadto, wprowadzając kolejne współrzędne ustalono, że po godzinie 17:46 patrol udał się w drogę powrotną w kierunku miasta [...]. Z powyższych względów, mając na uwadze powołane dowody, organ uznał za chybione argumenty skarżącego, iż obiektywne dowody całkowicie wykluczają możliwość obecności policjanta o godz. 17:45 w lesie w [...]. Po dokonaniu powyższych sprawdzeń ustalono, że patrol o krypt. [...] (w składzie skarżący i st. post. M. S.) bez wątpienia logował się w tym samym miejscu, w którym w dniu [...] grudnia 2023 r. odnaleziony został przez osobę postronną R. H. Zdaniem organu, ustalenia te nie mogą być kwestionowane powołaną przez pełnomocnika strony i załączoną do odwołania notatką urzędową z dnia 2 marca 2024 r. Również treść zapisów z monitoringu zabezpieczonego pod adresem ul. [...] nie przeczy ustaleniom dokonanym na podstawie zapisów logowań urządzenia MTN. Organ zauważył, iż zeznania R. H. są niespójne jednak wyjaśnił, iż niniejsze postępowanie administracyjne nie ma na celu szczegółowego ustalania przebiegu tego zdarzenia, w tym dokonywania oceny, czy — jak twierdzi R. H. — został on przez policjantów pobity (obecnie w Prokuraturze Rejonowej w [...] toczy się w tym zakresie (in rem) postępowanie karne o sygn. akt [...]). Podobnie nie sposób obecnie ustalać, czy, a jeśli tak, który z policjantów użył gazu łzawiącego wobec R. H. Niemniej, w sprawie nie budzi wątpliwości, że w dniu [...] grudnia 2023 r. patrol o krypt. [...], w którego składzie znajdował się m.in. skarżący podjął czynności służbowe wobec R. H., nie informując o tym dyżurnego jednostki, do czego był zobowiązany. Skarżący twierdzi jedynie, że patrol przewiózł R. H. z ul. [...] na ul. [...], gdzie policjanci nakazali wymienionemu wysiąść z radiowozu, a następnie patrol udał się prosto na ul. [...] w związku z interwencją w sklepie [...]. Z zapisu trasy patrolu o krypt. [...] wynika jednak bezsprzecznie, że wskazany patrol kierował się od ul. [...] , do okolic ul. [...] (pętla autobusowa), a następnie na południe, tj. w stronę miejscowości [...]. Tam też wskazane urządzenie bez wątpienia logowało się w miejscu, w którym następnie odnaleziono R. H. Komendant odnosząc się do stanowiska skarżącego, że R. H. ubrany był w taki sposób, że nie groziło mu wyziębienie, zaś temperatura powietrza wynosiła 5 stopni Celsjusza, wskazał, że zgodnie z zeznaniami bezstronnego świadka – K. R., R. H. miał na sobie kapcie, dodatkowo przemoczone (podobnie jak przemoczone było jego ubranie). Nawet zatem, gdyby brak było dowodu z logowań urządzenia MTN i dać by wiarę skarżącemu co do tego, w jakim miejscu pozostawił R. H., to nie sposób uznać, aby pozostawienie osoby nietrzeźwej, przy pętli autobusowej na ul. [...] (a zatem na obrzeżach miejscowości [...]), w grudniowe popołudnie, przy wskazanej temperaturze powietrza, było zachowaniem odpowiedzialnym i godnym funkcjonariusza Policji. Zdaniem organu, wiarygodność skarżącego opisującego przebieg zdarzeń z dnia [...] grudnia 2023 r. budzi zatem uzasadnione wątpliwości, a co za tym idzie każe przyjąć, iż w istocie przedstawiony przebieg zdarzeń oraz wskazane okoliczności, nie odzwierciedlają rzeczywistej sekwencji zdarzeń, ale są jedynie wersją zdarzeń podaną przez policjanta, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, po to, aby uzyskać najlepsze możliwe dla siebie efekty. Stąd też w pełni zasadne jest twierdzenie, że mogło to stanowić, a w tych okolicznościach stanowiło, jaskrawy przykład złamania dyscypliny służbowej, a także świadczy w sposób bezpośredni o podejmowanych "podstępnych" zabiegach skarżącego, mających na celu utrudnienie lub uniemożliwienie prawidłowej oceny całokształtu zdarzenia, w kontekście ustalenia prawdy materialnej. Każdy funkcjonariusz Policji powinien natomiast wykazywać się nienaganną postawą nie tylko w czasie pełnienia służby, ale również po jej zakończeniu (w czasie, który jest jego czasem prywatnym) i postępować w taki sposób, aby nie stracić autorytetu i wiarygodności zarówno w odbiorze przełożonych, a także w odbiorze społecznym, co jest niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków służbowych łączących się ze służbą w organach ścigania. Komendant odwołał się do załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" i podniósł, że znajdujące się tam zasady etyki zawodowej policjanta wyraźnie obligują do ich stosowania zarówno w służbie, jak i w życiu osobistym każdego członka tej organizacji. Zdaniem organu, skarżący poprzez własne zachowanie sprzeniewierzył się nie tylko powyższym zasadom, ale też normom społecznym, które obowiązują przy wykonywaniu zawodu zaufania społecznego. Nie dochował tym samym złożonej przez siebie, w dniu [...] stycznia 2021 r., roty ślubowania, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, do czego na mocy art. 58 ustawy o Policji był zobowiązany. Nie sposób bowiem uznać, że skarżący w dniu [...] grudnia 2023 r. kierował się zasadami współżycia społecznego, a jego zachowanie było przykładem praworządności i prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Skarżący ewidentnie nie wykazał się odpowiedzialnością właściwą funkcjonariuszowi Policji. Okoliczności i charakter zdarzenia z dnia [...] grudnia 2023 r. z udziałem skarżącego, a także jego postawa zaprezentowana w toku postępowania administracyjnego spowodowały, iż wymieniony policjant bezpowrotnie utracił zaufanie i wiarygodność w oczach przełożonych. W takiej natomiast sytuacji dalsze wykonywanie zawodu policjanta nie jest możliwe. Zachowanie skarżącego, ze względu na charakter formacji, jaką jest Policja, nie może być bowiem tolerowane w jej strukturach. Organ wskazał również, iż skarżący do służby w Policji został przyjęty z dniem [...] grudnia 2020 r. W dacie zdarzenia z dnia [...] grudnia 2023 r. pełnił zatem służbę przygotowawczą (art. 29 ust. 1 ustawy o Policji). Przepisy ustawy o Policji szczegółowo określają przesłanki zdolności kandydata do podjęcia służby, stawiając wysokie wymagania, gdy chodzi o warunki psychiczne, fizyczne, profil etyczny, wykształcenie, kwalifikacje zawodowe ubiegającego o przyjęcie do pracy w charakterze funkcjonariusza (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Skarżący w okresie służby przygotowawczej, swoim zachowaniem spowodował natomiast, że wobec jego osoby, jako funkcjonariusza Policji, powstały tego rodzaju wątpliwości, które uniemożliwiają mu dalsze pełnienie służby w Policji. Postawa skarżącego, a także jego późniejsze wyjaśnienia, zwłaszcza w kontekście niekwestionowanych dowodów sprawiają, że nie jest osobą wiarygodną w odbiorze swoich przełożonych, a tym samym nie może być wiarygodny dla członków społeczeństwa. Fakt natomiast, iż strona dotychczas zachowywała się w sposób nienaganny, mając na względzie wątpliwości co do postawy skarżącego zaprezentowanej w dniu [...] grudnia 2023 r., nie uzasadnia pozostawienia wymienionego w służbie. Z uwagi na powyższe, organ uznał, iż zachodzą podstawy do zastosowania wobec skarżącego art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i zwolnienie go ze służby w Policji ze względu na ważny jej interes. Pozostawienie skarżącego w służbie jest niemożliwe, gdyż mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć co najmniej demotywująco, a nawet demoralizująco, na innych policjantów, od których wymaga się, aby sprostali stawianym im wysokim wymaganiom etyczno-moralnym. Końcowo organ wyjaśnił, że skarżący wezwany do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, nie skorzystał z uprawnienia przysługującego mu na mocy art. 43 ust. 4 ustawy, wobec czego wydanie rozstrzygnięcia w sprawie nie wymagało zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta (art. 43 ust. 6 ustawy). Komendant uznał również, iż spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na przypisaniu skarżącemu zachowań dających podstawę do zwolnienia ze służby w Policji, mimo braku jakichkolwiek przesłanek w tym zakresie; 2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie - art. 7 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego, polegającego na okazaniu skarżącego rzekomemu pokrzywdzonemu – R. H. oraz na nieprzeprowadzeniu konfrontacji pomiędzy skarżącym, a rzekomym pokrzywdzonym – R. H., mimo przyznania w uzasadnieniu rozkazu personalnego, iż zeznania R. H. budzą wątpliwości co do zgodności z prawdą, są wielokrotnie sprzeczne ze sobą, a nadto przeprowadzenie tych dowodów pozwoliłoby w sposób jednoznaczny wykluczyć udział skarżącego w zarzucanym mu czynie. Ponadto, na zasadzie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wniósł o: 1. dopuszczenie dowodu z kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem - orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] kwietnia 2024 r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do skarżącego z uwagi na fakt, iż skarżący nie jest funkcjonariuszem Policji, mimo iż w sprawie został zgromadzony kompletny materiał dowodowy umożliwiający podjęcie merytorycznej decyzji co do dopuszczenia się przez skarżącego czynu będącego podstawą decyzji Komendanta Głównego Policji, przez co uniemożliwiono skarżącemu uzyskanie wiążącego rozstrzygnięcia w zakresie jego odpowiedzialności dyscyplinarnej dotyczącej czynu będącego podstawą decyzji Komendanta Głównego Policji; 2. dopuszczenie dowodu z kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem - pisma Prokuratury Rejonowej w K. z dnia [...] czerwca 2024 r. sygn. akt [...] o umorzeniu śledztwa w stosunku do skarżącego za czyn będący postawą wydania decyzji Komendanta Głównego Policji; 3. dopuszczenie dowodu z odpisu odwołania pełnomocnika skarżącego od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W. w przedmiocie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postępowanie dyscyplinarne w stosunku do skarżącego zostało zakończone i pozostało wyłącznie wydanie decyzji merytorycznej. Niestety skarżący nie doczekał tego rozstrzygnięcia, ponieważ pod pretekstem wcześniejszego zwolnienia ze służby postępowanie to zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. Na postanowienie to skarżący wniósł odwołanie, a jednocześnie Prokuratura Rejonowa w K., prowadząca postępowanie w tej sprawie, umorzyła śledztwo. Oznacza to, że w żadnym z postępowań prowadzonych w tej sprawie nie ustalono winy skarżącego w zakresie zarzucanego mu czynu, co więcej Prokuratura Rejonowa w K. nie znalazła podstaw do postawienia skarżącemu zarzutów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdują się rozważania potwierdzające brak wiarygodności rzekomego pokrzywdzonego – R. H. w zakresie relacji o zdarzeniu, którego rzekomo miał się dopuścić skarżący. Kwestie te mogły być usunięte w sposób jednoznaczny, gdyby przeprowadzono okazanie skarżącego R. H. W toku postępowania zarówno dyscyplinarnego, jak i przygotowawczego w Prokuraturze Rejonowej w K., zgromadzony materiał dowodowy podważył udział skarżącego w rzekomym wywiezieniu R. H. do kompleksu leśnego i pozostawienia go tam. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Organ odniósł się do zarzutów skargi, uznając je za pozbawione racji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz, czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia policjanta ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie nie jest możliwe. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana. Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji (rozkazach personalnych) wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. Z akt sprawy wynika, że po pierwsze skarżący oraz st. post. M. S. podjęli wobec zastanego przy ul. [...] R. H. czynności służbowe nie informując o tym dyżurnego jednostki. Po drugie, informacje o prowadzonej uprzednio wobec R. H. interwencji policjanci uzyskali nieoficjalnie od funkcjonariusza patrolu o krypt. [...] w prywatnej rozmowie telefonicznej, a interwencja ta nie była zlecona. Po trzecie, zgodzić należy się z organem, że czynności wykonywane w dniu [...] grudnia 2023 r. z R. H. nasuwają wątpliwości nie tylko co do prawidłowego zachowania się skarżącego i drugiego funkcjonariusza, ale również co do prawdomówności tych policjantów. Analiza akt sprawy wskazuje, że zeznania i oświadczenia skarżącego opisane w stanie sprawy stoją w opozycji do innych zgromadzonych w sprawie dowodów. W szczególności, należy mieć na uwadze analizę trasy przejazdu patroli [...] Komisariatu Policji w [...], w tym patrolu o krypt. [...] (w składzie P. S. i st. post. M. S.), który przemieszczał się z , ul. [...] do [...], ul. [...] (teren leśny). Do analizy wykorzystano wydruk współrzędnych GPS, gdzie zaznaczono współrzędne przeniesione na mapę. Na podstawie powyższych materiałów ustalono, że: pierwsze logowanie GPS urządzenia MTN (tj. Mobilnego Terminalu Noszonego) o nr [...], będącego na wyposażeniu patrolu o krypt. [...] miało miejsce o godz. 16:56 na terenie parkingu Komisariatu Policji w [...], drugie wybrane logowanie wskazanego wyżej urządzenia miało miejsce o godz. 17:15 na wysokości bloku nr [...] przy ul. [...] w [...], trzecie wybrane logowanie wskazanego urządzenia miało miejsce o godz. 17:29 w rejonie pętli autobusowej (na mapie oznaczono przystanek autobusowy [...], czwarte wybrane logowanie wskazanego urządzenia miało miejsce o godz. 17:46 w masywie leśnym w miejscowości[...], gmina W., praktycznie w tym samym miejscu, co wykazane w toku oględzin miejsce znalezienia R. H. Ponadto, wprowadzając kolejne współrzędne ustalono, że po godzinie 17:46 patrol udał się w drogę powrotną w kierunku miasta [...]. A zatem analiza współrzędnych GPS nie potwierdza zeznań i oświadczeń skarżącego, iż R. H. pozostawiony został w okolicach pętli autobusowej. Już ta okoliczność powoduje, iż wiarygodność skarżącego, opisującego przebieg zdarzeń z dnia [...] grudnia 2023 r., budzi uzasadnione wątpliwości. Po czwarte, właściwa była ocena organu, że nawet gdyby przyjąć wyjaśnienia skarżącego za wiarygodne, to zupełnie nie licujące z pełnioną funkcją było pozostawienie R. H., osoby nietrzeźwej, w kapciach, w grudniu przy temperaturze niewiele ponad 0 stopni Celsjusza, na pętli autobusowej. Takiego zachowania nie można uznać za odpowiedzialne i godne funkcjonariusza Policji. Skarżący wykazał się nieodpowiedzialnością, brakiem empatii i w konsekwencji sprzeniewierzył się rocie ślubowania oraz zasadom obowiązującym funkcjonariuszy Policji. Wbrew zarzutom skargi, organ szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego organ policyjny uznał, iż skarżący bezpowrotnie utracił zaufanie i wiarygodność w oczach przełożonych, a Sąd nie ma podstaw do kwestionowania tego stanowiska. Na tle powyższego należy również wyjaśnić, że zwolnienie ze służby pozostaje w związku z sytuacją, w jakiej znalazł się określony funkcjonariusz, nie zaś z jednoznacznym ustaleniem przebiegu konkretnych zdarzeń. Organ w istocie przypisuje funkcjonariuszowi wyłącznie odpowiedzialność za to, że wykreował określoną sytuację - uczestniczył w zdarzeniach, oraz prezentował postawy, które naruszają ważny interes służby. W rozpoznawanej sprawie u podstaw rozstrzygnięcia legła postawa skarżącego zarówno podczas opisanego zdarzenia, jak i po nim. Tym samym zarzuty skargi dotyczące braku ustalenia winy skarżącego nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Odnosząc się do kwestii związanych z nieprzeprowadzeniem przez organ wskazanych przez skarżącego dowodów (okazanie skarżącemu R. H. i przeprowadzenie konfrontacji) wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W myśl art. 78 § 2 k.p.a., organ może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy. Sąd rozpoznający sprawę niniejszą, podziela podgląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1607/16, że żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. W tej sprawie podstawą zwolnienia skarżącego ze służby był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji odnoszący się do przesłanki ważnego interesu służby. Organy obu instancji w sposób wystraczający wyjaśniły, jak należy rozumieć wskazaną przesłankę i odniosły to do niniejszej sprawy. Organy wykazały, że skarżący utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a w konsekwencji nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią. Poglądy w tym zakresie, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, Sąd w pełni podziela. W konsekwencji nie doszło w tym zakresie do naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do żądań strony w zakresie przeprowadzenia dowodu. W świetle powyższego uznać należy, że organ Policji miał podstawy do tego, aby zwolnić skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Tym samym nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, rozstrzygnięcie o zwolnieniu ze służby zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ w sposób adekwatny przedstawił stan faktyczny sprawy i należycie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia. Uzasadnienia rozkazów personalnych organu I i II instancji nie noszą cech dowolności. W stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Skarżący wezwany przez organ, takiej organizacji związkowej nie wskazał. W ocenie Sądu, uzasadnione było też nadanie rozkazowi personalnemu o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 k.p.a. stanowi, że decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524). W przedmiotowej sprawie, nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes służby przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i sprawnego działania. Te właśnie przesłanki uczyniły zasadnym niezwłoczne rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organy Policji zachowały warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego. Słuszny interes strony, to nie jakikolwiek interes strony (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale przede wszystkim taki, który nie narusza prawa i jest zgodny z zasadami współżycia społecznego, a więc ma społeczne uzasadnienie. Dostrzec trzeba, że niewątpliwie ustawodawca poprzez art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji daje przełożonemu policjanta możliwość podjęcia takich działań w zakresie doboru kadry, aby mogła ona efektywnie te zadania realizować. Zatem organ Policji miał prawo uznać, że słuszny interes skarżącego musi ustąpić przez interesem służby. Relewantne okoliczności faktyczne zostały zatem ustalone w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności z art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego, podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, w sprawie nie było istotnych wątpliwości, które miałyby być wyjaśnione przy pomocy dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji pozostaje w związku z sytuacją, w jakiej znalazł się funkcjonariusz, nie zaś z ustaleniem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Bez znaczenia zatem dla tej sprawy są kwestie związane z przebiegiem i sposobem zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Również bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają okoliczności związane z prowadzonym przez prokuraturę śledztwem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., orzekł jak w sentencji wyroku.