II SA/Wa 1161/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji: - oddala skargę. Dyrektor [...] Komendy Głównej Policji pismem z dnia 24 stycznia 2008 r. wystąpił do Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji z prośbą o wszczęcie procedury administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji B. B. - eksperta Wydziału [...], w związku z nabyciem przez funkcjonariusza prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Komendant Główny Policji poinformował B. B. o zamiarze rozwiązania z nią stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji i w dniu [...] stycznia 2008 r. wydał rozkaz personalny o zwolnieniu B. B. ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2008 r. Od tego rozkazu funkcjonariuszka odwołała się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] marca 2008 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał na uchybienie organu I instancji, polegające na uproszczonej ocenie zebranego i niepełnego materiału dowodowego. Komendant Główny Policji, ponownie rozpatrując sprawę, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwolnił B. B. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2008 r. W uzasadnieniu rozkazu wskazał na realizowanie polityki kadrowej, której celem jest objęcie niektórych stanowisk w Policji przez osoby cywilne. W jego ocenie, skoro funkcjonariuszka nabyła prawo do emerytury, to zwolnienie jej ze służby uzasadnia nie tylko ta okoliczność, ale także zasady polityki kadrowej. B. B. wniosła odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym zarzuciła organowi I instancji dyskryminowanie jej jako funkcjonariusza z 30 – letnim stażem służby. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień 15 lipca 2008 roku, w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Analizując w uzasadnieniu decyzji art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, organ uznał, że nabycie przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, stanowi podstawę do zwolnienia go ze służby w Policji, jednakże nie jest równoznaczne z obowiązkiem zwolnienia za służby. Skarżąca spełnia przesłankę wymienioną w art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, gdyż posiada ponad 30 – letnią wysługę emerytalną, zatem istnieją podstawy umożliwiające zwolnienie jej ze służby w Policji. Organ I instancji prawidłowo ocenił i uzasadnił swoją decyzję o zwolnieniu, bowiem zważył interes funkcjonariusza jak i interes społeczny wyrażający się w sprawnym funkcjonowaniu jednostek i komórek organizacyjnych Policji. Takie uzasadnienie, w ocenie organu odwoławczego, stanowi wystarczającą okoliczność, uzasadniającą zwolnienie ze służby policjanta, który nabył prawo do emerytury policyjnej z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Podkreślić jeszcze wypada, że ustawodawca nie uzależnił zwolnienia policjanta na tej podstawie prawnej od spełnienia jakichkolwiek dodatkowych przesłanek, np. przebiegu dotychczasowej służby, kwalifikacji zawodowych czy opinii służbowej. Polemizując z zarzutem odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że skoro ustawodawca przewidział zwolnienie policjanta ze służby w Policji z powodu nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, to nie może być mowy o dyskryminowaniu policjanta, który spełnia przesłankę w tym przepisie określoną. Różnica w traktowaniu jest dyskryminacją tylko wtedy, jeśli nie ma obiektywnego i rozsądnego uzasadnienia, a więc brak jest realizacji uprawnionego celu, określonego obowiązującymi przepisami prawa. Powyższą decyzję B. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 Kpa, wskazując, iż będąc decyzją uznaniową posiada cechy dowolności. Podnosiła, że interpretacja podstawy prawnej zwolnienia ze służby, dokonana przez organ powoduje dyskryminację policjanta, który z chwilą osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej jest "gorszy" od pozostałych funkcjonariuszy i nie nadaje się do wykonywania swoich obowiązków. W dodatkowym piśmie wnosiła o przedstawienie przez organ dokumentów dotyczących realizacji procesu "ucywilniania" służby. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie jest zasadna. Organ prawidłowo wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy i w sposób prawidłowy uzasadnił swoją decyzję. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez organ jest przepis art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Jak trafnie zauważył organ, decyzja oparta na tym przepisie nie obliguje wprost do zwolnienia policjanta wraz z wystąpieniem opisanej przesłanki. Aby skorzystać z tego przepisu organ zobowiązany jest wyjaśnić dlaczego, mając wybór pomiędzy pozostawieniem policjanta nadal w służbie, a zwolnieniem go ze służby, decyduje się wybrać tą drugą opcję. Decyzja taka jest decyzją uznaniową, a zatem zakres uznania organu, zastosowana przezeń argumentacja, stanowią przedmiot oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w aspekcie czy podjęta w taki sposób decyzja nie posiada cech dowolności. Jako argument przemawiający za wyborem zwolnienia policjantki, organ wskazał względy polityki kadrowej, której celem jest obsadzenie niektórych stanowisk w Policji przez osoby cywilne. Organ, co wynika z treści uzasadnienia decyzji, zważył interes funkcjonariusza jak i interes społeczny wyrażający się w sprawnym funkcjonowaniu jednostek i komórek organizacyjnych Policji. Rozważenie tych sprzecznych interesów, przemawia za skorzystaniem przez Komendanta Głównego Policji z możliwości jaką daje przepis art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zastosowanie, w taki sposób tego przepisu, jest prawidłowo i wyczerpująco przez organ uzasadnione. Spełniono zatem wymogi art. 107 § 3 Kpa. Analizując zaskarżoną decyzję pod kątem zastosowania przepisów art. 7, art. 77, art. 80 Kpa, nie można stwierdzić ich naruszenia, a zatem zarzut skargi nie jest trafny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest uprawniony do oceny prawidłowości polityki kadrowej w Policji, dlatego nie będzie analizował aktów organu dotyczących tak zwanego "ucywilniania" stanowisk policyjnych, czego domaga się skarżąca. Jednakże Sąd może oceniać argumentację płynącą z zasad takiej polityki kadrowej w aspekcie konkretnie podjętej decyzji uznaniowej. W niniejszej sprawie argumentacja taka wyczerpuje zasadę legalizmu oraz mieści się w pojęciu zasad racjonalnej argumentacji decyzji uznaniowej. Organ ma prawo realizować swoją politykę kadrową i odpowiednio dobierać funkcjonariuszy czy też pracowników cywilnych na określone stanowiska w Policji. Dodać tu wypada, iż sama skarżąca nie neguje istnienia w Policji procesu zmierzającego do obsadzenia niektórych stanowisk przez osoby cywilne. Skarżąca zarzuciła w skardze dyskryminowanie przez organ policjanta, który z chwilą osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej jest "gorszy" od pozostałych funkcjonariuszy i nie nadaje się do wykonywania swoich obowiązków. Argument ten jest chybiony. W tym zakresie sprawę dostatecznie wyjaśnił Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazując, iż skoro ustawodawca przewidział zwolnienie policjanta ze służby w Policji z powodu nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, to nie może być mowy o dyskryminowaniu policjanta, który spełnia przesłankę w tym przepisie określoną. Różnica w traktowaniu jest dyskryminacją tylko wtedy, jeśli nie ma obiektywnego i rozsądnego uzasadnienia, a więc brak jest realizacji uprawnionego celu, określonego obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd organu. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się aby zaskarżona decyzja naruszała prawo i dlatego mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.