II SA/Wa 1163/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy oddala skargę Szef Służby Celnej, po rozpoznaniu odwołania M. M. od aktu mianowania Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2009 r. na [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzje nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że wbrew twierdzeniu odwołującego się, organ pierwszej instancji nie naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, bowiem w jego przypadku nie mógł on mieć zastosowania. W okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej, M. M. pełnił służbę na stanowisku [...] w stopniu starszego dyspozytora celnego, a tym samym organ pierwszej instancji, na podstawie art. 223 ust. 4 powołanej ustawy zobowiązany był do mianowania ww. na określony stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej. Decyzja Szefa Służby Celnej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, dokonując jego błędnej wykładni. Zarzucił ponadto, że organ naruszył art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę o organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), funkcjonariuszowi celnemu, który przed wejściem w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym, niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Zdaniem Sądu, kwestionowana przez skarżącego interpretacja powyżej przytoczonego przepisu jest nie zasadna. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do funkcjonariuszy celnych, którzy bezpośrednio przed wejściem w życie powyżej określonej ustawy zajmowali stanowisko, o którym mowa w tym przepisie. Przyjęcie odmiennej interpretacji doprowadziłoby do sytuacji, w której każdy funkcjonariusz zajmujący stanowisko, o którym mowa w powołanym przepisie, powinien zostać mianowany na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. W świetle powyższego, Sad uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione i Sąd orzekał w ramach swojej właściwości, tj. nie odnosił się do kwestii związanej ze stopniem skarżącego. Z tych względów, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.