II SA/Wa 1164/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Andrzej Góraj, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r. Stowarzyszenie [...], w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwróciło się do Urzędu Gminy [...] o przekazanie: – kopii decyzji z 2004 r., zezwalającej na podział gruntów leśnych, stanowiących działkę ewidencyjną nr [...] położoną we wsi [...], – kopii decyzji, zezwalającej na podział działki ewid. nr [...] we wsi [...]. Urząd Gminy [...], reprezentowany przez Wójta, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., odmówił udostępnienia żądanych informacji, stwierdzając, że żądaną informacją nie dysponuje. Wskazał, że Gmina [...] nie była właściwym organem w sprawie zatwierdzenia podziału tych nieruchomości. Organ II instancji – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W motywach uzasadnienia podał, że "decyzje podziałowe" gruntów nie zostały wydane, bowiem wynika to z przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). W ocenie organu II instancji, skoro brak jest możliwości przekazania wnioskodawcy żądanych dokumentów (bo nie istnieją), brak było podstaw do wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia i postępowanie należało umorzyć. W skardze do tutejszego Sądu Stowarzyszenie [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. Podniosła, że doszło do dwukrotnego podziału działek – najpierw dokonano podziału działki [...], a następnie [...]. Jednocześnie skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów map z 1976 r., 2006 r. i 2011 r., na okoliczność, że powierzchnia działki [...] uniemożliwiała jej podział, że wymagało to wydania decyzji zatwierdzającej podział, nadto, że dokonano przesunięcia granic działki [...]. Dokumenty te dołączone zostały do skargi. Strona skarżąca podniosła również, że w operacie ewidencji gruntów, którą to ewidencję prowadził Wójt Gminy [...] do 2008 r., ujawniony został podział działki ew. nr [...] na [...] mniejsze działki. Do podziału doszło dwuetapowo; najpierw dokonano podziału działki [...] na [...] mniejszych działek, w tym na [...], którą następnie podzielono na kolejne 6 działek. Skarżąca twierdziła, że z mapy wydanej ze Starostwa w dniu [...] marca 2006 r. (nr [...]) jednoznacznie wynika, że w wyniku pierwszego podziału powstała działka [...]. Natomiast z mapy z 2011 r. wynika, że nastąpił kolejny podział. Zdaniem strony skarżącej, skoro działki zostały podzielone i Wójt Gminy [...] był zobowiązany do wydania dwóch decyzji zatwierdzających ich podział, żądanie ich udostępnienia jest uzasadnione. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż decyzja organu II instancji (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]), którą uchylono zaskarżoną decyzję i umorzono postępowanie w sprawie, nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. umorzenia postępowania. Nie można zatem ocenić, czy do umorzenia postępowania doszło na podstawie przepisów k.p.a., czy też na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Przesłanki umorzeniowe w obu wyżej wskazanych ustawach są odmienne. Brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia zarówno w osnowie decyzji, jak i w jej uzasadnieniu powoduje, że nie można ocenić, jakimi kryteriami kierował się organ II instancji wydając decyzję o umorzeniu postępowania, a mianowicie czy przesłankami z art. 104 k.p.a., czy też przesłankami z art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższa okoliczność sama w sobie stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego, zaskarżoną decyzję uchylić należało z uwagi na zaprezentowaną przez organ argumentację, której Sąd nie dał wiary, zawartą w treści uzasadnienia decyzji. Z motywów uzasadnienia wynika, że powodem umorzenia postępowania było "nieposiadanie" żądanych informacji. Z powyższym twierdzeniem zgodzić się nie można. Uszło uwadze organu, że organ zobowiązany jest na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia nie tylko dokumentów przez siebie wytworzonych, ale także tych, które są w jego posiadaniu. Trudno dać wiarę twierdzeniu, że Gmina nie posiada podstawowych, elementarnych informacji w zakresie nieruchomości położonych na jej obszarze. Chodzi o informację dotyczącą właścicieli nieruchomości. Notorią jest, iż takie informacje posiada każda gmina, bo w przeciwnym razie nie mogłaby ona realizować swoich podstawowych, ustawowych zadań. Informacje dotyczące właścicieli poszczególnych nieruchomości wynikają zarówno z ewidencji gruntów, ewidencji mieszkańców, jak i ewidencji podatkowej. Oczywistym też jest, że w stosunku do właścicieli poszczególnych nieruchomości Urząd Gminy co roku wydaje decyzje podatkowe, które im doręcza. A zatem twierdzenie, iż nie może udostępnić żądanych informacji, gdyż Urząd nie prowadzi ksiąg wieczystych, zakwalifikować należało jako nieuzasadnioną odmowę, a w konsekwencji próbę obejścia ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, każda informacja wytworzona przez organ lub będąca w posiadaniu organu, jeżeli spełnia przesłanki określone w art. 6 ustawy, stanowi informację publiczną. W ocenie Sądu, w kontekście uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r., żądane informacje wypełniają zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uchwałą powyższą działce leśnej [...] nadano nazwę ulica [...]. Stosownie do art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), by przedmiotowa uchwała mogła być podjęta, stosowny wniosek złożyć musieli właściciele nieruchomości. Niezbędna też była zgoda właścicieli terenów. A zatem, skoro Rada Gminy [...] przedmiotową uchwałę podjęła, dokumenty dotyczące właścicieli gruntów (żądane przez stronę skarżącą) stanowiły integralną część podjętej uchwały i zarazem stanowiły informację publiczną. Reasumując, Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom organów, iż żądanych przez stronę skarżącą informacji Gmina [...] nie posiada. Zdaniem Sądu informacje te winny być w posiadaniu Gminy [...]. Wynika to zarówno z uchwały Rady Gminy z dnia [...] listopada 2008 r., która dotyczy konkretnych nieruchomości, jak i z realizacji zadań nałożonych na organ. Nie sposób przyjąć i dać wiarę twierdzeniom, że procedowano nad przedmiotowymi nieruchomościami w oderwaniu od stanowiska właścicieli tychże nieruchomości, nie znając nawet nazwisk właścicieli tych nieruchomości. Ponownie rozpoznając sprawę, organ dokona kwalifikacji żądanych informacji. Wskaże podstawę prawną rozstrzygnięcia. Uzasadniając swoją decyzję, w szczególności odmawiając udostępnienia żądanych informacji, organ poda ustawowe powody wyłączenia ich udostępnienia, jeżeli takowe istnieją. Wskaże, na jakiej podstawie prawnej żądanych informacji nie może udostępnić i dlaczego. Odniesie się do dokumentów, dotyczących współwłaścicieli gruntów, stanowiących integralną część podjętej w dniu [...] listopada 2008 r. uchwały Rady Gminy. Decyzje uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 ww. ustawy.