II SA/Wa 1168/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie do zamieszkiwania oddala skargę Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1a i b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) w związku z art. 26 ust. 2 i w związku z art. 84a ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił Z. S. wydania decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podano, iż wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. Z. S. zwróciła się do Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA o uregulowanie stanu prawnego zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA odmówił Z. S. wydania decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w G. przy ul. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ustalił, iż lokal mieszkalny nr [...] usytuowany w nieruchomości przy ul. [...] w G., składający się z 1 pokoju, kuchni, łazienki z wc oraz przedpokoju o łącznej powierzchni użytkowej 29,96 m2, w tym powierzchni użytkowej podstawowej 16,58 m2, został przydzielony R. W., na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1986 r. wydanej przez Dowódcę Garnizonu G., jako przekwaterowanie osoby nieuprawnionej. Decyzja ta nigdy w okresie późniejszym nie została wzruszona. W dniu [...] listopada 2009 r. R. W. zmarła, zaś w przedmiotowym lokalu mieszkalnym jest zameldowana , od dnia [...] października 2007 r., jej córka Z. S., ur. [...] stycznia 1960 r. Zgodnie z art. 23 ust. 1a wskazanej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw – w razie śmierci osoby, której przydzielono osobną kwaterę stałą, prawo do zamieszkiwania w tym lokalu mają wspólnie z nią zamieszkałe w chwili śmierci – osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (t. j. – Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.). W myśl tego przepisu – osobami uprawnionymi do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mogą być współmałżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie później jednak niż do ukończenia 25 lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek określonych w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z ukończeniem dwudziestu pięciu lat życia, a tym samym wykazanych w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Jednocześnie organ wyjaśnił, że przedmiotowy lokal mieszkalny nr [...] w G. przy ul. [...] znajduje się w dyspozycji Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Od powyższej decyzji Z. S. złożyła odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, iż skoro decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 1986 r. otrzymała brzmienie – decyzja przydziału osobnej kwatery stałej i jest to decyzja ostateczna, która nie została wzruszona, to należy przyjąć, że matka skarżącej R. W., pomimo że nie była uprawniona do takiego przydziału, otrzymała osobną kwaterę stałą. Tym samym do rozpatrzenia wniosku Z. S. ma zastosowanie art. 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Ponadto wskazał, iż zainteresowana nie jest osobą uprawnioną do uzyskania prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, gdyż nie należy do osób wymienionych w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. S. zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, polegające na bezpodstawnym jego zastosowaniu do rozpatrzenia jej wniosku. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż jej matka R. W. otrzymała przedmiotowy lokal jako przekwaterowanie osoby nieuprawnionej, a tym samym nie była uprawniona do otrzymania kwatery stałej. Tymczasem zarówno w świetle ówcześnie obowiązujących przepisów, jak i obecnie obowiązujących – osobna kwatera stała przysługuje tylko i wyłącznie żołnierzowi zawodowemu. W związku z tym R. W. – jako osoba nieuprawniona – otrzymała lokal mieszkalny, a nie kwaterę stałą, pomimo faktu, że w decyzji mówi się o kwaterze stałej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przedstawiając argumenty faktyczne i prawne, będące podstawą zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu sąd ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Poza sporem jest, iż lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w G. znajduje się w zasobach Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zatem w sprawie nie ma prawnego znaczenia okoliczność, czy matce skarżącej R. W. został on przyznany jako kwatera stała, czy – jak twierdzi skarżąca – jako lokal mieszkalny. Istotne jest, że przedmiotowy lokal pozostaje w dyspozycji MSWiA, w związku z czym wyłączone jest stosowanie zasad kodeksowych (art. 691 Kodeksu cywilnego). Dlatego też zasadne jest zastosowanie w sprawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.). Sformułowany w skardze zarzut naruszenia norm materialnoprawnych nie jest usprawiedliwiony. Przepis art. 23 ust. 1a wskazanej ustawy jest przepisem przejściowym regulującym stosunki prawne powstałe przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej, tj. przed dniem 1 lipca 2004 r., której skutki prawne trwają po wejściu jej w życie. Przepis ten stanowi, że w razie śmierci osoby, której do dnia wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej przydzielono osobną kwaterę stałą, zamieszkałej w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili jej śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu mieszkalnym. Z treści tego przepisu wynika więc, że nie każda osoba, lecz wyłącznie te osoby, które wymienione zostały w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, po spełnieniu warunków zawartych w art. 23 ust. 1a ustawy nowelizacyjnej, zachowują uprawnienia do uzyskania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu. Do kręgu osób uprawnionych należą przede wszystkim małżonek, a ponadto wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Zatem prawidłowa wykładnia analizowanych przepisów prowadzi do wniosku, że dziecko osoby, której przed dniem 1 lipca 2004 r. przydzielono lokal mieszkalny będący w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po ukończeniu dwudziestu pięciu lat życia traci uprawnienia do uzyskania decyzji o prawie zamieszkiwania (art. 23 ust. 1b ustawy nowelizacyjnej), chyba że przed tym dniem stało się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarło związku małżeńskiego. Powyższa regulacja dotyczy także osób, które - jak w niniejszej sprawie - zajmują lokal mieszkalny pozostający w zasobach Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie decyzji o przydziale lub umowy najmu na czas nieoznaczony. W odniesieniu do tych lokali zadania Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wykonuje na podstawie art. 84a ust. 1 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, jednostka budżetowa – Zarząd Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.