II SA/Wa 1168/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi D. Z. na uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie nadania stopnia w zakresie [...] A. M. postanawia odrzucić skargę. D. Z. (zwany dalej skarżącym) pismem ( brak daty na piśmie), doręczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Rady Wydziału [...] w dniu 14 czerwca 2018 r., po raz kolejny wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (brak daty na skardze) w przedmiocie nadania stopnia [...] w zakresie [...] A. M. Skarga w przedmiocie nadania stopnia [...] w zakresie [...] A. M. była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i została ona prawomocnie rozstrzygnięta (sygn. akt II SA/Wa 1437/17). Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym odrzucił skargę D. Z. w tej sprawie. Skarżący nie wniósł środka odwoławczego. W odpowiedzi na powyższą skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że skarżącemu nie przysługuje status strony w rozumieniu art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., ponieważ skarżący nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi, a interes faktyczny nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Dalej pełnomocnik organu wskazał, że stroną w postępowaniu o nadanie stopnia [...] i [...] są jedynie osoby, których dotyczy postepowanie, a zatem ubiegające się o nadanie tych stopni. Swoje żądanie pełnomocnik organu oparł ponadto na fakcie, iż sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sad Administracyjny. Pełnomocnik podniósł też, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwym organem do składania odwołania od rozstrzygnięcia Rady Wydziału w przedmiocie nadania stopnia A. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw obywatelskich, Rzecznik Praw dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sad odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Wyjaśnić zatem należy, że legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, którego treść należy ustalać według norm prawa materialnego. Oznacza to, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Z powyższego wynika więc, że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby tylko wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach innego podmiotu, wpływającą jednak na prawa i obowiązki tej osoby. Interes musi być osobisty, własny, indywidualny. Tylko taki interes może zaspokoić władza przez decyzję administracyjną, a więc przez skierowany do określonej osoby indywidualny akt administracyjny, wpływający na sytuację prawną tej osoby, gdyż wydanie tylko takiego aktu może być wynikiem postępowania administracyjnego (W. Klonowiecki, Strona w postępowaniu..., s. 41). Taki akt powinien zatem wywierać bezpośrednie skutki prawne wobec osoby, do której się odnosi. Interesu tego nie można "wywodzić wyłącznie z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki między nimi byłyby silne i nawet gdy związki te miałyby charakter nie tylko faktyczny, ale i prawny" (J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., IV SA 646/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83, t. I). Nie można więc mówić o istnieniu interesu prawnego w sytuacji, gdy strona wywodzi jego istnienie z okoliczności nieistniejących już w momencie wniesienia skargi. Niedopuszczalna jest wówczas ocena zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa. Skarżący nie ma w takim przypadku interesu prawnego w doprowadzeniu zaskarżonego aktu do stanu zgodności z prawem, gdyż akt ten nie kształtuje jego sytuacji prawnej (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r. sygn.. akt I OSK 618/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżony skargą akt musi wpływać na sytuację prawną skarżącego (pozbawiać lub ograniczać uprawnienia lub nakładać obowiązek). Musi to być interes bezpośredni i indywidualny (własny) a nie ogólny interes społeczny. Osoba wnosząca skargę na akt organu administracji w ogólnym interesie społecznym, bez wykazania, że akt ten oddziaływuje na jej sferę praw i obowiązków, nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2017 r., III SA/Łd 1073/16). Konsekwencją powyższego jest brak możliwości poszukiwania ochrony w postępowaniu przed sądem administracyjnym przez osobę niemającą interesu prawnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2, Warszawa 2013, art. 50 nb. 9). Stwierdzenie natomiast w toku postępowania, że że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r. poz. 882, z późn. zm.), osoba ubiegająca się o nadanie stopnia [...] lub [...] może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały z uzasadnieniem. Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia [...] i [...] albo nadania tytułu [...] oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postepowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że skargę do sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie osoba ubiegająca się o nadanie stopnia [...] lub [...] i tylko na decyzję Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów. Nadto, odwołanie do centralnej Komisji przysługuje wyłącznie od uchwały organu I instancji odmawiającej nadania stopnia [...] lub [...], natomiast w rozpatrywanej sprawie skarżący dążył do wznowienia postępowania zakończonego uchwałą o nadaniu innej osobie stopnia naukowego. Wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, jeżeli skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia. Z tej przyczyny odrzuceniu podlegają skargi wniesione przez organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym w pierwszej lub w drugiej instancji, ponieważ nie ma on legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady Wydziału w przedmiocie nadania innej niż skarżący osobie, stopnia w zakresie [...], ponieważ nie był adresatem tej uchwały. Zatem uznać należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.