II SA/Wa 1169/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Monika Michnik-Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowanie błędu pisarskiego w decyzji oddala skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanowieniem z [...] maja 2007 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z [...] kwietnia 2007 r., nr [...], którym to postanowieniem, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował błąd pisarski w treści rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr [...] z [...]. Organ wskazał, że w treści rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr [...] z [...], dotyczącego M. D. - byłego funkcjonariusza, zwolnionego ze służby w ABW z dniem [...], wkradł się błąd pisarski - omyłka przy redagowaniu tekstu, polegająca na tym, że w treści tego rozkazu zamiast "... w [...] grupie uposażenia zasadniczego [...] zł ...)", winno być "... w [...] grupie uposażenia zasadniczego [...] ...". W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że rozkaz personalny nr [...] z [...] (który podlegał późniejszemu sprostowaniu) został wydany w przedmiocie zwolnienia ze służby M. D. i zawarta w rozkazie błędna informacja dotycząca grupy zaszeregowania i wysokości stawki uposażenia zasadniczego stanowiła jedynie niezamierzoną omyłkę przy redagowaniu tekstu. Wyjaśniono, że przywołana w rozkazie o zwolnieniu podstawa prawna, jak i uzasadnienie rozkazu nie wskazują, by zamiarem organu było ustalenie dotychczasowej - [...] grupy zaszeregowania i wysokości stawki uposażenia zasadniczego, na grupę [...]. Nadto wskazano, że zajmowane przez M. D. przed dniem zwolnienia ze służby stanowisko zastępcy naczelnika [...] mogło być zaszeregowane maksymalnie w [...] grupie uposażenia zasadniczego - stosownie do treści zarządzenia nr [...] Szefa ABW z [...] w sprawie określenia stanowisk służbowych i stopni etatowych funkcjonariuszy ABW oraz zaszeregowania tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im stopni etatowych. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi M.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego, skarżący zarzucił naruszenie art. 113 k.p.a., poprzez merytoryczną zmianę rozkazu personalnego (o zwolnieniu) z [...]. Twierdził, że w drodze sprostowania niedopuszczalne jest ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, tym bardziej, że taka ingerencja ma wpływ na zakres uprawnień skarżącego (świadczenie emerytalne). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie bezsporne i niekwestionowane jest, iż M. D. do czasu wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby, tj. rozkazu Szefa ABW z dnia [...], nr [...], otrzymywał uposażenie w [...] grupie uposażenia zasadniczego, w wysokości [...] zł. Bezsporne również jest, iż zajmowane przez M. D. stanowisko zastępcy naczelnika [...], przed dniem zwolnienia go ze służby, mogło być zaszeregowane maksymalnie w [...] grupie uposażenia zasadniczego - stosownie do zarządzenia [...] Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] w sprawie określenia stanowisk służbowych i stopni etatowych funkcjonariuszy ABW oraz zaszeregowania tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im stopni etatowych. Oczywistym również jest, iż w dacie zwolnienia skarżącego ze służby organ nie miał prawa do ponownego (na nowo) ustalenia, na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.), treści stosunku służbowego, poprzez zmianę dotychczasowej - [...] grupy zaszeregowania i wysokości stawki uposażenia, na grupę [...]. Na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy funkcjonariusza zwalnia się wobec nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze. Podkreślić w tym miejscu należy, iż stosownie do art. 132 ustawy o ABW oraz AW, funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W sprawie bezsporne jest, iż skarżący "na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym" otrzymywał uposażenie zaszeregowane do grupy [...], a nie [...]. Wykładnia powyższego przepisu prowadzi nadto do wniosku, że ustawodawca w rozkazie o zwolnieniu ze służby nie przewidział możliwości kształtowania "na nowo" treści stosunku służbowego, w tym wysokości uposażenia, odwołując się do uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że nawet, gdyby organ w rozkazie zwolnieniowym omyłkowo określił grupę uposażenia (korzystniejszą, jak w rozpoznawanej sprawie), to i tak wypłacane funkcjonariuszowi uposażenie związane ze zwolnieniem ze służby powiązane będzie z uposażeniem należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku, a nie z uposażeniem wskazanym w rozkazie o zwolnieniu. Oznacza to, wbrew twierdzeniom skargi, że poczynione przez organ sprostowanie w żaden sposób nie może zostać zakwalifikowane jako rozstrzygnięcie merytoryczne - wkraczające w uprawnienia strony. A skoro tak, to poczyniona omyłka mogła zostać zakwalifikowana jako oczywista omyłka i mogła zostać sprostowana w trybie art. 113 k.p.a. Na marginesie zauważyć należy, iż skarżący nawet nie twierdzi, iż przysługiwało lub przysługuje mu inne uposażenie, podnosi jedynie zastosowanie przez organ niewłaściwej formy procesowej - art. 113 k.p.a. Dodać też należy, iż hipotetyczne i ewentualne uwzględnienie skargi w żaden sposób nie wpłynęłoby na wysokość uposażenia skarżącego - vide art. 132 cyt. ustawy o ABW oraz AW. Nie można również tracić z pola uwagi, że organowi oprócz formy sprostowania oczywistej omyłki przysługują inne środki prawne, które ex tunc eliminują skutki naruszenia przez siebie prawa i które w efekcie skutkują żądaniem zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Reasumując, przedmiotowe rozstrzygnięcie odzwierciedla rzeczywisty, istniejący i obowiązujący strony stan prawny - odpowiada prawu oraz pozostaje w zgodzie z ekonomią postępowania i ratio legis przepisu art. 113 k.p.a. Całokształt sprawy przemawia za tym, że poczyniona przez organ omyłka miała charakter oczywistej omyłki pisarskiej - a nie merytorycznego błędu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.