II SA/Wa 117/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Komisji do Spraw Służby Zastępczej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do odbywania służby zastępczej postanawia - odrzucić skargę – Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 powołanej ustawy Sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2, tj. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 tej ustawy, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że jedynie w okresie przejściowym, tj. od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. z mocy powołanego przepisu szczególnego ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, termin do wniesienia skargi był zachowany nie tylko w sytuacji jej złożenia do organu, lub nadania jej za pośrednictwem poczty na adres organu, ale także w dniu jej złożenia w wojewódzkim sądzie administracyjnym, lub nadania jej w urzędzie pocztowym na adres sądu. W konsekwencji ryzyko związane z przekroczeniem ww. terminu procesowego na skutek wniesienia, po dniu 31 grudnia 2005 r., skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz skutki z tym związane (odrzucenie skargi) obciążają stronę postępowania. Z przedmiotowej sprawy wynika, że P. Ł. pomimo prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego zawartego w zaskarżonej decyzji, skargę na decyzję Komisji do Spraw służby Zastępczej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do odbywania służby zastępczej wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższa skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 14 grudnia 2006 r. (data stempla pocztowego), natomiast do Sądu wpłynęła w dniu 19 grudnia 2006 r. Sąd pismem z dnia 21 grudnia 2006 r. przesłał skargę z dnia 14 grudnia 2006 r. organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę. W tym miejscu należy wskazać, że gdy skarżący wnosi skargę bezpośrednio do sądu, to za datę wniesienia skargi uznaje się datę nadania tej skargi przez Sąd do właściwego organu, czyli w przedmiotowej sprawie do Komisji do Spraw Służby Zastępczej.. Z akt administracyjnych nadesłanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że zaskarżoną decyzję P. Ł. otrzymał w dniu 17 listopada 2006 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Z zestawienia dat doręczenia zaskarżonej decyzji i nadania skargi przez Sąd do Komisji do Spraw Służby Zastępczej należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu (ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 18 grudnia 2006 r.). Ponadto należy podkreślić, że w skardze P. Ł. nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.