II SA/Wa 117/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – oddala skargę – Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wydania B. G. zaświadczenia o uznaniu za równorzędny dyplomu ukończenia studiów wyższych, wydanego przez Międzyregionalną Akademię Zarządzania Personelem w K., z dyplomem ukończenia studiów wyższych, wydanym w Rzeczypospolitej Polskiej. Od powyższego postanowienia B. G. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o uznaniu za równoważny dyplomu ukończenia studiów wyższych, wydanego przez Międzyregionalną Akademię Zarządzania Personelem w K., z dyplomem ukończenia studiów wyższych, wydanym w Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 191a ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm.) dyplomy ukończenia studiów wyższych uzyskane za granicą mogą być uznane za równoważne z dyplomami uzyskiwanymi w kraju na podstawie umowy międzynarodowej, a w przypadku jej braku w drodze nostryfikacji. Zatem dyplom ukończenia studiów wyższych, wydany na U. w 2003 r., może być uznany za równoważny odpowiedniemu dyplomowi ukończenia studiów wyższych w RP w oparciu o: - Konwencję o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni naukowych i tytułów naukowych sporządzoną w Pradze w dniu 7 czerwca 1972 r. (Dz. U z 1975 r. Nr 5, poz. 28 i 29) – tzw. Konwencję Praską; - Porozumienie między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o równoważności dokumentów o wykształceniu, stopniach i tytułach naukowych, wydawanych w PRL i ZSRR, podpisane w Warszawie dnia 10 maja 1974 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 4, poz. 14 i 15); - Protokół między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o tymczasowym uregulowaniu zagadnienia wzajemnego uznawania równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych oraz szkół wyższych a także dokumentów o nadawaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzony w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (niepublikowany). Z brzmienia art. 1 ust. 2 Konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni naukowych i tytułów naukowych, sporządzonej w Pradze w dniu 7 czerwca 1972 r. wynika, iż uznane za równorzędne na terytoriach Umawiających się Państw mogą być dyplomy ukończenia studiów wyższych, które spełniają przesłanki formalne: potwierdzają ukończenie szkół wyższych tego samego typu (uniwersytet, politechnika i specjalistyczne instytuty typu uniwersyteckiego) lub wydziałów; uprawniają do ubiegania się o stopień naukowy. Z kolei art. 1 pkt 4 Porozumienia między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o równoważności dokumentów o wykształceniu, stopniach naukowych i tytułach naukowych, wydawanych w PRL i ZSRR, podpisanego w Warszawie dnia 10 maja 1974 r., stanowi, iż uznaje się za równoważne dyplomy wydawane po ukończeniu szkoły wyższej na terytorium każdej ze stron umowy, przy czym dokumenty te uprawniają do ubiegania się o stopień naukowy kandydata nauk w ZSRR lub doktora w PRL. Dyplom ukończenia studiów wyższych niemający mocy prawnej nie uprawnia jego posiadacza do ubiegania się o stopień naukowy w kraju wydania dyplomu, czyli na [...]. Oznacza to, iż niespełniony został zarówno wymóg formalny uznania dyplomów, zawarty w wyżej wspomnianym Porozumieniu między Rządem PRL i Rządem ZSRR, jak i jeden z dwóch wymogów formalnych, zawartych w Konwencji Praskiej. Strony Konwencji zobowiązały się do uznawania za równorzędne dokumenty o ukończeniu szkół wyższych "tego samego typu (uniwersytetów, politechnik i specjalistycznych instytutów typu uniwersyteckiego) lub wydziałów". W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy dyplom ukończenia studiów wyższych wydany został przez uczelnię posiadającą IV stopień akredytacji, lecz niebędącą "szkołą tego samego typu" w rozumieniu Konwencji Praskiej oraz prowadzącą działalność poza terytorium [...] bez koniecznego zezwolenia ze strony właściwych organów [...], jak i Polski. Taka forma kształcenia nie została uznana przez kompetentne władze państwa strony Konwencji. Ponadto, w chwili zawierania wyżej wymienionych umów międzynarodowych, nie była możliwa sytuacja, w której kształcenie odbywa się w innym państwie niż to, do którego systemu edukacji należy uczelnia wydająca dyplom, w związku z czym należy przyjąć, iż państwa-strony nie zgodziły się w tych umowach wzajemnie uznawać dyplomy wydane w takich przypadkach. Zatem dokument przedstawiony przez wnioskodawczynię nie jest dyplomem spełniającym wymogi powyższych umów. Odnosząc się do żądania strony, dotyczącego dopuszczenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność funkcjonowania MAZP oraz wydawania przez nią dyplomów magistra po egzaminach przeprowadzanych w Polsce, organ podkreślił, że kwestia ta była przedmiotem szczegółowych wyjaśnień i konsultacji prowadzonych przez ówczesne Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu oraz obecne Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a także Biuro Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej z Ministerstwem Oświaty i Nauki [...]. W ich wyniku zebrany został materiał dowodowy, mający zastosowanie w przedmiotowej sprawie, z którym osoba upoważniona przez pełnomocnika B. G. zapoznała się w dniu [...] maja 2013 r. w siedzibie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Materiał ten zawiera m. in. treści umów o współpracy i organizacji kształcenia otwartego, zawartych między MAZP, Międzynarodową Akademią Kadrową oraz WSSE, przekazanych przez W. P., rektora WSSE, w piśmie z dnia [...] czerwca 2002 r., a także pismo nr [...]z dnia [...] grudnia 2002 r. rektora MAZP, W. B., oraz jego późniejsze oświadczenie (nr [...] z dnia [...] paźdzernika 2004 r.), zawierające szczegółowe wyjaśnienia na temat organizacji przez MAZP kształcenia w Polsce. Ponieważ zarówno W. P., jak i W. B .zostali wskazani przez pełnomocnika B. G. jako świadkowie, których zeznania miałyby stanowić dowód w sprawie, przyjąć należy, że nie wpłynie on na ocenę stanu faktycznego, wynikającą z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów oraz innych danych znajdujących się w jego posiadaniu i w związku z powyższym, dowód ten nie zostanie przeprowadzony. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. G. wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie utrzymanego nim w mocy postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2013 r. Skarżąca zarzuca organowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, m. in. art. 7, art. 8, art. 80 i art. 81 w zw. z art. 10 k.p.a., polegające w szczególności na: - niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o odmowie wydania B. G. zaświadczenia o uznaniu za równoważny dyplomu ukończenia studiów wyższych, wydanego przez MAZP w K., z dyplomem ukończenia studiów wyższych, wydawanym w RP; - braku pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do odmowy wydania B. G. zaświadczenia o uznaniu za równoważny dyplomu ukończenia studiów wyższych, wydanego przez MAZP w K., z dyplomem ukończenia studiów wyższych, wydawanym w RP, podczas gdy wcześniej otrzymywała ona kilkukrotne zaświadczenia, uznające dyplom za równoważny; - dowolności w wydaniu postanowienia poprzez dokonanie niedostatecznej i niepełnej oceny materiału dowodowego poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika B. G. z dnia [...] października 2013 r. Ponadto skarżąca zarzuca organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 2 Konstytucji RP, poprzez uchybienie zasady ochrony praw nabytych. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W ocenie Sądu, skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2013 r. o odmowie wydania zaświadczenia o uznaniu za równoważny dyplomu ukończenia studiów wyższych, wydanego przez Międzyregionalną Akademię Zarządzania Personelem w K., z dyplomem ukończenia studiów wyższych, wydawanym w Rzeczypospolitej Polskiej, nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 191a ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), dyplom ukończenia studiów wyższych lub tytuł zawodowy uzyskany za granicą mogą być uznane za równorzędne odpowiedniemu polskiemu dyplomowi lub tytułowi zawodowemu na podstawie umowy międzynarodowej, określającej równoważność, a w przypadku jej braku w drodze nostryfikacji. Z akt sprawy wynika, że skarżąca uzyskała dyplom ukończenia Międzyregionalnej Akademii Zarządzania Personelem w K. w dniu [...] września 2001 r., a więc w okresie obowiązywania Konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzonej w Pradze w dniu 5 czerwca 1972 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 5, poz. 28 i 29) oraz Porozumienia między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o równoważności dokumentów o wykształceniu, stopniach i tytułach naukowych, wydawanych w PRL i ZSRR, podpisanego w Warszawie dnia 10 maja 1974 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 4, poz. 14 i 15). Z oświadczenia rządowego z dnia 19 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 129, poz. 1355) wynika, że w dniu 6 sierpnia 2004 r. utraciła moc obowiązującą Konwencja praska na skutek wypowiedzenia jej przez Rzeczpospolitą Polską. Z oświadczenia rządowego z dnia 14 października 2005 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 14, poz. 94) wynika, że 25 września 2005 r. utraciło moc obowiązującą Porozumienie z dnia 10 maja 1974 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prawidłowo przyjął, że pomimo utraty mocy obowiązującej powyższych umów, dokumenty o wykształceniu, uzyskane w okresie obowiązywania tych umów, nadal podlegają uznaniu na ich podstawie. Wskazać należy, że sprawa uznania dyplomu ukończenia studiów wyższych ,uzyskanego za granicą, za równorzędny z dyplomem, uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, załatwiana jest w formie zaświadczenia. Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z cytowanych regulacji wynika, że wydanie zaświadczenia wymaga jedynie ustalenia, czy osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego i czy obowiązujący w dacie wydania zaświadczenia stan prawny ma swoje odzwierciedlenie w posiadanej przez organ dokumentacji, z której wynikają fakty, których potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o jego wydanie. Do zaświadczeń nie mają zastosowania przepisy Działu II k.p.a. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu. Organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające tylko w zakresie koniecznym, który potwierdzi treść żądaną przez wnioskodawcę. W przypadku odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, organ wydaje postanowienie, które powinno zawierać elementy wymienione w art. 124 k.p.a., w szczególności powinno zawierać rozstrzygnięcie oraz jego faktyczne i prawne uzasadnienie. Zaświadczenie jest zatem aktem o charakterze informacyjnym, a nie aktem o charakterze prawnokształtującym, jakim jest np. decyzja administracyjna. Treścią zaświadczenia jest wiedza organu o stanie prawnym. Równorzędność dyplomu ukończenia studiów, uzyskanego za granicą, z dyplomami, uzyskiwanymi w Rzeczypospolitej Polskiej, powstaje z mocy samego prawa. Zaświadczenie zaś jest wyrazem wiedzy organu o prawie, zadaniem zaświadczenia jest potwierdzenie tego stanu prawnego. Stąd – zdaniem Sądu – skutki wygaśnięcia Konwencji z 1972 r. i Porozumienia z 1974 r. nie mogą dotykać skarżącej. Na konieczność stosowania Konwencji Praskiej 1972 r. w stosunku do dokumentów w zakresie wykształcenia, uzyskanych w okresie jej obowiązywania, zwracały też uwagę wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1321/05 i z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1064/05. Mając na uwadze charakter zaświadczenia, wskazać należy, że w zakresie postępowania wyjaśniającego, jakie organ mógł przeprowadzić przed wydaniem zaświadczenia bądź postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, mieściło się wyłącznie ustalenie stanu prawnego, jaki miał być potwierdzony w zaświadczeniu. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie zaświadczeń nie może być więc analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego wniosków ani dokonywanie ocen prawnych. Z materiałów dokumentacyjnych niniejszej sprawy wynika istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność, że studia, które odbyła skarżąca, były studiami w systemie kształcenia na odległość. W systemie tym studiujący mieszka na obszarze jednego państwa, a studiuje (pobiera naukę) na obszarze innego państwa. Sąd podziela ocenę organu, że ani Konwencja Praska, ani Porozumienie z 1974 r. nie mają zastosowania do studiów w systemie kształcenia na odległość. Na kwestie te zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując, że "Konwencja, o której mowa, została sporządzona w 1972 r., a więc przed ponad trzydziestu laty w innych warunkach polityczno-ustrojowych i gospodarczych, kształtujących system szkolnictwa wyższego w państwach jej sygnatariuszy, rzeczywiście nie może pozostać bez wpływu na interpretację przepisów Konwencji. (...) Nie można zatem jednoznacznie zakładać, że sygnatariusze Konwencji, w tym ówczesne władze PRL, wyrażały wolę wyjścia poza uznanie za równoważne dokumentów ukończenia szkół określonych w Konwencji, innych niż te, które zostały uzyskane w wyniku ukończenia szkoły, w tym wyższej, na terytorium państwa – sygnatariusza Konwencji. W ustaleniach Konwencji brak jest odniesień do przyszłych, spodziewanych form kształcenia, w tym kształcenia na odległość. Również analiza zachowanych materiałów przygotowawczych do Konwencji, nota bene dość bogatych ze względu na rolę Polski jako depozytariusza przedmiotowej umowy międzynarodowej, nie daje jednoznacznych podstaw do twierdzenia, aby zamiarem Umawiających się Państw było wzajemne uznawanie za równorzędne na ich terytoriach dokumentów o ukończeniu szkół wyższych tego samego typu, uzyskanych na podstawie planowanych, a tym bardziej spodziewanych nowych form kształcenia, w tym kształcenia na odległość przekraczającego granice państw. Interpretacja ta znajduje potwierdzenie w Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, sporządzonej w dniu 23 maja 1969 r. (Dz. U. z 1990 r., Nr 74, poz. 439),oraz przepisach ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. Nr 39, poz. 443 ze zm.). I mimo, że zarówno ta ustawa, jak i ww. Konwencja weszły do porządku prawnego RP już po ratyfikowaniu przez Polskę Konwencji praskiej, to ustalenia Konwencji wiedeńskiej, do której odsyła ustawa z 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych i jako takie mogą i winny znaleźć zastosowanie w sprawie rozpoznawanej przez Sąd. Stosownie do art. 31-33 Konwencji wiedeńskiej, traktat należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście oraz w świetle jego przedmiotu i celu (art. 31 ust. 1), a nadto można odwoływać się do uzupełniających środków interpretacji, łącznie z pracami przygotowawczymi do traktatu oraz okolicznościami jego zawarcia (art. 32)" – wyroki z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt OSK 177/04 i OSK 179/04, publ. ONSAiWSA 2004/1/19. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prawidłowo więc ustalił rodzaj studiów dokumentowanych przedmiotowym dyplomem, a następnie przesądził, czy do tego rodzaju studiów znajdują zastosowanie przepisy Konwencji praskiej – ze skutkiem negatywnym. Zgodnie z definicją, zawartą w Kodeksie dobrej praktyki w organizacji kształcenia transnarodowego, przyjętym przez Komitet Konwencji Lizbońskiej w Rydze 6 czerwca 2001 r. (stroną Konwencji Lizbońskiej jest zarówno Polska, jak i [...]), kształcenie transnarodowe obejmuje "wszystkie typy programów kształcenia na poziomie wyższym, studiów bądź usług edukacyjnych obejmujące kształcenie na odległość), w ramach których uczący się przebywają w państwie innym niż to, w którym mieści się instytucja nadająca", przy czym instytucją nadającą jest "szkoła wyższa nadająca tytuły i stopnie oraz wydająca dyplomy, świadectwa lub nadająca inne kwalifikacje". Kodeks określa zasady, jakim powinna odpowiadać ta forma kształcenia: zgodność z przepisami prawnymi dotyczącymi szkolnictwa wyższego zarówno w państwie przyjmującym, jak i wysyłającym (Dział II, pkt 1), zgodność jakości akademickiej i standardów kształcenia transnarodowego z jakością i standardami państwa wysyłającego, jak i przyjmującego (Dział II, pkt 2). Zgodnie z informacjami, przekazanymi w piśmie z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], MAZP posiadała licencje państwowe dające prawo nauczania cudzoziemców oraz czwarty stopień akredytacji. Powyższe licencje dotyczyły jednak wyłącznie kształcenia na terytorium [...]. Potwierdzone to zostało w przytoczonym powyżej piśmie Wydziału Licencji i Akredytacji Ministerstwa Oświaty i Nauki [...] z dnia [...] lutego 2003 r., które zawiera informację o konieczności posiadania zgody polskiego ministra właściwego ds. szkolnictwa wyższego oraz Ministra Oświaty i Nauki U. na organizowanie takiej formy kształcenia oraz w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. nr [...][...] Ministerstwa do Pani S. S., dyrektora [...] ośrodka [...]. Obowiązująca w Polsce ustawa z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 z późn. zm.) wymagała zgody ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego na utworzenie przez zagraniczną uczelnię jednostki organizacyjnej z siedzibą na obszarze RP (art. 64 ust. 9). Ponadto możliwość ta istnieje dopiero od dnia 15 stycznia 2001 r., to znaczy od dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy o szkolnictwie wyższym, uchwalonej w dniu 8 grudnia 2000 r. (Dz. U. Nr 122, poz. 1314). Przed tą datą przepisy ustawy o szkolnictwie wyższym nie przewidywały możliwości działania jednostek organizacyjnych uczelni zagranicznych na terenie Polski. Oznacza to, iż szkoły wyższe, do działalności których zastosowanie mają przepisy tejże ustawy, miały prawo działać wyłącznie w granicach przez nią dopuszczonych. Artykuły 15 i 16 powyższej ustawy precyzowały warunki, jakie powinny być spełnione by utworzyć uczelnię, wskazując na konieczność uzyskania zgody właściwego ministra. MAZP w K. nigdy nie wystąpiła o taką zgodę, w związku z czym organizowane przez nią na terytorium RP kształcenie odbywało się z naruszeniem krajowego ustawodawstwa. Ponadto, zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 12 września 1990 r., obowiązkiem uczelni było powiadomienie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego o zawarciu i treści umowy z zagraniczną instytucją naukową. Obowiązku tego nie dopełniła WSSE, zawierając umowę z MAZP. Tym samym organ prawidłowo ustalił rodzaj studiów dokumentowanych przedmiotowym dyplomem, a następnie odmówił wydania zaświadczenia, o które występowała skarżąca. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego wcześniejszego uzyskania przedmiotowego zaświadczenia, zgodzić się należy z organem, iż stan wiedzy organu o stanie faktycznym i prawnym uległ zmianie, co szczegółowo zostało wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Prawidłowo również uznał organ, iż przesłuchanie zawnioskowanych przez skarżącą świadków nie wpłynie na ocenę stanu faktycznego, wynikającą z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów oraz innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.