II SA/Wa 117/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z [...] października 2023 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...]. Minister Obrony Narodowej (dalej jako "Minister" lub "organ odwoławczy"), decyzją z [...] listopada 2023 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej (dalej jako "Dyrektor Departamentu MON" lub "organ I instancji") z [...] października 2023 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z [...] czerwca 2023 r. nr [...] w sprawie przyznania [...] J. L. (dalej jako "skarżący"), pomocy na refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego w wysokości [...] zł. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych: Rozkazem personalnym nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr z [...] grudnia 2020 r. skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy z dniem [...] maja 2021 r. Wnioskiem datowanym na dzień [...] maja 2023 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] o sfinansowanie przekwalifikowania zawodowego w wysokości [...] zł. Przedmiotowy wniosek wpłynął do Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej w [...] w dniu [...] maja 2023 r., a do Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] w dniu [...] czerwca 2023 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] (dalej jako "Dyrektor WBE"), decyzją z [...] czerwca 2023 r. nr [...] wyraził skarżącemu zgodę na refundację wnioskowanych kosztów. W dalszej kolejności Dyrektor Departamentu MON pismem z [...] września 2023 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Dyrektora WBE. Decyzją z [...] października 2023 r. nr [...] Dyrektor Departamentu MON, działając na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", stwierdził nieważność decyzji Dyrektora WBE z [...] czerwca 2023 r. w sprawie przyznania skarżącemu pomocy na refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 236 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny (Dz. U., poz. 2305 z późn. zm., dalej jako "ustawa o obronie Ojczyzny") żołnierz zawodowy, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej albo który pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej 4 lata, w okresie 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, na pisemny wniosek, z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy. Jednocześnie stosownie do treści art. 236 ust. 5 i 6 ustawy o obronie Ojczyzny wniosek o pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego należy złożyć w terminie do 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego nie może trwać dłużej niż 6 miesięcy od dnia, w którym upłynął termin do złożenia wniosku. Dalej organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Organ I instancji przytoczył również treść § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 maja 2022 r. w sprawie korzystania z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych przez żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 978), dalej jako "rozporządzenie MON z dnia 2 maja 2022 r.", który stanowi, że pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego uprawnionym, jest udzielana na wniosek skierowany do dyrektora WBE. Wniosek składa się za pośrednictwem dyrektora Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej (COAZ) lub kierownika Ośrodka Aktywizacji Zawodowej (OAZ) albo szefa wojskowego centrum rekrutacji, właściwego dla miejsca zamieszkania uprawnionego - według wyboru uprawnionego. Dyrektor Departamentu MON podniósł, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2021 r., a zatem na mocy aktualnie obowiązujących przepisów był uprawniony do skorzystania z pomocy rekonwersyjnej do dnia [...] maja 2023 r. (art. 236 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny). Jednocześnie warunkiem niezbędnym, do skorzystania z przedmiotowego świadczenia jest - stosownie do art. 236 ust. 5 ww. ustawy - złożenie wniosku o pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego w terminie do 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W tym terminie zatem, strona powinna była doręczyć do organu właściwego do wydania decyzji w sprawie, swoje żądanie w przedmiocie przyznania pomocy na przekwalifikowanie zawodowe. Organ I instancji wskazał, że skarżący opatrzył swój wniosek datą [...] maja 2023 r. W dniu [...] czerwca 2023 r. przedmiotowy wniosek wpłynął do Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej w [...] jako podmiotu, za pośrednictwem którego, stosownie do rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. kieruje się wniosek o przekwalifikowanie zawodowe. Organ I instancji zauważył, że przedmiotowy wniosek wpłynął jednak do Dyrektora WBE, tj. do organu właściwego do wydania decyzji administracyjnej w sprawie - w dniu [...] czerwca 2023 r., co potwierdza prezentata zamieszczona na piśmie przewodnim do wniosku. Dyrektor Departamentu MON stwierdził, że obowiązujące normy prawne wprost określają organ, do którego wniosek powinien zostać złożony i literalnie wskazują Dyrektora WBE oraz jednocześnie nie zawierają żadnych przepisów, które pozwalałaby traktować pośrednictwo jako ekwiwalent do aktu złożenia wniosku. Organ I instancji podkreślił, że Dyrektor Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej nie posiada żadnych kompetencji do załatwienia sprawy z zakresu pomocy rekonwersyjnej, a jedynie w jego kompetencjach jest przekazanie wniosku do organu. Zdaniem organu I instancji nie ulega wątpliwości, że datą wszczęcia niniejszego postępowania jest [...] czerwca 2023 r., ponieważ w tej dacie wniosek wpłynął do Dyrektora WBE. Z tego też względu w niniejszej sprawie decydująca jest data doręczenia wniosku do Dyrektora WBE, jako organu właściwego do załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia pomocy w przekwalifikowaniu zawodowym, a nie data wpływu do podmiotu pośredniczącego. Dyrektor Departamentu MON uznał, że powyższe jednoznacznie przesądza o tym, iż skarżący nie złożył wniosku w sprawie przekwalifikowania zawodowego w terminie do 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a co za tym idzie nie spełnił przesłanki niezbędnej do uzyskania pomocy w ww. zakresie. Dalej organ I instancji zauważył, że posłużenie się przez ustawodawcę w art. 236 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny przyimkiem "do" nie jest zabiegiem stylistycznym, lecz wprost zakreśla granicę czasową korzystania z uprawnień z zakresu pomocy rekonwersyjnej. Zdaniem organu również interpretacja celowościowa przemawia za takim rozumieniem przedmiotowych przepisów, jako wiążąca złożenie wniosku z czasem istnienia uprawnienia do korzystania z pomocy rekonwersyjnej. Dyrektor Departamentu MON dodał, że mając na uwadze treść art. 236 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny naruszenie to jest oczywiste również ze względu na finansowanie pomocy ze środków publicznych, tj. uzasadnione pod względem ekonomicznym. Dyrektor Departamentu MON stwierdził, że mając na uwadze fakt, iż decyzja z [...] czerwca 2023 r. została wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku złożonego po terminie uprawniającym skarżącego do korzystania z pomocy rekonwersyjnej, Dyrektor WBE wydając tę decyzje rażąco naruszył prawo i dlatego należy stwierdzić jej nieważność. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. Minister powołaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2023 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w decyzji Dyrektora Departamentu MON z [...] października 2023 r. Skarżący wniósł na powyższą decyzję Ministra z [...] listopada 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 256 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - § 3 ust. 4 rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. poprzez jego niezastosowanie, - art. 61 § 3 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie, - art. 156 § 3 pkt 2 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym jego zastosowaniu. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazał, że przepisy pragmatyki służbowej żołnierzy zawodowych, jak również przepisy wykonawcze wydane na ich podstawie, nie zawierają szczególnych rozwiązań, w stosunku do k.p.a., w zakresie trybu składania wniosku, jak i terminów wiążących stronę. Wbrew wykładni dokonanej przez organy, prawodawca nie posłużył się określeniem, że przedmiotowy wniosek ma wpłynąć do organu uprawnionego do rozstrzygnięcia sprawy przed dwuletnim terminem przedawnienia. Organy obu instancji, powołując się na treść art. 61 § 3 k.p.a. stanowiącej, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej i wywodząc z niej niedotrzymanie przez stronę terminu dokonały rażąco błędnej interpretacji wskazanej normy polegającej na nierozróżnieniu pojęcia daty wszczęcia postępowania przez organ od pojęcia zachowania terminu przez stronę. W procedurze administracyjnej nie są zaś to z pewnością pojęcia tożsame. Data wszczęcia postępowania jest bowiem istotna z punktu widzenia czynności, do których od danego momentu jest uprawniony, bądź zobligowany organ, jak również w zakresie terminów na załatwianie przez niego sprawy. Zachowaniem zaś terminu przez stronę jest jej określone działanie, w określonym czasie, w zakresie nadania, wysłania bądź złożenia wniosku, podania lub żądania. Skarżący podniósł, że dokonał terminowego złożenia wniosku w zakresie udzielenia pomocy na refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego oraz złożył przedmiotowy wniosek do właściwego, wskazanego w rozporządzeniu organu. Zarzuty więc organów obu instancji, co do rażącego naruszenia prawa przez Dyrektora WBE należy uznać za całkowicie bezzasadne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji uznał zarzuty skargi za niezasadne. Stwierdził, że w niniejszej sprawie decydująca jest data doręczenia wniosku do Dyrektora WBE, jako organu właściwego do załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia pomocy w przekwalifikowaniu zawodowym, a nie data wpływu do podmiotu pośredniczącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra z [...] listopada 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Departamentu MON z [...] października 2023 r. stwierdzającą nieważność decyzji Dyrektora WBE z [...] czerwca 2023 r. w sprawie przyznania skarżącemu pomocy na refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego w wysokości [...] zł. Stwierdzając z urzędu nieważność powyższej decyzji Dyrektor Departamentu MON uznał, że jest ona obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., tj., że decyzja ta rażąco narusza prawo. Zaznaczyć należy, że rażące naruszenie prawa w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2007 r., II OSK 1111/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący", to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ona w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex nr 51233). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 1996 r., sygn. III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i Sądu Najwyższego z 20 czerwca 1995 r., sygn. III ARN 22/95). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Co do zasady spór co do wykładni przepisu prawa materialnego, nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Łodzi z 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 915/12, LEX nr 1270513). W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że skarżący złożył wniosek o pomoc rekonwersyjną z uchybieniem terminu określonego w art. 236 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny i w związku z tym stwierdziły, iż decyzja Dyrektora WBE z [...] czerwca 2023 r. rażąco narusza prawo. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie tej oceny nie podziela. Zgodnie z art. 236 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny na terenie kraju żołnierz zawodowy, za uprzednią pisemną zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może, na pisemny wniosek, korzystać z pomocy w zakresie: 1) doradztwa zawodowego, o ile pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej 3 lata, 2) przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na 6 miesięcy przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej 4 lata, 3) praktyk zawodowych na 3 miesiące przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej 9 lat - udzielanej przez właściwe podmioty. Stosownie zaś do treści art. 236 ust. 5 cytowanej ustawy wniosek o pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego należy złożyć w terminie do 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zauważyć należy, że żaden z przepisów ustawy o obronie Ojczyzny nie wskazuje, do jakiego organu, ani w jakim trybie, należy złożyć wniosek o pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego. Art. 236 ust. 16 omawianej ustawy wskazuje jedynie, że podmiotami właściwymi w zakresie udzielania pomocy, o której mowa w ust. 1 i 3, są: 1) kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw socjalnych; 2) dyrektor Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej; 3) kierownicy ośrodków aktywizacji zawodowej; 4) szefowie wojskowych centrów rekrutacji, właściwi ze względu na terytorialny zasięg działania; 5) właściwi dyrektorzy wojskowych biur emerytalnych. W zakresie udzielania pomocy rekonwersyjnej zastosowanie znajdują również przepisy rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego uprawnionym, o których mowa w § 1 pkt 2 lit. b i c (tj. m.in. żołnierzom zawodowym zwolnionym z zawodowej służby wojskowej), jest udzielana na wniosek skierowany do dyrektora WBE. Wniosek składa się za pośrednictwem dyrektora COAZ lub kierownika OAZ albo szefa wojskowego centrum rekrutacji, właściwego dla miejsca zamieszkania uprawnionego, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 35 ustawy, zwanego dalej "szefem WCR" - według wyboru uprawnionego. Z cytowanego powyżej przepisu rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. wynika, że pomoc rekonwersyjną w zakresie przekwalifikowania zawodowego jest udzielana na wniosek skierowany do dyrektora WBE. Ponadto wniosek w tym zakresie może być złożony m.in. za pośrednictwem Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej, właściwego dla miejsca zamieszkania uprawnionego. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że wniosek o pomoc rekonwersyjną w zakresie przekwalifikowania zawodowego należy złożyć w terminie do 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zdaniem Sądu z powyższych przepisów nie można jednak wywieść, że taki wniosek winien w tym terminie wpłynąć do dyrektora WBE. Zauważyć bowiem należy, że przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. nakazuje "skierowanie" takiego wniosku do tego organu. Skierowanie nie jest zaś tożsame z wniesieniem. Ponadto, co najważniejsze, przepis ten nakazuje złożenie wniosku za pośrednictwem dyrektora COAZ lub kierownika OAZ albo szefa wojskowego centrum rekrutacji, właściwego dla miejsca zamieszkania uprawnionego. Zestawiając powyższe przepisy należy stwierdzić, że dwuletni termin do złożenia wniosku o pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego, liczony od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, zostaje zachowany, gdy wniosek ten zostanie w tym terminie złożony do jednego z podmiotów wskazanych § 5 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. Nie można bowiem tych przepisów interpretować w ten sposób, że w terminie 2 lat od zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wniosek o pomoc rekonwersyjną w zakresie przekwalifikowania zawodowego winien wpłynąć do dyrektora WBE. Nie wynika to z treści cytowanych wyżej przepisów. Ponadto należy zauważyć, że stosownie do treści § 5 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. w przypadku złożenia wniosku za pośrednictwem szefa WCR, wniosek ten wraz z dokumentami, o których mowa w § 6 ust. 2-4, przesyła się w terminie 7 dni od dnia otrzymania do dyrektora WBE za pośrednictwem dyrektora COAZ lub kierownika OAZ właściwego ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego. Z kolei w świetle § 5 ust. 3 ww. rozporządzenia Dyrektor COAZ lub kierownik OAZ, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, przesyła go wraz z dokumentami, o których mowa w § 6 ust. 2 - 4, oraz opinią do dyrektora WBE. Wnioskujący o pomoc rekonwersyjną nie ma wpływu na to, czy COAZ prześle jego wniosek wraz z odpowiednimi dokumentami w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania do dyrektora WBE za pośrednictwem dyrektora COAZ lub kierownika OAZ właściwego ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego, ani też na to czy dyrektor COAZ lub kierownik OAZ, prześlą go dalej, również w terminie 7 dni, do dyrektora WBE. Przyjęcie interpretacji art. 236 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. zastosowanej przez organy obu instancji powodowałoby, że osoba wnioskująca o pomoc rekonwersyjną, w przypadku opieszałości w przekazaniu jej wniosku do dyrektora WBE przez wskazane wyżej podmioty, ponosiłaby ryzyko utraty uprawnienia do pomocy rekonwersyjnej w zakresie przekwalifikowania zawodowego. Podnieść przy tym należy, że stwierdzone przez organy rażące naruszenie prawa jest wynikiem błędnej wykładni art. 236 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. Treść przepisu art. 236 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny oraz § 5 rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. może budzić wątpliwości i odtworzenie zawartej w nich normy prawnej wymaga zabiegów interpretacyjnych. Sama ta okoliczność wyklucza zaś w istocie możliwość uznania, że w omawianej sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Nie jest rażącym naruszeniem prawa zastosowanie przepisu, którego wykładnia prowadzi do odmiennych rezultatów (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2024 r., I OSK 242/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o przyznanie pomocy rekonwersyjnej skierowany do WBE skarżący złożył w dniu [...] maja 2023 r. do Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej w [...], który jest jednym z podmiotów wymienionych w § 5 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. Wniosek ten został zatem złożony w terminie określonym w art. 235 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny. Nie można uznać, że treść wydanej w oparciu o ten wniosek decyzji Dyrektora WBE z [...] czerwca 2023 r. pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią art. 236 ust. 5 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały zatem wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. przez jego błędne zastosowanie. Nie zaistniały bowiem przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora WBE z [...] czerwca 2023 r. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Departamentu MON z [...] października 2023 r. (pkt 1 sentencji wyroku). Sąd stwierdzając brak podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w trybie art. 156 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).