II SA/Wa 1170/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania - oddala skargę - II SA/Wa 1170/07 UZASADNIENIE Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r., Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007r., o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie przyznania małoletniej P.Z. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego - matkę M. S. renty rodzinnej po zmarłym ojcu A. Z. przyznawanej w drodze wyjątku. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Termin "zagadnienie wstępne" oznacza takie zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, natomiast właściwy jest inny organ administracji państwowej albo sąd. Organ wskazał, iż z pisma Oddziału ZUS w Toruniu z dnia 23 marca 2007r. wynika, że skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu rentowego, odmawiającej przyznania prawa do renty rodzinnej w trybie zwykłym, a następnie wniosła apelację od wyroku Sądu Okręgowego. Dotychczas postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone. W dniu 19 czerwca 2007 r. skargę na powyższe postanowienie złożyła M. S. Skarżąca wskazała na trudną sytuację życiową i materialną swoją i swojej córki, która nie pozwala im godnie żyć. Przedłużanie postępowania w sprawie odwleka okres, gdy przyznane środki pozwolą na utrzymanie nieletniej córki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd rozpoznawał sprawę w trybie uproszczonym w związku z zaistnieniem przesłanek z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jako podstawę prawną tego orzeczenia organ prowadzący postępowanie powołał przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Według tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jest to jedna z obligatoryjnych podstaw zawieszenia postępowania, zatem w razie jej wystąpienia organ administracji prowadzący postępowanie obowiązany jest z urzędu je zawiesić. Z urzędu też ma obowiązek badać w trakcie postępowania, czy nie powstało zdarzenie lub sytuacja, która wymaga jego zawieszenia. Zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu to okoliczność warunkująca (bądź jeden z warunków) rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, przy czym ocena tego zagadnienia należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu (lub sądu) niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Poza sporem jest w tej sprawie, że przed Sądem Apelacyjnym w G. toczy się sprawa wywołana apelacją pani M. S. złożoną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia [...] listopada 2006 r. sygn. akt [...] rozstrzygającego jej odwołanie od decyzji organu ZUS z dnia [...] stycznia 2006r. o odmowie przyznania renty rozdzianej dla P. Z. W zaistniałej sytuacji skarżąca bezpodstawnie kwestionuje zasadność postanowienia zawieszającego inicjowane przez nią postępowanie administracyjne w sprawie o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku, albowiem wynik sprawy przed sądem powszechnym może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie jej wniosku o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Skoro przepis art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych uzależnia przyznanie świadczenia w drodze wyjątku od niespełnienia warunków ustawowych do uzyskania prawa do emerytury lub renty, zaś skarżąca tych praw obecnie dochodzi w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w G., to jest oczywiste, że wynik toczącej się sprawy mieści się w kategorii zagadnienia wstępnego, o którym mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zachodzi bowiem związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej w przedmiocie wydania świadczenia w drodze wyjątku a zagadnieniem wstępnym. Wobec łącznego wystąpienia w sprawie wszystkich trzech przesłanek obligujących organ administracji do zawieszenia postępowania z urzędu tj.: postępowanie jest w toku, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, będącej jego przedmiotem zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd i zagadnienie wstępne nie zostało rozstrzygnięte, należało uznać, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Ponadto, jeśli chodzi o żądanie zwrotu kosztów postępowania to należy stwierdzić, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e tej ustawy skarżąca w przedmiotowej sprawie nie miała obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Należy także wyjaśnić, że zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ostatnio ustawy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.