II SA/Wa 1171/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Jacek Fronczyk, , Protokolant Anna Siwonia - Rybak, asystent sędziego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzyskania pomocy finansowej oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 97 ust. 5, art. 94 ust. 1 w zw. z art. 88 i art., 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687) oraz § 2 pkt 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 105, poz. 884 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił J. M. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że ww. w dniu [...] lutego 2012 r. złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskany spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny w [...], którego jest współwłaścicielem od dnia [...] października 2011 r. Współwłaścicielem jest osoba obca dla strony. W dniu [...] lutego J. M. poinformowała, że w dniu [...] lutego 2012 r. urodził jej się syn. W sprawie bezspornym pozostaje fakt, iż w dniu złożenia wniosku ww. była współwłaścicielem spółdzielczego własnościowego lokalu mieszkalnego, w którym, zdaniem organu, miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w zakresie normy zaludnienia przysługującej funkcjonariuszowi, która wynosi od 7 do 10m². Skoro J. M. na dzień złożenia wniosku miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, to w świetle art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji nie posiada prawa do przedmiotowej pomocy finansowej. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 Kpa, art. 97 ust. 5, art. 94 ust. 1 w zw. z art., 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687), § 3a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. nr 131, poz. 1468 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść przepisów prawa materialnego powołanych w podstawie prawnej decyzji i stwierdził, że aczkolwiek wynika z nich prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, to jednak nie można mu przydzielić lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, w razie posiadania jak i zbycia przez niego lub jego małżonka prawa własności do lokalu spółdzielczego lub domu odpowiadającego co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej. Oznacza to, że jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie, to cel jest spełniony, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie jest uprawnieniem obligatoryjnym i samoistnym, lecz powstaje w ścisłym związku ze spełnieniem niezbędnych kryteriów ustawowych. Z przepisów ustawy pragmatycznej nie wynika bowiem, aby świadczenie to traktować jako swoistą rekompensatę za nieotrzymanie w drodze decyzji administracyjnej przydziału lokalu mieszkalnego oraz utożsamiać je z bezzwrotnym świadczeniem udzielonym przez państwo na spłatę wydatków związanych z nabyciem lokalu lub domu. Świadczenie to przysługuje nie w związku z uzyskaniem lokalu lub domu, ale w celu otrzymania lokalu mieszkalnego przez funkcjonariusza na zamieszkanie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej i przyznawane jest na jego wniosek. Pomoc ta nie przysługuje, gdy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz posiada (mieszka, zajmuje) lokal mieszkalny lub dom nadający się do zamieszkania w zakresie odpowiadającym, co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej. Uwzględniając zatem stan faktyczny i prawny sprawy, w ocenie organu odwoławczego J. M. w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe przy zachowanych normach określonych w § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, a zatem brak było podstaw prawnych do przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła, że decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego ustawy o Policji w zakresie rozdziału 8, oraz przepisów wykonawczych zastosowanych w przedmiotowych postępowaniach, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w sprawie, oraz powiązanej z nią sprawy dofinansowania na uzyskanie lokalu mieszkalnego i pominięciu w toku postępowania, w ocenie skarżącej bezzasadnie, toczącego się równolegle postępowania z wniosku skarżącej o przyznanie i wypłatę pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez uprawnionego funkcjonariusza Policji, decyzja KWP numer [...] i KGP numer [...], co do których wniesiona została skarga do WSA w Warszawie. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu rozpatrzenia sprawy przed sądem, uchylenie wyrokiem zaskarżonych decyzji, związanie skarżonych organów w zakresie przewlekłości postępowania w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, do czasu rozstrzygnięcia w zakresie zagadnienia wstępnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się również do zarzutów w niej podniesionych odmawiając im trafności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 280, poz. 1687), policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębna nieruchomość. Na podstawie ust. 2 powyżej określonego przepisu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 17 października 2001 r. wydał rozporządzenie w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. nr 131, poz. 1468 z późn. zm.). Natomiast art. 95 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno – pensjonatowy. Zgodnie z § 2 i § 3 powołanego rozporządzenia pomoc finansową przyznaje się jednorazowo policjantowi w służbie stałej. Pomoc finansową przyznaje się na wniosek policjanta (...). Z akt sprawy wynika, że skarżąca pełni służbę stałą w Policji od dnia [...] maja 2004 r. W dniu [...] lutego 2012 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął jej wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie spółdzielczego własnościowego lokalu mieszkalnego położonego w przy [...]. Z aktu notarialnego znajdującego się w aktach sprawy (k. 28-26) wynika, że lokal mieszkalny stanowi współwłasność. Współwłaścicielem jest osoba obca dla skarżącej. Skarżąca w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. poinformowała organ, że w dniu [...] lutego 2012 r. zostały w przedmiotowym lokalu zakończone prace remontowe i lokal w dniu [...] lutego 2012 r. został zasiedlony. W tym miejscu podać należy, że w akcie notarialnym nie ma zapisu, że lokal jest do remontu. Akt notarialny został sporządzony w dniu [...] października 2011 r. W § 6 aktu strony ustaliły, ze wydanie lokalu kupującym w posiadanie nastąpi w terminie czternastu dni, licząc od dnia [...] października 2011 r. po zapłaceniu całej ceny sprzedaży. Zatem termin ten upłynął w dniu [...] października 2011 r., co oznacza, że w tym dniu skarżąca wraz ze współwłaścicielem weszli w posiadanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Podkreślić należy, że skarżąca składając wniosek o przyznanie przedmiotowej pomocy finansowej nie podała, że lokal wymaga remontu i nie można w nim zamieszkać. Zasadniczym elementem, czy zostały spełnione warunki do przyznania przedmiotowego świadczenia jest ustalenie przez organ, czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, tj., czy miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że na dzień złożenia przez skarżącą wniosku miała ona zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż lokal mieszkalny którego jest współwłaścicielem spełniał normy zaludnienia określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 105, poz. 884 z późn. zm.). Podkreślić również należy, na co nie wskazał organ, że przedmiotowa pomoc może być przyznana policjantowi. W niniejszej sprawie ewentualne jej przyznanie objęłoby współwłaściciela lokalu, który nie jest funkcjonariuszem Policji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd nie mógł ich uwzględnić. Skarżąca nie wskazała jakie konkretnie przepisy organy naruszyły. Wyjaśnić również należy skarżącej, że postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego stanowiło odrębna sprawę. Pomiędzy postępowaniami w tych sprawach nie zachodziła żadna zależność, brak było podstaw do ich zawieszenia, jak również nie wchodziło w grę badanie zagadnienia wstępnego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.