II SA/Wa 1175/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Iwona Dąbrowska Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. F. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji - oddala skargę - Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa oraz art. 32 ust 1 i art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie zwolnienia J. F. ze stanowiska [...] i przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w W. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Komendant Powiatowy Policji w W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. zwolnił z dniem [...] marca 2009 r. [...] J. F. ze stanowiska [...] Komendy Powiatowej w W. i z dniem [...] marca 2009 r. przeniósł policjanta do swojej dyspozycji. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano na brak realizacji przez wymienionego obowiązków służbowych zawartych w karcie opisu stanowiska pracy, poprzez [...], a także nieprawidłowości w zakresie [...]. Ponadto na stanowisku komputerowym, używanym przez funkcjonariusza, odnaleziono pliki zawierające informacje niejawne, które winny być wytworzone na stanowisku komputerowym ODN, dlatego też wyłączono wyżej wymienionemu dostęp do informacji niejawnych. Wskazano także na długą absencję chorobową policjanta, która świadczy o utracie zdolności kierowania komórką organizacyjną i nie daje rękojmi zapewnienia ciągłości pełnienia służby na tym stanowisku. W odwołaniu od powyższej decyzji J. F. wniósł o jego uchylenie. Zarzucił organowi obrazę przepisów prawa materialnego i niezasadne uznanie, iż w ustalonym stanie faktycznym, stracił on predyspozycje do zajmowanego stanowiska służbowego. Komendant [...] Policji w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2009 r., utrzymującego w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., stwierdził, iż Komendant Powiatowy Policji w W. zwalniając J. F. z zajmowanego stanowiska i przenosząc go do swojej dyspozycji działał w ramach posiadanych kompetencji, na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Podkreślił, iż Komendant [...] Policji, jako organ administracji rządowej jest odpowiedzialny za ład i porządek publiczny na terenie podległej jednostki, a jednocześnie zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, m.in. poprzez kształtowanie struktur Policji i właściwej polityki kadrowej. Organ II instancji stwierdził, iż zaskarżony rozkaz personalny nie nosi cech dowolności, ponieważ został on podjęty na skutek wniosku [...] Komendy Powiatowej Policji w W. i uzasadniony koniecznością zapewnienia prawidłowego toku służby. Ponadto organ podkreślił szczególny charakter służby w Policji, nakładający na funkcjonariuszy obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Dodatkowo wyjaśnił, iż okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji przełożonego na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, umożliwi organowi podjęcie właściwej decyzji w zakresie określenia statutu służbowego, wymienionego w odniesieniu do jego sytuacji służbowej i możliwości etatowych jednostki Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję J. F. zarzucił organom: • obrazę przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim art. 37a ustawy o Policji, poprzez uznanie, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego utracił on zdolność do sprawowania funkcji [...] Komendy Powiatowej Policji w W., • obrazę przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie jego wniosków dowodowych. J. F. podkreślił, iż wydane w jego sprawie decyzje są wynikiem konfliktu personalnego pomiędzy nim a Komendantem Powiatowym Policji w W., który podjął kroki zmierzające do usunięcia skarżącego ze służby. Jednocześnie skarżący przyznał, że miał duże okresy przerw w pracy, ale były one spowodowanego rozstrojem zdrowia, który nastąpił na skutek ww. konfliktu. W skardze również zostało wskazane, że zarzuty postawione w toku postępowania dyscyplinarnego skarżącemu nie zostały udowodnione, a to one były podstawą decyzji o przeniesieniu do dyspozycji, zaś takie postępowania organów obu instancji narusza zasadę praworządności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Tak więc zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza do dyspozycji, co do zasady daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Zwolnienie skarżącego ze stanowiska [...] Komendy Powiatowej Policji w W. i przeniesienie z dniem [...] marca 2009 r. do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w W. z zachowaniem dotychczasowego uposażenia nastąpiło na podstawie art. 32 ust. 1 i 37a pkt 1 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do art. 37a ustawy o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres: poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy (pkt 1), zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w przepisach o związkach zawodowych (pkt 2), delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą (pkt 3). Z treści przepisu art. 32 powołanej ustawy wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu jest możliwie zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym przeniesieniem policjanta na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy (...). W ustawie o Policji nie podano przy tym kryteriów, którymi powinien kierować się organ dokonujący takiego przeniesienia, a zatem przepisy omawianej ustawy pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta do dyspozycji. Nie oznacza to, w ocenie Sądu, prawa do dowolności podejmowanego rozstrzygnięcia, lecz zobowiązuje do kierowania się dyrektywą art. 7 kpa, tj. do uwzględnienia interesu publicznego i słusznego interesu strony. Zaskarżona decyzja wymagania takie spełnia, tj. przekonująco wskazuje racje, którymi kierowały się organy Policji wydając decyzje zwalniające skarżącego z zajmowanego stanowiska i przenosząc go do swojej dyspozycji (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1544/08, opublikowany w CBOSA). Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada wyżej wskazanym kryteriom podnosząc, że podstawową przesłanką warunkującą zwolnienie skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska było przede wszystkim długotrwałe przebywanie na zwolnieniu lekarskim, jak bowiem wynika z akt sprawy w roku poprzedzającym wydanie zaskarżonych decyzji skarżący na 377 dni kalendarzowych 285 spędził na zwolnieniu lekarskim, co w oczywisty sposóbmy wpływ na pracę jednostki Policji, w której J. F. pełnił służbę. Nadto, jak wynika z treści odwołania skarżącego z dnia 13 kwietnia 2009 r., przechodził on załamanie nerwowe, co również nie jest okolicznością, która wskazywałaby, iż mógł on prawidłowo wykonywać funkcję [...] w W. Zaskarżona decyzja została więc wystarczająco uzasadniona, a zatem organy wykazały, że zaistniały przesłanki do zastosowania wobec skarżącego przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Należy zgodzić się z organem, że dla zapewnienia realizacji ustawowych zadań Policji organ ma prawo, w ramach uznania administracyjnego przewidzianego w powołanej podstawie prawnej rozstrzygnięcia, zwolnić ze stanowiska funkcjonariusza długotrwale nieobecnego w służbie i przenieść go do swej dyspozycji. Trzeba także podkreślić, że istotą rozpoznawanej sprawy było wyjaśnienie przyczyn zwolnienia skarżącego ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji, a zatem wskazywane przez skarżącego wadliwości, dotyczące trybu prowadzenia postępowania dowodowego, pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Reasumując należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organowi wydającemu decyzję w II instancji naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.