II SA/Wa 1179/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Jacek Fronczyk, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 i w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 576), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] cofającą M. M. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż w dniu [...] września 2012 r. do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] wpłynęła informacja, iż Komenda Powiatowa Policji w [...] prowadzi postępowanie przygotowawcze wobec M. M. o znęcanie się fizyczne i psychiczne nad konkubiną, między innymi wymieniony groził jej użyciem broni palnej. Ustalono także, iż M. M. nadużywa alkoholu, a w przeszłości i przynajmniej raz w bieżącym roku leczył się odwykowo. Z tego powodu w dniu [...] września 2012 r. organ Policji wydał postanowienie o czasowym przejęciu należącej do niego broni do depozytu [...] KWP w [...], a ponadto na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji zobowiązał wymienionego do dostarczenia aktualnego orzeczenia lekarskiego psychologicznego potwierdzającego, że może on dysponować bronią. W dniu [...] października 2012 r. do organu wpłynęło orzeczenie psychologiczne i orzeczenie lekarskie potwierdzające, że strona posiada zdolność do dysponowania bronią. Organ jednak skorzystał z dyspozycji § 8 ust. 1, 2, 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.- dalej jako rozporządzenie) i złożył od obu tych orzeczeń odwołania. W dniu [...] listopada 2012 r. do organu wpłynęło ostateczne, wydane w II instancji orzeczenie psychologiczne nr [...] r. z dnia [...] listopada 2012 r. wystawione przez psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających broń stwierdzające, iż strona wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Do organu wpłynęło także ostateczne orzeczenie nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. wystawione przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających broń stwierdzające, iż strona posiada zdolność fizyczną, do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. W związku z powyższym organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia M. M. pozwolenia na broń palną myśliwską. Jako drugą przesłankę cofnięcia pozwolenia organ wskazał toczące się przeciwko niemu postępowanie karne o czyn z art. 207 § 1 k.k. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji uzyskał również informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż M. M. w nim nie figuruje, pozytywną opinię o nim z Komisariatu Policji [...] właściwego dla miejsca jego zameldowania i negatywną z Komendy Powiatowej Policji w [...], właściwej dla miejsca jego faktycznego mieszkania, jak również opinię o nim z Koła Łowieckiego [...] w [...], z której wynika, iż od około trzech lat z wymienionym nie ma żadnego kontaktu (reguluje on tylko należności finansowe w terminie, lecz w żaden inny sposób nie uczestniczy w życiu [...]). W następstwie dokonanych ustaleń [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 i w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, cofnął M. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów myśliwskich. M. M. wniósł w ustawowym terminie odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się podnosił, iż decyzja wydana w jego sprawie jest bezzasadna, ponieważ prowadzona przeciwko niemu sprawa karna jest w toku (termin pierwszej rozprawy wyznaczono na dzień [...] lutego 2013 r.), a do wydania prawomocnego wyroku obowiązuje domniemanie niewinności. Ponadto strona załączyła do odwołania pięć kserokopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych uzyskanych od innych lekarzy i psychologów, z których wynika, iż może ona dysponować bronią podnosząc, iż nie zostały one uwzględnione w prowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym. Komendant Główny Policji uznał zarzuty odwołania za niezasadne i rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż ustawodawca w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji określił, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy, m. in. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3. Oceny, czy taka okoliczność zachodzi, dokonują upoważnieni lekarze i psycholodzy poprzez przeprowadzenie stosownych badań i wydanie orzeczenia. Orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane przez uprawnionego lekarza i psychologa w trybie odwoławczym określające, że dana osoba nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią oraz że wykazuje ona istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i z tego też powodu nie może dysponować bronią jest ostateczne i wiąże organy Policji w zakresie zawartych w nim twierdzeń. Oznacza to, że w przypadku uzyskania negatywnego orzeczenia psychologicznego wydanego w II instancji organy Policji zobligowane są do cofnięcia pozwolenia na broń. Sytuacji tej nie może zmienić przedstawione przez stronę pozytywne orzeczenie lekarskie, bowiem ustawodawca wymaga, aby zdolność do dysponowania bronią palną ustalona została zarówno orzeczeniem lekarskim, jak i psychologicznym. Jeżeli którekolwiek z nich stwierdza brak tej zdolności, osoba, której ono dotyczy, nie może posiadać pozwolenia na broń. Zatem negatywne co do zdolności do posiadania broni, choćby tylko jedno z orzeczeń - lekarskie lub psychologiczne - determinuje sposób rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Jednoznacznie w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07 wskazując, iż "orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest niepodważalne (§ 8 ust. 9 rozporządzenia). To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny (..)". W niniejszej zaś sprawie M. M. zostało wydane ostateczne orzeczenie psychologiczne stwierdzające, że nie posiada on niezbędnej do dysponowania bronią zdolności psychicznej. Okoliczność ta powoduje, że decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] cofającą mu pozwolenie na broń, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, należało uznać za w pełni zasadą. Interes w posiadaniu przez stronę pozwolenia na broń palną myśliwską musi zatem ustąpić przed dobrem interesu społecznego (art. 7 k.p.a.). Organ II instancji podkreślił, iż broń palna stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które ją posiadają muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania, co ma na celu ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego przed ewentualnym zagrożeniem, jakie może stworzyć osoba nieposiadająca zdolności do dysponowania bronią. Mając powyższe na uwadze organ I instancji zasadnie powołał się także na drugą przesłankę cofnięcia M. M. pozwolenia na broń wymienioną w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Choć odwołujący się nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu (jak ustalił organ II instancji, postępowanie za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. nadal się toczy), to zważywszy na jego ustalone w toku prowadzonego postępowania karnego (fizyczne i psychiczne znęcanie się pod wpływem alkoholu nad konkubiną w okresie od listopada 2011 r. do [...] września 2012 r. poprzez [...]) daje podstawy do stwierdzenia, iż M. .M. jest osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ponadto jak wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, m.in. opinii wydanej przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], strona posiada skłonności do nadużywania alkoholu, po spożyciu którego staje się agresywna, przy czym bardzo często dokonuje zakupu alkoholu w większych ilościach i często też jest widywana pod jego wpływem. Co więcej w 2006 r., leczona była odwykowo w szpitalu psychiatrycznym, co potwierdza kserokopia dokumentacji medycznej z Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego w [...]. Powyższe fakty i zdarzenia uzasadniają zaliczenia strony do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazany przepis prawa materialnego, w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy, nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń nie pozostawiając swobody przy rozstrzyganiu sprawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podniósł, iż organy Policji nie są uprawnione do badania przyczyn, dla których uprawniony psycholog orzekł w postępowaniu odwoławczym (orzeczeniu ostatecznym i wiążącym organ Policji) o braku możliwości dysponowania przez stronę bronią palną, tzn. jaki czynnik zadecydował o wydaniu orzeczenia określonej treści, bowiem nie mają żadnych uprawnień do kontroli tak psychologów, jak i lekarzy i do wydawania orzeczeń. Nadto organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2012 r. poinformował stronę, że jeśli ma ona zastrzeżenia do przebiegu badań psychologicznych w trybie odwoławczym, to winna je skierować do podmiotu wskazanego w § 9 ust. 1 rozporządzenia, tj. wojewody właściwego ze względu na siedzibę podmiotu, który je przeprowadzał i wydał orzeczenie. Strona miała zatem możliwość skorzystania z przysługujących jej uprawnień przed wydaniem decyzji, lecz mimo tego, z praw tych nie skorzystała. Odnosząc się natomiast do argumentu strony odwołującego się do zasady domniemania niewinności organ II instancji wyjaśnił, iż ta prawnokarna zasada nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym, bowiem organy Policji nie rozpatrują sprawy cofnięcia pozwolenia na broń w kontekście winy czy niewinności osoby oskarżonej o popełnienie przestępstwa oraz nie weryfikują prawidłowości prowadzonego postępowania karnego i nie badają zasadności tak jego wszczęcia, jak i postawienia zarzutów osobie nim objętej. W tym zakresie wypowiadać się mogą tylko organy ścigania i niezawisły sąd. Dlatego też argumenty zawarte w odwołaniu, iż postępowanie karne nie zostało zakończone, nie miały znaczenia dowodowego w niniejszej sprawie. Dla istoty niniejszego postępowania administracyjnego ważne było jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a takie niewątpliwie ustalono. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji skarżący podniósł, iż wskazana decyzja jest całkowicie bezpodstawna, albowiem opiera się na wybiórczo wziętych pod uwagę opiniach lekarskich. W razie wątpliwości, co do stanu zdrowia skarżącego, rozbieżności w wydanych orzeczeniach powinien rozwiać powołani biegli sądowi. Nadto oparcie decyzji na pomówieniach skarżącego w sprawie karnej jest całkowicie bezpodstawne. Sprawa karna nadal przeciwko skarżącemu się toczy, a Sąd nie poczynił żadnych wiążących ustaleń. Wobec tego nie może być w sprawie administracyjnej dowodem ogólnikowe powołanie się na sprawę karną. Skarga, wobec jawnych sprzeczności w ustaleniach w decyzji z faktycznym materiałem dowodowym, jest zatem zasadna. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei według brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 3, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Natomiast w myśl art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości fakt, że okoliczności sprawy (wniesienie przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia za przestępstwo polegające na znęcaniu się nad konkubiną, w tym grożenie bronią palną) zasadnie wzbudziły podejrzenie, iż skarżący może należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy i w tej sytuacji organ mógł go zobowiązać do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz do przedstawienia wydanych orzeczeń. Z kolei według art. 15 ust. 7 ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba, o której mowa w ust. 3 i 4; 2) lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń, o których mowa w ust. 3 i 4; 3) warunki i tryb: a) odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, b) uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, c) kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych; 4) dodatkowe kwalifikacje lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie i psychologiczne; 5) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów; 6) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne. Ponadto w art. 15 ust. 9 ustawy wydano delegację dla ministra właściwego do spraw zdrowia do wydania rozporządzenia określającego wykaz stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – 4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią. Wobec powyższego, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń, zwanej dalej "osobą ubiegającą się", obejmują: 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, zwanego dalej "lekarzem upoważnionym", w tym: a) badanie przez lekarza psychiatrę, b) badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, c) konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia, a lekarz upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie (ust. 2) według wzoru orzeczenia lekarskiego stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia (ust. 5). Natomiast w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia, badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dostarczonym przez stronę organowi Policji w dniu [...] października 2012 r. orzeczeniu lekarskim i psychologicznym stwierdzono, że M. M. nie należy do osób wymienionych – odpowiednio – w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 oraz w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wobec powyższego może dysponować bronią. Jednakże na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie zarówno osobie ubiegającej się, jak i właściwemu organowi Policji (ust. 2), a według ust. 4, odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie odpowiednio do: 1) jednostki badawczo – rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji, 2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce. W analizowanym przypadku odwołania takie wniósł organ Policji i orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] wydanym przez psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających broń stwierdzono, że skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy oraz orzeczeniem lekarskim z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] stwierdzono, iż skarżący posiada zdolność fizyczną do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. W tym miejscu stwierdzić należy, że orzeczenie lekarskie i orzeczenia psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, jest niepodważalne, bowiem stosownie do brzmienia § 8 ust. 9 rozporządzenia, orzeczenia te są ostateczne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nimi związane i nie mogą one dokonywać ich oceny. Niezależnie od powyższego dodać należy, że każde z tych orzeczeń z osobna, ma znaczenie w sprawie w ten sposób, że jeżeli jedno z nich dyskwalifikuje stronę do posiadania pozwolenia na broń, to drugie z nich nawet, jeśli jest pozytywne, w konsekwencji dyskwalifikuje stronę do wydania pozwolenia na posiadanie broni. Ponadto podnieść należy, że skoro badania stanu zdrowia i badania psychologiczne przewidziane w rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego osoby ubiegającej się o broń lub takie pozwolenie posiadające, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni dowodu na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II OSK 1273/04 – LEX nr 189224), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Biorąc pod uwagę, iż ostateczne orzeczenie lekarskie i psychologiczne uzyskane zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu wiąże organ Policji, to wnoszenie przez skarżącego kolejnego orzeczenia w przedmiocie zdolności fizycznych i psychicznych badanego do posiadania broni palnej nie mogły być brane pod uwagę oraz mieć wpływu na końcowy wynik sprawy. Zwalczaniu niekorzystnego dla strony orzeczenia służy tryb kontrolny przewidziany w § 9 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia. W świetle wskazanych uregulowań, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Kontrolę przeprowadza odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody. Lekarz lub psycholog, o którym mowa w ust. 3, przekazuje wojewodzie wyniki kontroli wraz z wnioskami pokontrolnymi oraz przedstawia wyniki kontroli odpowiednio lekarzowi upoważnionemu lub psychologowi upoważnionemu, którego czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w zakładzie opieki zdrowotnej - również kierownikowi tego zakładu. Pomimo, iż skarżący został przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] pouczony (pismem z dnia [...] listopada 2012 r.) o możliwości weryfikacji w trybie kontroli wojewody niekorzystnego dla strony orzeczenia, to jednak z tego uprawnienia nie skorzystał. Wobec tego nie można skutecznie czynić organom Policji zarzutu nienależytego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, czy też naruszenia prawa strony do czynnego udziały w postępowaniu administracyjnym. Skoro skarżący nie uzyskał ostatecznego orzeczenia psychologicznego stwierdzającego zdolność do posiadania broni palnej organ Policji nie miał innej możliwości jak tylko cofnąć skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, iż dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną – patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r. sygn. II SA/Wa 1709/09, publ. LEX nr 606704. Powyższe ustalenia organu jednoznacznie wskazują na konieczność cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń bez potrzeby analizowania, czy stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) i b) ustawy o broni i amunicji. Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji oraz przepisów ww. rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. są niezasadne. Sąd nie dostrzegł także naruszeń prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.