II SA/Wa 1184/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Janusz Walawski, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2012 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji rewolweru do celów łowieckich oddala skargę. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] listopada 2011 r., odmówił Z. M. rejestracji rewolweru [...] do celów łowieckich. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że jako organ właściwy do rejestracji broni osobom, które uzyskały pozwolenie na broń, a jednocześnie organ właściwy w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie może dokonać rejestracji rewolweru do celów łowieckich, wszak obowiązujące przepisy prawa na to nie zezwalają. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydane do celów łowieckich uprawnia do posiadania broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisem takim jest § 3 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, który wskazuje, że do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Zdaniem organu Policji, przepis ten wyłącza rejestrację rewolweru do celów łowieckich, toteż uzasadnioną jest decyzja odmowna. Z. M. powyższą decyzję uczynił przedmiotem odwołania do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i o rejestrację rewolweru [...] do celów łowieckich, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zainteresowany zarzucił naruszenie przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, twierdząc, że organ nieprawidłowo rozpoznał jego sprawę, niewłaściwie stosując przepisy prawa materialnego. W jego ocenie, § 3 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz nie wprowadza zakazu rejestracji rewolwerów do celów łowieckich w ogóle, ale tylko tych rewolwerów, które po maksymalnym załadowaniu mogą oddać więcej niż sześć pojedynczych strzałów, przy czym do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje i tak też jest w przypadku rewolweru [...]. Jednocześnie Z. M. podniósł, że organ Policji uznał, iż odrębnym przepisem, w rozumieniu art. 10 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy o broni i amunicji jest przywołany § 3 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, gdy tymczasem rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 ze zm.), a nie ustawy o broni i amunicji. Natomiast na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy o broni i amunicji wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240). Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], stosując art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 3 w związku z art. 10 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy o broni i amunicji i § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ II instancji wyjaśnił, że przepisy ww. rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz zostały zmienione rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 1548), obowiązującym od dnia 14 grudnia 2011 r. Rozporządzenie to nie zawiera przepisów przejściowych, które obligowałyby organy Policji do stosowania w niniejszej sprawie przepisów dotychczasowych, zatem przy rozpatrywaniu wniosku Z. M. z dnia [...] listopada 2011 r. organ I instancji musiał uwzględnić zmieniony stan prawny. Ten zaś wyklucza rejestrację rewolweru do celów łowieckich. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Z. M. zarzucił naruszenie art. 13 ust. 3 w związku z art. 10 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy o broni i amunicji oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, poprzez uznanie, że rewolwer [...] nie może zostać zarejestrowany do celów łowieckich. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 7 kpa, poprzez niewyjaśnienie sprawy, a w szczególności nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, art. 35 § 1, 2 i 3 kpa, poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, ewentualnie w ciągu miesiąca. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Udzielając odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, przedstawiając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumenty, jakich użył w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej podjęcia. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego aktu administracyjnego z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W procesie rejestracji broni zadaniem organu Policji, jako właściwego w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest ustalenie, czy wyposażenie konkretnej osoby, posiadającej pozwolenie na określony rodzaj broni w konkretną jednostkę broni palnej, nie będzie stanowiło zagrożenia dla bezpieczeństwa w świetle obowiązujących przepisów prawa i czy przepisy te w ogóle pozwalają na rejestrację danej jednostki broni palnej do określonych przez ustawodawcę celów. Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 4 pkt 3 w związku z art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, zaś pozwolenie na broń wydane do celów łowieckich uprawnia do posiadania broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Orzekające w sprawie organy Policji w pełni zasadnie wskazują, że tymi odrębnymi przepisami są m.in. przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.), jak również przepisy wydanego na podstawie jej art. 43 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenie zostało zmienione rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 1548), zmiana zaś weszła w życie w dniu 14 grudnia 2011 r. Wobec faktu, iż rozporządzenie zmieniające nie zawiera przepisów przejściowych, które obligowałyby orzekające w sprawie organy Policji do stosowania przepisów obowiązujących do dnia 13 grudnia 2011 r., prawidłowo w sprawie przyjęto, że wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2011 r. winien być rozpatrzony – zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego – w świetle przepisów obowiązujących w dniu orzekania przez organ. W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Jakkolwiek redakcja tego przepisu może rodzić watpliwości interpretacyjne, to jednak trudno uznać za prawidłową tę wykładnię, którą prezentuje strona skarżąca. Jej zdaniem, przepis ten nie wprowadza zakazu rejestracji rewolwerów do celów łowieckich w ogóle, ale tylko tych rewolwerów, które po maksymalnym załadowaniu mogą oddać więcej niż sześć pojedynczych strzałów, przy czym do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje i tak też jest w przypadku rewolweru [...]. Ze stanowiskiem tym nie można jednak się zgodzić, bowiem cyt. przepis, jak trafnie wskazują organy Policji, wprowadza generlany zakaz rejestracji do celów łowieckich broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, natomiast ta część tego przepisu, która następuje po wtrąceniu "z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów" odnosi się do jego części sprzed wtrącenia, a więc dotyczy myśliwskiej broni palnej długiej centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich. Nie można wobec tego przyjąć, że rewolwer [...] podlega rejestracji z przeznaczeniem do celów łowieckich. Skoro prawodawca podustawowy – co do zasady – nie zaliczył do broni myśliwskiej broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, to tym samym nie mogło w sprawie dojść do zarejestrowania przedmiotowego rewolweru do celów łowieckich. W przedstawionym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni wyjaśnione, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Zatem za nieuzasadnione należy uznać zarzuty zawarte w skardze, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Istotne przy tym jest, że Sąd w niniejszym postępowaniu oceniał jedynie legalność podjętych w sprawie decyzji, natomiast na tę ocenę nie ma wpływu zarzut zwłoki organu w rozpoznawaniu sprawy, choćby był on uzasadniony, wszak bezczynność organu administracji strona może zwalczać w odrębnym postępowaniu, ze skargą do sądu administracyjnego włącznie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.