II SA/Wa 1184/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. R. na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na najem mieszkania 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego B. R. kwotę 540,- zł (pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. B. R. w dniu [...] grudnia 2012 r. wystąpił z wnioskiem zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony w którym podał, że aktualnie zamieszkuje w lokalu stanowiącym mieszkaniowy zasób miasta nr [...] przy ul. [...] w W. i umowa stosunku najmu została wypowiedziana, ponieważ lokal z przyczyn technicznych nie nadaje się do zamieszkania Zarząd [...] W. uchwałą z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 45 pkt 5 i § 50 ust. 1 Statutu [...] W. stanowiącego załącznik nr [...] do Uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie nadania Statutów dzielnicom miasta [...] W. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] ze zm.), w zw. z § 6 pkt 8 Uchwały Nr [...] Rady miasta [...] W. z dnia [...] grudnia 2008 r., w sprawie przekazania dzielnicom do wykonania zadań i kompetencji [...] W. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) oraz § 6 ust. 1 pkt 1 i § 22 ust. 5 Uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r. Nr [...] poz. [...] z późn. zm.), uchwalił o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu skarżącego B. R. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 tej ostatniej uchwały, odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli wnioskodawca lub jego małżonek jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Ponadto w myśl § 22 ust. 5, odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również informacje uzyskane w toku analizy mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Tymczasem złożony przez skarżącego wniosek o najem lokalu mieszkalnego nie zawierał wymaganych dokumentów i z jego analizy wynika, że jest on żonaty z R. R. Zainteresowany nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających gdzie i w jakich warunkach zamieszkuje jego żona. Nie zostało również złożone oświadczenie przez R. R. o jej stanie majątkowym. W związku z powyższym B. R. został wezwany do złożenia dodatkowych wyjaśnień i w dniu [...] stycznia 2013 r. oświadczył do protokołu, że żona zamieszkuje w I. i odziedziczyła po rodzicach gospodarstwo rolne. Natomiast on sam zatrudniony był jako pracownik. Z kolei z pisma [...] Oddziału Regionalnego Biura Powiatowego w N. z siedzibą w P. wynika, że skarżący od 2005 r. ma przyznaną rentę strukturalną w miesięcznej wysokości brutto [...] zł. R. R. zaś, jak wynika z uzyskanej informacji z Urzędu Gminy w C., figuruje w rejestrze podatkowym, jest płatnikiem podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Ponadto z przeprowadzonej wizji na miejscu w budynku przy ul. [...] w W. ustalono, że skarżący przebywa sporadycznie w lokalu nr [...], a sąsiedzi oświadczyli, że w ostatnim czasie był widziany kilka miesięcy temu. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. poinformowano skarżącego o podjęciu powyższej uchwały dodając, że ma on zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe w miejscu zamieszkania żony. W dniu [...] kwietnia 2013 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i podał, że żona R. R. nie jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i że może go używać (§ 6 ust. 1 uchwały nr [...]), natomiast z dokumentów wynika, że figurują na nią grunty rolne w części [...] z powierzchni: [...] ha fizycznych, grunty stanowiące nieruchomość w części [...] z powierzchni [...] m2, grunty leśne w części [...] z powierzchni : [...] ha. Zatem powyższe nie potwierdza, że jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego, lub jego części i może go używać lub że posiada spółdzielcze prawo do lokalu, a także że posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z którego pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Ponadto aktualnie toczy się postępowanie przed sądem o orzeczenie separacji pomiędzy nimi, zaś przyczyną jest, że od ok. 1995 r. nie zamieszkuje z żoną, nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego i faktycznie żyją w separacji od co najmniej 18 lat, utrzymując sporadyczny kontakt, zaś on sam zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i kategorycznie zaprzeczył, aby w lokalu tym przebywał sporadycznie. W odpowiedzi na powyższe Burmistrz [...] W. pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr ...] stwierdził, że bezspornym jest iż skarżący był oraz nadal pozostaje w związku małżeńskim z R. R., a wniosek, który złożył w dniu [...] grudnia 2012r. o najem lokalu mieszkalnego, nie zawierał kompletu wymaganych informacji i dokumentów potwierdzających, gdzie i w jakich warunkach zamieszkuje jego żona. Nie zostało również złożone przez małżonkę oświadczenie o jej stanie majątkowym. Z poczynionych ustaleń oraz zebranego materiału w sprawie wynika, że żona skarżącego zamieszkuje w miejscowości I. 1, gmina C. i z informacji uzyskanej z Urzędu Gminy w C. wynika, że R. R. jest płatnikiem podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego. Natomiast zgodnie z § 6 ust.1 pkt. 1 Uchwały Nr [...], odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać lub gdy posiada spółdzielcze prawo do lokalu, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Z kolei w myśl § 22 ust. 5 wyżej wymienionej uchwały, odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, jak również informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Ponadto istotnym jest również fakt, że podczas przeprowadzonego wywiadu w budynku przy ul. [...], mieszkańcy budynku i dozorca oświadczyli, że Pan B. R. sporadycznie pojawiał się w lokalu nr [...], a w związku z pilną potrzebą opróżnienia tego lokalu, skarżący otrzymał lokal zamienny przy ul. [...] na okres 6 miesięcy i w tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia lub wstrzymania uchwały nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, skarżący B. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały zarzucając jej: 1) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego skutkujące naruszeniem elementarnych zasad postępowania administracyjnego, to jest zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębionego zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, polegające na: a) nie wyjaśnieniu, czy żona R. R. jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części lub czy posiada tytuł prawny do nieruchomość, której zbycie lub z której pożytki dają jej możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie; b) arbitralnym przyjęciu, że żona R. R. jest właścicielką nieruchomości nr [...] w I., w sytuacji gdy nie wynika to z akt sprawy i Urząd Gminy w C. nie udzielił organowi takiej informacji; c) nieuzasadnionym przyjęcie, że odmówił złożenia dokumentów potwierdzających gdzie i w jakich warunkach zamieszkuje jego żona w sytuacji, gdy stwierdził jedynie, że nie wie gdzie obecnie mieszka jego żona albowiem od kilkudziesięciu lat nie mieszka z nią i nie utrzymuje kontaktu, co zostało potwierdzone m.in. przez świadka L. R. zeznającą w dniu [...] września 2010 r. w sprawie o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu nr [...] położonego przy [...] w W.; d) przyjęciu, że nie zamieszkuje w lokalu nr [...] położonym w W. przy ul. [...] w sytuacji, gdy z zeznań świadków wynika, że widują go przychodzącego do lokalu, c) nie ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa i nie wyjaśnienie z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności przedstawionym przez niego dowodom, 2) naruszenie § 6 ust. 1 pkt. 1 uchwały nr [...] poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki opisane w tym paragrafie, w szczególności z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, że jego małżonka jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać, a także że posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych, 3) naruszenie § 22 ust. 5 powyższej poprzez błędne przyjęcie, że paragraf ten ma zastosowanie w przedmiotowej w sprawie w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, że nie odmówił złożenia oświadczeń i dokumentów, a jedynie wskazał, że co do dokumentów potwierdzających gdzie i w jakich warunkach mieszka jego żona, to nie jest w stanie ich przedłożyć z uwagi na to, że nie ma wiedzy w tym zakresie. W uzasadnieniu – powołując się na argumenty przedstawione już w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – podał, że żona od 10 lat przebywa za granicą i że nie utrzymuje z nią kontaktu, a wbrew zarzutom organu złożył w [...] grudnia 2012 r., a nie odmówił, oświadczenie, w którym potwierdził powyższe fakty, zaś w dniu [...] grudnia 2012 r. uzupełnił dokumentację oraz w dniu [...] grudnia 2012 r. Następnie w dniu [...] stycznia 2013 r. stawił się na przesłuchanie i złożył stosowne oświadczenie. Zatem organ błędnie zinterpretował § 22 uchwały. Ponadto trudno oczekiwać, aby złożył za żonę dokumenty, kiedy ona faktycznie od 10 lat zamieszkuje za granicą i to tym bardziej, że organ na żadnym etapie nie zobowiązywał go do tego. Niezależnie od powyższego z żadnego dokumentu nie wynika, że jego żona zamieszkuje w miejscowości I., zaś w aktach sprawy znajduje się jedynie dokument, iż jest zameldowana na pobyt stały pod nr [...], zaś zgodnie z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Ponadto z zaświadczenia wystawionego przez Urząd Gminy C. z dnia [...] stycznia 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. na wezwanie organu z dnia [...] grudnia 2012 r. nie wynika i nie odpowiedziano, że R. R. bądź on sam są właścicielami nieruchomości oraz czy żona w niej faktycznie mieszka lub ma taką możliwość. Natomiast sam fakt, że żona odziedziczyła po rodzicach gospodarstwo rolne nie oznacza, że w chwili podjęcia uchwały była jego właścicielką. Z kolei on w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. zamieszkuje od urodzenia i nie ma innego miejsca zamieszkania. Ponadto z notatki z dnia [...] stycznia 2013 r. sporządzonej przez organ wynika, że wywiad został przeprowadzony "w lokalu nr [...] przy ul. [...]" i w tej sytuacji niezrozumiałe jest stwierdzenie, że "w lokalu nikogo nie zastano". Zastanawiającym jest również fakt, iż w protokole z rozpatrzenia wniosku o wynajem lokalu jest wpisane, że wnioskodawca oświadczył, zaś dalej, że nie udało się dokonać wizji lokalu, bowiem nikogo w nim nie zastano. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że odpowiedź na wezwanie do naruszenia prawa pełnomocnik skarżącego odebrał w dniu [...] kwietnia 2013 r., a skarga wpłynęła do organu w dniu [...] maja 2013 r., tj. po upływie 30 dniowego okresu, co uzasadnia jej odrzucenie. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, że faktycznie otrzymał odpowiedź organu w dniu [...] kwietnia 2013 r. i termin do złożenia skargi rozpoczął swój bieg następnego dnia, tj. 18 kwietnia 2013 r. i upływał 17 maja 2013 r., w którym to dniu w rzeczywistości nadano za pośrednictwem operatora pocztowego skargę. Natomiast co do wniosku organu o oddalenie skargi, podtrzymał swoje zarzuty ze skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Na samym wstępie jednak stwierdzić należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, uchwała Zarządu Dzielnicy m.st. Warszawy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Ponadto – jak stwierdzono – jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Stwierdzić dalej należy, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały indywidualnej stanowi uchwała abstrakcyjna nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W., która zawiera zarówno przepisy materialne, jak i procesowe, regulując tryb podejmowania uchwały indywidualnej, jak również faktyczne podstawy jej przyjęcia. Stąd też do uchwał indywidualnych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Zatem należy ją badać pod kątem zasad dobrej administracji i konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP, działania w granicach i na podstawie prawa. Ponadto Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei, umieściła w katalogu zawartych w niej praw, prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela załatwienia sprawy. Nie ma przy tym żadnych powodów przemawiających przeciwko uznaniu standardów zawartych w Kodeksie za przydatne do wyznaczania obowiązków polskiej administracji, za przydatne do interpretacji zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym "dobra praktyka administracyjna", o której stanowi uchwalony w dniu 6 września 2001 r. przez Parlament Europejski "Europejski Kodeks Dobrej Administracji", jest pojęciem szerszym niż przestrzeganie przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1, w toku podejmowania decyzji urzędnik zapewni, że przyjęte działania pozostaną współmierne do obranego celu. Urzędnik będzie w szczególności unikać ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich obciążeń, jeżeli ograniczenia te lub obciążenia byłyby niewspółmierne do celu prowadzonych działań. Natomiast według ust. 2 tegoż przepisu, w toku podejmowania decyzji urzędnik zwróci uwagę na stosowne wyważenie spraw osób prywatnych i ogólnego interesu publicznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Rady [...] W., który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały Zarządu [...] W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać lub gdy posiada spółdzielcze prawo do lokalu, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, a myśl § 22 ust. 5 tej pierwszej uchwały stanowiącego również podstawę wydania zaskarżonej uchwały, odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podano, że skarżący w trakcie składanych wyjaśnień w dniu [...] stycznia 2013 r. oświadczył do protokołu, że jego żona zamieszkuje w I., co jest oczywistym mijaniem się z prawdą, jeśli się zważy na treść zeznań skarżącego. Otóż w trakcie przesłuchanie skarżący stwierdził, że "żona oddziedziczyła po rodzicach gospodarstwo rolne w I.", lecz – wbrew stwierdzeniom z uzasadnienia uchwały – zeznał: "Nie wiem gdzie obecnie mieszka moja żona". Ponadto w oświadczeniu z dnia [...] grudnia 2012 r. oskarżony podał, że "moja żona od wielu lat przebywa za granicą (od 10 lat) i nie utrzymuję z nią kontaktów". Dodać w tym miejscu należy, że zameldowanie żony skarżącego R. R. w I., jak podaje Burmistrz [...] W. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. w żadnym stopniu nie oznacza, że zamieszkuje ona pod wskazanym adresem. Oczywistą bowiem rzeczą jest, że nie można utożsamiać zameldowania z zamieszkaniem, jeśli się zważy na treść art. 25 i 26 Kodeksu cywilnego i w tym miejscu przytoczyć należy fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2003 r. sygn. akt I SA 522/02, a mianowicie: "W związku z powyższym stwierdzić należy, że wielokrotnie w orzecznictwie podnoszono, iż przepisy kodeksu cywilnego ( art. 25 – 26) nie tworzą uprawnień dla określonych osób fizycznych do zajmowania jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego. Natomiast przepis art.25 k.c. odnosi się do oznaczenia miejscowości, w której określona osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. Przy określaniu zamiaru stałego pobytu należy posługiwać się zobiektywizowanym kryterium, zwracając uwagę czy określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności dorosłej osoby fizycznej. Przy czym podkreśla się, że samo zameldowanie na pobyt stały nie wystarczy do przyjęcia zamieszkiwania w rozumieniu art.25 k.c. Z powyższych uwag wynika, że nie można łączyć przepisów art.25 k.c. i art.26 k.c. z zamieszkiwaniem w konkretnym lokalu mieszkalnym. Przy okazji rozpatrywania spraw o wstąpienie w stosunek najmu, wykształcił się i utrwalił pogląd, że przez stałe wspólne zamieszkiwanie należy rozumieć zamieszkiwanie w konkretnym mieszkaniu, w określonej miejscowości z zamiarem stałego pobytu , wyrażonym przez to, że w tym mieszkaniu skupia się życie osobiste i działalność osoby bliskiej dla najemcy. Podkreślano także, że z reguły nie będzie stanowić stałego zamieszkania pobyt osoby bliskiej w celu udzielenia doraźnej pomocy osobie zamieszkującej na stałe w tym mieszkaniu ( vide wyrok Sądu Najwyższego z 5.06.1980 r III CRN 61/80 Mon. Prawn. 9/94, poz.271, wyrok Sądu Najwyższego z 28.10.1980 r III CRN 230/80 Mon. Prawn. 9/94, poz.273)". Z kontekście powyższego nie sposób się również zgodzić z tym fragmentem uzasadnienia uchwały oraz pisma Burmistrza, że nie zostało złożone oświadczenie przez R. R. o jej stanie majątkowym, bowiem jest to niemożliwe do wykonania. Skoro zamieszkuje ona za granicą – jak podaje skarżący – to zrozumiałym jest, że nie ma on z nią kontaktu i tej sytuacji żona też nie mogła wiedzieć o takiej powinności. Zatem to do obowiązku organu należało przejąć w tym momencie inicjatywę dowodową, np. poprzez przesłuchanie świadków, czy też wystąpienie do odpowiednich urzędów o wyjaśnienie powyższej kwestii. Prawdą natomiast jest, co podaję się w uzasadnieniu uchwały, że jak wynika z informacji Urzędu Gminy w C., żona skarżącego R. R. jest płatnikiem podatku rolnego i podatku od nieruchomości, bowiem ma to swoje źródło w pismach powyższego organu z dnia [...] stycznia 2013 r. i z dnia [...] kwietnia 2013 r., jednakże w żaden sposób nie ustalono i nie wskazano na charakter owej nieruchomości, w szczególności, czy jest to lokal, budynek mieszkalny lub jego część i można go używać, czy też jest to spółdzielcze prawo do lokalu, a także nieruchomość, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego. Odbiega również od prawdy i ten fragment z uzasadnienia zaskarżonej uchwały w którym stwierdza się, że z przeprowadzonej wizji w budynku przy ul. [...] w W. ustalono, iż skarżący przebywa sporadycznie w lokalu nr [...], a sąsiedzi oświadczyli, że w ostatnim czasie był widziany kilka miesięcy temu. Tę samą tezę zawiera wspomniane już wyżej pismo Burmistrza. Natomiast z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2013 r., a opisanej w notatce z dnia [...] stycznia 2013 r. wynika zgoła co innego. Otóż lokatorzy z dwóch sąsiednich lokali stwierdzili, że: "widują przychodzącego do mieszkania pana R. Nie potrafiły jednak określić, czy w lokalu przebywa on na stałe". Jednak dalej w notatce podnosi się, że spotkano na podwórku jedną z lokatorek wraz z mężem oraz najemcę jednego z lokali, który się nie przedstawił i faktycznie oświadczyli oni, że "najemca lokalu nr [...] przebywa w nim sporadycznie. Ostatni raz widziano go kilka miesięcy temu". Zdaniem Sądu tak przeprowadzona "wizja" nie spełnia żadnych, pokładanych w niej oczekiwań, bowiem nie opisano, która z tych osób widziała go kilka miesięcy temu. Bo jeśli był nim lokator o nieustalonej tożsamości, to trudno po pierwsze dać mu wiarę, a po drugie nie zadano pytania, czy on sam w przeciągu tych kilku miesięcy, przebywał w lokalu. Niezależnie od tego – i to przede wszystkim – w żadnym stopniu nie ustalono, dlaczego jednym z lokatorów dano wiarę, a drugim nie i w tej sytuacji powoływanie się na ten ostatni fragment notatki, nosi cechy dowolność i gołosłowności. Ponadto fakt ów pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem nie jest to żadna z przesłanek, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...]. A nawet gdyby to stanowiło jakąkolwiek przesłankę w przedmiotowej sprawie, to organ sam nie dostrzega, że w dniu [...] listopada 2012 r. wypowiedziano skarżącemu stosunek najmu lokalu mieszkalnego ze skutkiem na dzień [...] grudnia 2012 r., a wizja miała miejsce w dniu [...] stycznia 2013 r., jak winka z notatki z datę [...] stycznia 2013 r. W dalszej części stwierdzić należy, że powoływanie się na przesłanki z § 22 ust. 5 uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Rady Miasta [...] W., jest całkowicie nietrafione i pozbawione potwierdzenia w stanie faktycznym. Skarżący nigdy bowiem nie odmówił – jak wynika z materiału zebranego w sprawie – złożenia oświadczeń, lecz przeciwnie. Otóż złożył je w dniu [...] grudnia 2012 r., a dniu [...] grudnia 2012 r. i w dniu [...] stycznia 2012 r. uzupełnił dokumentację, zaś w dniu [...] stycznia stawił się na przesłuchanie. Reasumując, skarżący nigdy nie odmówił złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1 i nie potwierdził w nich nieprawdy, jak wynika z akt sprawy, zaś organ na tę okoliczność nie przeprowadził żadnej analizy. W tej zatem sytuacji powoływanie się na powyższe okoliczności, jest całkowicie gołosłowne. Wobec powyższych ustaleń stwierdzić należy, że organ wydając zaskarżoną uchwałę naruszył przepisy § 6 ust. 1 pkt 1 i § 22 ust. 5 uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r. Nr [...] poz. [...] z późn. zm.). Dodać ponadto należy organowi, że odpowiedź Burmistrza została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] kwietnia 2013 r., zaś w dniu [...] maja złożył on za pośrednictwem poczty, jak wynika ze stempla poczty, skargę do Sądu, a zatem z zachowaniem trzydziestodniowego terminu i w tej sytuacji wniosek o odrzucenie skargi jest bezpodstawny. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 147 § 1 w zw. z i art. 152 oraz 132, a w sprawie opłat na podstawie 200 w zw. z art. 205 § 2 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.