II SA/Wa 1185/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia -odmówić przywrócenia terminu - Przedmiotem skargi S. J. jest postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone w dniu 25 maja 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach postępowania administracyjnego). Skarga na to orzeczenie wniesiona została drogą pocztową w dniu 26 czerwca 2009 r. (data nadania w placówce pocztowej – W. 81), za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia ewentualnie oddalenie skargi. Skarżący, po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, w dniu 5 sierpnia 2009 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podał, że zaskarżone postanowienie odebrała jego żona. Skarżący przebywał wówczas w innej miejscowości. Oświadczył, że wyjeżdżał na wiele tygodni. Żona wnioskodawcy zajmowała się w tym czasie opieką nad ciężko chorą 81-letnia matką, do której wzywane było pogotowie. Żona nie poinformowała skarżącego o korespondencji i nie odnotowała daty odbioru przesyłki. Dopiero w sobotę 30 maja 2009 r. żona przekazała skarżącemu korespondencję informując, że list odebrała w dniu 29 maja 2009 r. Wnioskodawca był przekonany, że skargę złożył w terminie. Wskazał, że dopiero po otrzymaniu odpowiedzi na skargę dowiedział się o uchybieniu terminowi. Oświadczył, że uchybienie to nastąpiło bez jego winy, gdyż nie może ponosić odpowiedzialności za odebranie korespondencji przez domownika i przekazanie przez tego domownika błędnej informacji o terminie doręczenia przesyłki. Żona opiekująca się matką znajdowała się w złym stanie psychicznym i nie była w stanie podać prawidłowo daty odbioru przesyłki. Strona załączyła do wniosku kartę informacyjną dotyczącą pobytu matki żony w szpitalu w terminie od dnia [...] r. oraz kopię skierowania żony skarżącego do poradni specjalistycznej (bez wskazania poradni) wystawionego przez lekarza medycyny rodzinnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ustała w dniu 5 sierpnia 2009 r., a zatem w dniu, w którym skarżącemu doręczono odpowiedź na skargę. Wniosek złożony przez stronę w dniu 5 sierpnia 2009 r. Sąd uznał za wniesiony w terminie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie nie zostały jednakże uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. Skarżący jako przyczynę braku winy powołuje fakt odbioru korespondencji przez żonę, która błędnie poinformowała go następnie o dacie odbioru przesyłki w dniu 29 czerwca 2009 r. Zgodnie z art. 43 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Powołany przepis stanowi o zastępczym doręczeniu pisma. Doręczenie to opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma (dorosły domownik), która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone. Dowód doręczenia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że żona wnioskodawcy odbierając przesyłkę podjęła się oddania jej adresatowi. Niedochowanie należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 174/09; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przekazanie przez dorosłego domownika błędnej informacji o faktycznej dacie jej odbioru nie stanowi przesłanki wyłączającej winę w uchybieniu terminowi dla podmiotu ubiegającego się o przywrócenie terminu. Również okoliczności, które w niniejszej sprawie leżały u podstaw przekazania błędnej informacji o dacie doręczenia przesyłki, tj. stan emocjonalny żony skarżącego, nie stanowią przyczyny wyłączającej winę skarżącego w uchybieniu terminowi. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że nie ponosi on winy z powodu nienależytej staranności żony. Obowiązkiem strony postępowania jest dbanie o własną sprawę. Niestaranność w jej prowadzeniu, w tym niedostateczne czuwanie nad przebiegiem sprawy nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. O braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej, można mówić tylko w przypadku, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżący nie uprawdopodobnił, aby na przeszkodzie wniesieniu w terminie skargi stanęły niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo starań nie można było przezwyciężyć. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 1 - § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.