II SA/Wa 1187/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1187/15 w sprawie ze skargi J. K. na orzeczenie dyscyplinarne Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu - Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego, ustanowionemu na podstawie pełnomocnictwa z dnia 7 sierpnia 2015 r., w dniu 27 czerwca 2016 r. W dniu 8 lipca 2016 r. skarżący osobiście złożył do Sadu sprzeciw od powyższego postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdził, że powyższe postanowienie nie zostało mu doręczone, a jedynie jego pełnomocnikowi. Zatem o jego treści dowiedział się dopiero w dniu 1 lipca 2016 r. od żony. Ponadto stwierdził, że ma utrudniony kontakt ze swoim pełnomocnikiem z winy pełnomocnika oraz, że pełnomocnik nie informuje go o toku sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 2 powołanej ustawy przywrócenie terminu podlega ocenie pod kątem uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oraz zachowania wymogów formalnych do złożenia tego wniosku. Skarżący dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 cyt. ustawy, który rozpoczął swój bieg od dnia 2 lipca 2016 r., tj. od dnia następnego po dniu, w którym skarżący dowiedział się o postanowieniu z dnia 8 czerwca 2016 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżący wniósł do Sądu, w dniu 8 lipca 2016 r. W związku z powyższym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu został złożony w siedmiodniowym terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Jeżeli natomiast przy dokonywaniu określonych czynności procesowych strona korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, to przy tej ocenie również należy ocenić obiektywny miernik należytej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Zdaniem Sądu, wskazana przez skarżącego okoliczność nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że powodem usprawiedliwiającym uchybienie terminu nie może być brak porozumienia między skarżącym, a jego pełnomocnikiem. Sąd bowiem nie ingeruje w kontakty między stroną, a jej pełnomocnikiem, co oznacza, że nie tylko nie ocenia tej współpracy ale też nie może brać pod uwagę okoliczności takich jak w niniejszej sprawie, tj. braku porozumienia. Ponadto należy zauważyć, że skarżący korzysta z pomocy pełnomocnika profesjonalnego wybranego przez siebie i umocowanego do działania na podstawie pełnomocnictwa ogólnego z dnia 7 sierpnia 2015 r. Z uwagi na fakt, że pełnomocnictwo to nie zostało przez skarżącego w żaden sposób odwołane, ani też ograniczone (np. w ten sposób, że korespondencja kierowana jest bezpośrednio do skarżącego, a nie jego pełnomocnika), Sąd ma obowiązek korespondować z pełnomocnikiem skarżącego. Konkludując, należy podkreślić, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.