II SA/Wa 1187/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Iwona Maciejuk, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J.R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. R.kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] obniżający [...] J. R. – naczelnikowi [...] KWP w S. dodatek funkcyjny. W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2016 r., wydanym na podstawie § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm. – dalej jako rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r.), obniżył [...] J. R. z dniem [...] kwietnia 2016 r. dodatek funkcyjny do kwoty 2600 zł miesięcznie. Funkcjonariusz odwołał się od powyższego rozkazu personalnego zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez niewykazanie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie dodatku w dotychczasowej wysokości. Podniósł także zarzut naruszenia przepisów procesowych, m.in.: 1) art. 6, 7 i 9 k.p.a., 2) art. 77 w zw. z art. 80 i art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co doprowadziło w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, 3) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak w uzasadnieniu decyzji racjonalnych i wiarygodnych przesłanek oraz brak szczegółowego uzasadnienia, 4) art. 145 § 1 pkt 1 i art. 108 § 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie odwołujący się wniósł o uchylenie rozkazu personalnego dnia [...] marca 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powołanym na wstępie rozstrzygnięciem Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż mając na względzie art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) oraz § 8 ust. 4 rozporządzenia dnia 6 grudnia 2001 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] mianował [...] J. R. na stanowisko naczelnika [...] KWP w S. ustalając wysokość dodatku funkcyjnego na 1650 zł. Następnie dodatek ten był podwyższany: w 2013 r. do kwoty 1700 zł, w 2014 r. do kwoty 1800 zł, z kolei rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] wymienionemu podwyższono dodatek funkcyjny do kwoty 2000 zł. Ponadto policjantowi podwyższano dodatek funkcyjny na czas określony: od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] listopada 2010 r. do kwoty 2350 zł, od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] listopada 2011 r. do kwoty 2520 zł, od dnia [...] listopada 2013 r. do dnia [...] listopada 2013 r. do kwoty 2250 zł, od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. do kwoty 2400 zł oraz od dnia [...] czerwca 2015 r. do dnia [...] czerwca 2015 r. do kwoty 2300 zł. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w S. podwyższył wymienionemu policjantowi dodatek funkcyjny od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. do kwoty 3000 zł miesięcznie. Organ odwoławczy podkreślił, że z rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] wynika, iż podwyższenie wymienionej dodatku funkcyjnego z dniem [...] marca 2016 r. zostało dokonane w oparciu o przesłanki, które nie wynikają z uzasadnienia powołanego rozkazu personalnego. Skoro bowiem z dniem [...] września 2015 r. ustalono J. R. dodatek funkcyjny w wysokości 2000 zł miesięcznie na stanowisku naczelnika [...] KWP w S. (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]), a uprzednio ustalono przedmiotowy dodatek w wysokości 1800 zł miesięcznie od dnia [...] listopada 2014 r. (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] października 2014 r. nr [...]), to brak jest racjonalnych podstaw do uznania, że przy niezmienionej randze zajmowanego stanowiska służbowego, zakresie ponoszonej odpowiedzialności i poziomie posiadanych przez wymienionego policjanta kwalifikacji zawodowych, dokonana po raz kolejny w okresie około sześciu miesięcy (od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] lutego 2016 r.) ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych stanowiła wyłączną przesłankę ustalenia [...] J. R. dodatku funkcyjnego w wysokości 3000 zł miesięcznie, a więc w kwocie o 1000 zł wyższej niż dotychczas należna na stanowisku naczelnika [...] KWP w S. Twierdzenie o istnieniu innych, niewymienionych w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] przesłanek dokonania omawianej podwyżki dodatku funkcyjnego, niewskazanych w rozporządzeniu z dnia 6 grudnia 2001 r., dodatkowo znajduje potwierdzenie w fakcie, że w okresie od dnia mianowania, tj. dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r. wysoka ocena wywiązywania się przez wymienionego policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, na którą powoływano się w kolejnych rozkazach personalnych o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, stanowiła przesłankę podwyższenia policjantowi danego dodatku o łączną kwotę 350 zł miesięcznie. Kwota 3000 zł odbiega też od kwot, do których uprzednio podwyższano stronie dodatek funkcyjny na czas określony (2350 zł, 2520 zł, 2250 zł, 2400 zł, 2300 zł). Wobec tego organ II instancji nie dostrzegł zaistnienia przesłanek przemawiających za uznaniem, że w rzeczywistości doszło do planowanego zwiększenia liczby realizowanych zadań i czynności służbowych, o których mowa w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. W takim stanie faktycznym Komendant Główny Policji, nie negując wysokiej oceny wywiązywania się przez [...] J. R. z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, stwierdził, iż inne przesłanki uzasadniające podwyższenie wymienionemu policjantowi dodatku funkcyjnego do kwoty 3000 zł miesięcznie ustały. Dlatego też obniżenie przedmiotowego dodatku nastąpiło do kwoty 2600 złotych miesięcznie, a więc uwzględniającej wysoką ocenę służby policjanta. Ustalona od dnia [...] kwietnia 2016 r. rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2016 r. kwota należnego policjantowi na zajmowanym stanowisku naczelnika [...] KWP w S. dodatku funkcyjnego jest o 600 złotych wyższa, niż przysługiwała przed dniem 1 marca 2016 r. Organ odwoławczy powołując się na brzmienie § 8 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. podniósł, iż wysokość dodatku funkcyjnego pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 ust. 4 i 7 powołanego rozporządzenia, może podwyższyć, bądź obniżyć omawiany dodatek (z zastrzeżeniem przypadków, gdy obniżenie to jest obligatoryjne - § 8 ust. 8 powołanego rozporządzenia). W konsekwencji policjanci muszą liczyć się z możliwością zmiany wysokości przyznanego dodatku funkcyjnego w przypadku stwierdzenia przez przełożonego, że przyznana kwota dodatku nie koresponduje z przesłankami warunkującymi przyznanie tego dodatku w określonej wysokości. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, bowiem kwota ustalonego [...] J. R. rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2016 r. dodatku funkcyjnego jest adekwatna do rangi zajmowanego przez policjanta stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności oraz szczebla działania i wielkości kierowanej komórki organizacyjnej Policji. Kwota ta uwzględnia także rodzaj i poziom posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Średnia wysokość dodatku funkcyjnego na stanowisku naczelnika wydziału KWP w S. wynosiła ok. 2050 zł wg. stanu na dzień 1 stycznia 2016 r. Wobec tego przyznanie [...] J. R. dodatku funkcyjnego w wysokości 2600 zł miesięcznie nie może być traktowane jako naruszające ważny interes wymienionego. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez J. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik strony w skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2016 r. oraz zasądzenie rzecz skarżącego kosztów postępowania skargowego według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. oraz naruszenia przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności nakazującej organom administracji publicznej działanie na postawie przepisów prawa wyrażające się odstąpieniem od tej zasady, 2) art. 7 k.p.a., poprzez odstąpienie od dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia jej mając na względzie słuszny interes społeczny, w tym także interes strony, 3) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli (w tym skarżącego) do organów Państwa, 4) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez faktyczne uniemożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów, 5) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z . art. 80 k.p.a., przez brak przeprowadzenia postępowania w sposób wskazany w tych przepisach, a w szczególności brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a co za tym idzie jego obiektywnego rozpatrzenia w sposób swobodny, 6) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego (a także decyzji ją poprzedzającej) racjonalnych oraz wiarygodnych powodów jego wydania, a także wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz faktów, które uznał za udowodnione, a ponadto brak przekonującej oceny materiału dowodowego sprawy. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, iż Komendant Główny Policji powołując się na § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. błędnie przyjął, że inne przesłanki uzasadniające podwyższenie skarżącemu dodatku funkcyjnego ustały. Organ II instancji bowiem jednoznacznie tych innych przesłanek nie wskazał, a nadto faktycznie nie zbadał realnych warunków zadań realizowanych przez skarżącego. Rozważania tego organu miały charakter czysto teoretyczny - analityczny. Natomiast pełniący obowiązki Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. inspektor P. O. w rozkazie z dnia [...] marca 2016 r. ocenił stopień realizacji zadań i czynności służbowych skarżącego jako naczelnika [...] KWP w S., którego nigdy nie nadzorował, gdyż wcześniej jako zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do spraw prewencji nie był jego merytorycznym przełożonym. W czasie gdy był wydawany pierwszy rozkaz personalny dotyczący wysokości dodatku funkcyjnego skarżącego z dnia [...] lutego 2016 r. Komendantem Wojewódzkim Policji w S. był nadinspektor J. S., który bezpośrednio nadzorował funkcjonowanie laboratorium kryminalistycznego w zakresie systemu zarządzania. Zatwierdził on między innymi program nowej polityki jakości laboratorium wraz z opracowanymi przez kierownictwo laboratorium procedurami systemowymi zgodnymi z europejską normą [...] o kompetencjach laboratoriów badawczych i wzorcujących oraz podpisał kontrakt z P. o funkcjonowaniu akredytowanego laboratorium kryminalistycznego KWP w S. Regulamin KWP w S. nie stanowi, że laboratorium kryminalistyczne KWP musi posiadać status akredytowanego laboratorium badawczego. Posiadanie akredytacji i jej utrzymanie wiąże się z dużą ilością dodatkowych zadań dla naczelnika laboratorium, oprócz tych wykonywanych statutowo, wynikających z Regulaminu KWP. Funkcjonowanie [...] laboratorium kryminalistycznego ocenianie było zarówno przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne KGP, jak i zewnętrzny podmiot (poza policyjny) - P. Obie te instytucje wskazały na wyjątkowe zaangażowanie kierownictwa laboratorium kryminalistycznego KWP w S., które według ich oceny było najlepiej zarządzanym laboratorium w kraju. Uzyskanie akredytacji laboratorium badawczego oraz inne dodatkowe zadania wynikające np. z realizacji przez KWP w S. przetargu na dostawę odczynników do badań genetycznych dla wszystkich laboratoriów kryminalistycznych komend wojewódzkich policji w Polsce, jak również inne dodatkowe zadania skarżącego jako zastępcy przewodniczącego KWP w S. do spraw analizy kosztów postępowań przygotowawczych policji zachodniopomorskiej, całodobowa dyspozycyjność, a ponadto zaangażowanie zawodowe skutkujące posiadaniem praktycznie najlepiej wyposażonego w bazę sprzętową i infrastrukturę laboratorium kryminalistycznego w kraju były wysoko oceniane przez kierownictwo Policji, a przede wszystkim nadinspektora J. S., który zgodnie z terminologią przywoływanej wyżej europejskiej normy był tzw. najwyższym kierownictwem w laboratorium i tym samym tylko on był kompetentny do dokonywania całościowej oceny realizowanych przez skarżącego zadań i czynności służbowych. Powyższe wyraźnie umknęło z pola widzenia organu II instancji, który w ogóle nie zajmował się tym aspektem sprawy, a skarżący tych informacji nie mógł podnieść w toku postępowania, albowiem uniemożliwiono mu jakikolwiek osobisty udział w jego trakcie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga oceniana wedle tych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do zbadania, czy organy Policji miały podstawę do obniżenia J. R. dodatku funkcyjnego do kwoty 2.600 zł. Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) dodatek funkcyjny przysługuje policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Wysokość dodatku funkcyjnego policjanta kształtowana jest przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który wydaje w tym zakresie decyzje administracyjne, przy czym zmiana wysokości ustalonego na danym stanowisku dodatku funkcyjnego jest dokonywana przez jego podwyższenie lub obniżenie, bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej dotychczasową jego wysokość, co wynika wprost z przepisów rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2011 r. Przełożony w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 ust. 4 i 7 rozporządzenia, może podwyższyć lub obniżać przedmiotowy dodatek. Stosownie do treści § 8 ust. 4 powołanego rozporządzenia, dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Stosownie do treści § 8 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia, dodatek funkcyjny można – w zależności od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych – podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4. W myśl zaś § 8 ust. 5 pkt 2 dodatek funkcyjny można – w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych – obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. W myśl przepisu § 8 ust. 7 rozporządzenia, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, dodatek funkcyjny może być obniżony, także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Niewątpliwie rozstrzygnięcie wydane na tej podstawie ma charakter uznaniowy, którego granice wyznaczają z jednej strony materialne przesłanki obniżenia dodatku funkcyjnego zawarte w powołanym wyżej przepisie prawa, z drugiej zaś reguły postępowania administracyjnego zobowiązujące do: przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.), a także wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Oznacza to, że przedmiotem oceny Sądu jest zbadanie czy zastosowano prawidłowo § 8 ust. 7 rozporządzenia, a następnie (o ile Sąd stwierdzi, że zachodziły przesłanki obniżenia dodatku funkcyjnego zawarte w tym przepisie) ocena dokonanego przez organ uznania oraz zastosowanej przez niego w tym zakresie argumentacji. Z powyżej przywołanego przepisu § 8 ust. 7 rozporządzenia wynika, iż ustawodawca określił trzy alternatywne przesłanki, których zaistnienie uprawnia do obniżenia dodatku funkcyjnego. Przesłanki te, to: 1. zmiana zakresu obowiązków służbowych, 2. zmiana warunków służby, 3. ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie dodatku funkcyjnego w dotychczasowej wysokości. W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż w okresie od [...] marca 2016 r. (data wydania decyzji obniżającej dodatek służbowy) do dnia [...] kwietnia 2016 r. (data ustania stosunku służbowego) nie doszło do zmiany zakresu obowiązków służbowych oraz zmiany warunków służby skarżącego funkcjonariusza. We wskazanym okresie, aż do dnia zakończenia służby w Policji, pełnił on funkcję naczelnika [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w S. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby w tym okresie został zmieniony zakres obowiązków służbowych przypisanych do zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego. Wobec powyższego pozostaje rozważyć, czy doszło do spełnienia trzeciej przesłanki z § 8 ust. 7 rozporządzenia, a mianowicie, czy ustały inne przesłanki, które uzasadniały przyznanie dodatku funkcyjnego w dotychczasowej wysokości, tj. w wysokości 3000 zł miesięcznie. Z uzasadnienia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że dodatek funkcyjny został skarżącemu podwyższony na okres od [...] marca 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r. do kwoty 3000 zł w zw. z pozytywną oceną wywiązywania się przez policjanta z przydzielonych obowiązków służbowych oraz stopnia realizacji zadań i czynności służbowych, a także planowanym zwiększeniem liczby realizowanych w ww. okresie zadań i czynności służbowych. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu organu I instancji wynika, że organy podtrzymały dotychczasową pozytywną ocenę funkcjonariusza. Komendant Główny Policji wprost stwierdził, iż nie neguje wysokiej oceny wywiązywania się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych. Organ I instancji wskazał, że podwyższenie w dniu [...] lutego 2016 r. funkcjonariuszowi dodatku służbowego do kwoty 3000 zł miesięcznie było związane z zamiarem rozwiązania stosunku służbowego z policjantem. Komendant Główny Policji wskazał zaś, że ustały inne przesłanki, które uzasadniały podwyższenie dodatku funkcyjnego, które nie wynikają jednakże z uzasadnienia rozkazu personalnego o podwyższeniu dodatku funkcyjnego. Komendant Główny Policji nie wskazał, jakie to były przesłanki. Nie można tracić z pola widzenia, że w świetle § 8 ust. 5 i 6 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. zasadą jest, iż dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na stałe lub czas określony biorąc pod uwagę ocenę wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, zaś jego obniżenia może nastąpić na podstawie kolejnej oceny dokonanej po upływie co najmniej 6 miesięcy. Wyjątek od zasady nieobniżania dodatku funkcyjnego policjantowi w okresie co najmniej 6 miesięcy dotyczy tylko sytuacji zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Z treści uzasadnienia zaskarżonego, jak i utrzymanego nim w mocy rozkazy personalnego, nie wynika, aby organy podejmując decyzję o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego do kwoty 2600 zł dokonały oceny obciążenia wymienionego zadaniami i czynnościami służbowymi wykonywanymi w okresie od [...] marca do [...] kwietnia 2016 r. Nie wzięto pod uwagę, a nawet nie dano stronie możliwości w toku postępowania powołania się na okoliczności wskazujące na znaczne obciążenie skarżącego obowiązkami związanymi z uzyskaniem akredytacji i kierowaniem akredytowanego [...] KWP w S. (o czyn szerzej w uzasadnieniu skargi). Organ natomiast dokonał oceny zasadności podjęcia rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. (co jest domeną postępowania nadzorczego, a nie zwykłego) odnosząc tę ocenę do wdanych wcześniej rozkazów personalnych w tym przedmiocie, nie badając przy tym w prowadzonym postępowaniu istotnych okoliczności sprawy w odniesieniu do przesłanki z § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Naraził się tym samym na służby zarzut naruszenia art. 7 i 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i wdania decyzji dowolnej, arbitralnej, z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Reasumując, opisane powyżej motywy obniżenia skarżącemu dodatku funkcyjnego nie odpowiadają przesłankom określonym w § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., zaś samo postępowanie zmierzające do wydania decyzji uznaniowej, nie zostało przeprowadzone z poszanowaniem reguł określonych ww. przepisami k.p.a. Z tego względu zaskarżony rozkaz personalny i rozkaz personalny organu I instancji naruszają powołany przepis materialny oraz ww. przepisy procesowe i to w stopniu mającym znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Stosunek służbowy skarżącego ustał z dniem [...] kwietnia 2016 r. Brak jest w związku z tym możliwości dalszego prowadzenia przez organ postępowania i rozstrzygania w sprawie dodatku funkcyjnego J. R. Tylko policjantowi przysługuje uposażenie. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Z kolei ustalenie wysokości dodatku funkcyjnego jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wysokości tego dodatku w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Stosownie do normy zawartej w art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przepis ten nakłada na sąd obowiązek umorzenia postępowania administracyjnego, gdy nie ma możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Wobec zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2016 r. bezprzedmiotowe w świetle art. 105 § 1 k.p.a. stało się rozstrzyganie przez organ o dodatku funkcyjnym. Bezprzedmiotowość przedmiotowa wiąże się z brakiem możliwości ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego ze względu na brak przepisów prawa stanowiących podstawę prawną do wydania merytorycznej decyzji lub brak przedmiotu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie po zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego, bowiem uposażenie, z którym bezpośrednio związany jest dodatek funkcyjny, przysługuje tylko policjantowi. W takim stanie faktycznym organy nie mają możliwości orzekania o uposażeniu (dodatku funkcyjnym) wobec skarżącego, który nie jest już policjantem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 209 p.p.s.a.