II SA/Wa 119/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku postanawia - odrzucić skargę. Starosta [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] orzekł o utracie przez J. S. prawa do zasiłku od dnia [...] września 2015 r. W pouczeniu do ww. decyzji organ wskazał, że od przedmiotowej decyzji służy stronie prawo złożenia odwołania do Wojewody [...] za pośrednictwem Starosty [...] w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotową decyzję Starosty [...]. W odpowiedzi na skargę organ uznał skargę za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: ppsa, w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] o utracie przez J. S. prawa do zasiłku od dnia [...] września 2015 r. Wyjaśnić należy, iż, jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w sprawie utraty przez J. S. prawa do zasiłku w związku z upływem maksymalnego okresu jego pobierania, orzekając o utracie przez J. S. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z powodu podjęcia pracy z dniem [...] marca 2015 r. Następnie Wojewoda [...] – po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 586/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych - skargę oddalił (orzeczenie prawomocne od dnia 10 lutego 2017 r.) Powyższe pokazuje, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...], którą skarżący zaskarżył w rozpoznawanej sprawie, została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Wniesienie do Sądu skargi na nieistniejącą decyzję jest niedopuszczalne, brak jest bowiem przedmiotu zaskarżenia, który mógłby podlegać ewentualnej ocenie Sądu. W tej sytuacji skargę J. S. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] uznać należy za niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2