II SA/Wa 1191/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "k.p.a." oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), stwierdził, że odwołanie M. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] orzekającej o utracie przez wyżej wymienionego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2016 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, iż zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4, art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2016 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższa decyzja została wysłana do strony przesyłką listową za potwierdzeniem odbioru, na wskazany w "Karcie rejestracyjnej bezrobotnego" adres zameldowania na pobyt stały. M. K. nie wskazał innego adresu do doręczeń korespondencji. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przedmiotowa przesyłka została doręczona stronie w dniu [...] marca 2016 r. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 129 k.p.a., powołanym w pouczeniu zawartym w powyższej decyzji z dnia [...] marca 2016 r., odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Przy obliczaniu powyższego terminu nie uwzględnia się daty doręczenia, lecz dzień następny. Zatem w niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] kwietnia 2016 r. Mając na względzie, iż M. K. złożył odwołanie od ww. decyzji w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r., zaistniały podstawy do uznania, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.  W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. M. K. wniósł "o uznanie terminu na wniesienie odwołania". W motywach skargi skarżący wskazał, iż po sporządzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r., które zajęło mu kilka dni, złożył je osobiście w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r. Podkreślił, iż był przekonany o tym, że pismo złożył w 14-dniowym terminie, do którego nie zaliczają się dni wolne od pracy. Dopiero po wnikliwej analizie terminologii użytej w Kodeksie postępowania administracyjnego, zrozumiał, że dni wolne od pracy do przedmiotowego terminu nie są wliczane. Skarżący zaznaczył, iż organ pierwszej instancji przekazując odwołanie do Wojewody [...] nie poinformował go o niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania, co powinien był uczynić. Natomiast Wojewoda [...] poinformował skarżącego o "odrzuceniu odwołania" bez jego rozpatrzenia. Wskazał również, że sporządzenie odwołania wymagało od niego dużego nakładu pracy i jako obywatel ma prawo do informacji o sposobie jego rozpoznania. Jednocześnie skarżący zwrócił się do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na zasadzie art. 58 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2016 r. M. K. podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Wskazał, że informacje zawarte w odpowiedzi na skargę są nieprawdziwe. Nie ma bowiem racji Wojewoda [...] twierdząc, że w wyznaczonym dniu, tj. [...] lutego 2016 r., skarżący nie stawił się w Urzędzie Pracy w [...]. Przeciwnie, w ww. dacie był obecny w Urzędzie, co więcej rozmawiał osobiście z jego Dyrektorem. W dalszej części pisma skarżący przedstawił argumenty wskazujące, w jego ocenie, na wadliwość decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. Podkreślił również, że od 12 lat nie otrzymał od Urzędu Pracy żadnej oferty zatrudnienia. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2016 r. M. K. podniósł, że nie ma środków do życia, zaś bezpodstawne skreślenie go z listy osób bezrobotnych w Urzędzie Pracy w [...] uniemożliwiło mu korzystanie z usług służby zdrowia. Wskazał cyt.: "chcę już jak najszybciej wrócić na listę osób bezrobotnych (ale w [...] urzędzie pracy, ten [...] jest zły i nie spełnia statutowych świadczeń), jak również marzę o tym, aby w jak najkrótszym czasie otrzymać ze strony urzędu tę pierwszą w swoim życiu ofertę pracy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarzuty w niej podniesione nie podważyły legalności zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Powołana regulacja prawna została zastosowana przez Wojewodę [...] na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego – M. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2016r. Organ stwierdził bowiem, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W ocenie Sądu stanowisko zajęte przez Wojewodę [...] jest prawidłowe. Przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego odwołania, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, albowiem prowadziłoby do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności (tj. rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jednocześnie podkreślić należy, że wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, powinno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami, co do prawidłowości doręczenia stronie orzeczenia wydanego w pierwszej instancji, od którego środek zaskarżenia został wniesiony, oraz co do daty wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 129 § 2 k.p.a. został przez stronę zachowany. Przepis ten stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r. orzekająca o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2016 r. została doręczona skarżącemu w dniu [...] marca 2016 r. Potwierdza to zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane osobiście przez skarżącego (k. 112). Powyższa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania. Tak więc w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę dyspozycję art. 129 § 2 k.p.a., termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu [...] marca 2016r. Tymczasem odwołanie zostało osobiście złożone przez skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] - co potwierdził sam skarżący w treści skargi - w dniu [...] marca 2016 r., a więc z naruszeniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Powyższej oceny nie może zmienić argumentacja zawarta w skardze, a dotycząca pozostawania przez skarżącego w przekonaniu, że do 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., nie wlicza się dni wolnych od pracy, a także, że sporządzenie odwołania wymagało od niego dużego nakładu pracy i czasu. Kwestie te mogłyby być przedmiotem ewentualnych rozważań Wojewody [...] w sytuacji, gdyby skarżący złożył do organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wówczas organ byłby zobligowany dokonać oceny, czy spełnione zostały - wymienione w art. 58 § 1 k.p.a. - przesłanki warunkujące przywrócenie terminu, w tym, czy skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby skarżący w treści odwołania, czy też w osobnym piśmie skierowanym do organu w terminie 7 dni od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia, z którego powziął wiedzę o uchybieniu terminu, zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przy czym podkreślić należy, że zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania i to on ma wyłączne kompetencje w tym zakresie. Z tego względu Sąd nie mógł odnieść się merytorycznie do argumentacji zawartej w skardze, która mogłaby stanowić ewentualne uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu, gdyż nie jest to przedmiotem niniejszej sprawy. Ocena Sądu sprowadza się bowiem wyłącznie do tego, czy organ administracji prawidłowo uznał, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Tylko bowiem ta kwestia jest przedmiotem kontroli sądowej w przedmiotowej sprawie. Z powyższych względów Sąd nie mógł również odnieść się do argumentów zawartych w pismach procesowych skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. oraz z dnia [...] września 2016 r. Sąd nie ocenia bowiem w niniejszym postępowaniu merytorycznej prawidłowości decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r. Przedmiotem oceny Sądu - jak już zaznaczono powyżej - jest wyłącznie kwestia legalności postanowienia Wojewody [...] o charakterze procesowym, tj. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić należy, że treść art. 134 k.p.a. została sformułowana w sposób jasny, kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Po stwierdzeniu niedotrzymania terminu do złożenia odwołania organ odwoławczy nie może już merytorycznie rozpatrzyć odwołania, ale ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Uchybienie terminu nie jest ani oceniane, ani stopniowane. Stąd także nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia w oparciu o powołany wyżej przepis. Końcowo, odnosząc się do argumentacji zwartej w skardze wskazać należy, że obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na organ pierwszej instancji obowiązku informowania strony o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od wydanej decyzji. Dopiero stwierdzenie przez organ odwoławczy, że odwołanie zostało złożone po upływie terminu, zobowiązuje ten organ do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zaś argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.