II SA/Wa 1193/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Ewa Grochowska-Jung, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. G. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kategorii zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę na rozstrzygnięcie o zdolności do zawodowej służby wojskowej; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., działając na podstawie § 11 ust. 1 pkt 3 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), a także § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. G. od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w dniu [...] marca 2013 r. wydał orzeczenie nr [...], którym utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu orzeczenia podał, że odwołanie rozpatrzył na podstawie dokumentacji orzeczniczej znajdującej się w aktach sprawy. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska przeprowadziła stosowne badania i konsultacje wymagane do określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej. Stwierdzone schorzenie, tj. nieznaczne upośledzenie rozróżniania barw nie powoduje niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, lecz powoduje ograniczenia w zakresie jej pełnienia w określonych służbach i rodzajach wojsk. Orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej stało się przedmiotem skargi wniesionej przez B. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, że organ wydając zaskarżone orzeczenie naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § oraz art. 80 Kpa. W ocenie skarżącego organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, a w szczególności nie wziął pod uwagę rozbieżności w badaniach wzroku w latach 2011 i 2012. Z tego powodu zażądał ponownego badania przy użyciu zestawu Ishihary lub Stillinga, bowiem tylko wtedy można byłoby zweryfikować, być może błędną diagnozę sprzed 10 lat. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdziła, że są one nie zasadne, gdyż skarżący był konsultowany okulistycznie w 2012 r. i badanie potwierdziło orzeczenie z dnia [...] marca 2002 r. o nieznacznym upośledzeniu rozróżniania barw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z prawem. Zaskarżonym w niniejszej sprawie orzeczeniem uznano skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej (kategoria Z - zał. 1 Grupa I). Wskazać w tym miejscu należy, że kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była prawidłowa. Sąd natomiast nie jest władny, aby rozważać kwestie medyczne. Nie jest jego rzeczą badanie prawidłowości dokonanej kwalifikacji rozpoznanego przez komisję lekarską schorzenia. Badając pod tym kątem zaskarżone rozstrzygnięcie należało uznać, że odpowiada ono prawu. Wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Orzekając, oparły się one, w szczególności, na wynikach badań i zgromadzoną dokumentację medyczną. W ocenie Sądu wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo uznały, w oparciu o wyżej wskazany materiał orzeczniczy, że rozpoznanie nieznacznego upośledzenia barw kwalifikuje skarżącego do kategorii "Z" zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami wskazanymi w pkt 13 (uwagi TWKL). Odnosząc się do zarzutów skarżącego, dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ II instancji dodatkowego postępowania dowodowego (dodatkowych badań), należy zwrócić uwagę, że w świetle treści § 30 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia orzeka na podstawie dokumentów zgromadzonych przez organ I instancji. Jedynie w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. W niniejszej sprawie nie było potrzeby kierowania skarżącego na dodatkowe badania okulistyczne, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci badań nie budził wątpliwości, a skarżący nie wykazał w żaden sposób, że ustalenia dokonane przez organy nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. W szczególności zaś nie przedstawił badań przemawiających za inną kwalifikacją orzeczniczą niż dokonana. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze na wstępie należy podać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, wedle którego wojskowe komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej wydające decyzje w indywidualnych sprawach, w tym również decyzje w sprawach zdolności do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia. Dlatego też, do tego rodzaju decyzji odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Konsekwencją takiego trybu procedowania jest to, że wojskowe komisje lekarskie, tak jak organy administracji publicznej, zobligowane są przestrzegać określonych zasad postępowania administracyjnego wynikających z zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym. Niezależnie od tego, prowadząc postępowanie dowodowe organy powinny kierować się obowiązującymi w postępowaniu administracyjny przepisami, w tym art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Zgodnie z tymi przepisami organ administracji jest obwiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa) i ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 Kpa.). Tak przeprowadzone postępowanie zamyka decyzja (orzeczenie) i jej uzasadnienie, które powinno spełniać wymagania wynikające z art. 107 § 3 Kpa. Wbrew twierdzeniu skarżącego, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania, a zaskarżone orzeczenie zostało wydane z poszanowaniem przepisów postępowania, jak również organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego. Objaśnienia szczegółowe odnoszące się do mających sprawie zastosowanie przepisów z rozdziału IV - Narząd wzroku przedmiotowego rozporządzenia określają, że przez "nieznaczne upośledzenie rozróżniania barw" należy rozumieć utrudnienie rozróżniania czterech podstawowych barw (pomyłki przy odczytywaniu pojedynczych tablic z zestawu Ishihary lub Stillinga albo przedłużony czas odczytu - ponad 3 sekundy). Nieumiejętność rozróżniania czterech barw podstawowych należy traktować jako "upośledzenie rozróżniania barw". Kandydatów na stanowiska w korpusie osobowym: rakietowym i artylerii, radiotechnicznym, logistycznym w grupie osobowej transportu i ruchu wojsk oraz kandydatów do służby w warunkach działania prądu elektrycznego, u których stwierdza się nieznaczne upośledzenie rozróżniania barw, należy kwalifikować jako niezdolnych. Z powyższego wynika, że nie ma obowiązku przeprowadzania badań na podstawie powyżej określonych tablic i w ocenie Sądu, to lekarz specjalista decyduje jakie badanie należy przeprowadzić. Organ zasadnie przyjął zatem, że zebrany w sprawie materiał dowodowy zezwala na wydanie przedmiotowego orzeczenia określającego zdolność skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami wynikającymi z orzeczenia. Sąd nie może wypowiadać się w kwestiach medycznych, oceniać wyników badań. Reasumując stwierdzić trzeba, że nie ma podstaw do uznania, że przy wydawaniu kwestionowanego orzeczenia doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151, art. 58 § 1 pkt 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę jako nieuzasadnioną w zakresie pkt 1, a w pozostałym zakresie skargę odrzucił.