II SA/Wa 1199/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Joanna Kube (spr.), Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o cofnięciu W.D. pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w S. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia W.D. pozwolenia na posiadanie broni w związku z uzyskaniem informacji, iż został on skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] października 2004 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 290 § 1 k.k. oraz popełnił wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Komendant Wojewódzki Policji w S., powołując się na powyższy fakt decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. cofnął W.D. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, przyjmując za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, iż strona budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji, podzielając stanowisko zaprezentowane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeśli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem organu, z treści tego przepisu w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej prawomocnie za popełnienie czynu z art. 290 § 1 k.k. znajdującego się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu. Zatem organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Według organu, powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (np. wyrok z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt. VI SA/Wa 304/08, wyrok z dnia 8 marca 2007 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1574/06) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06). Komendant Główny Policji wyjaśnił, że nawet pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania, koła łowieckiego, jak również prawidłowe przechowywanie broni nie może wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują z obrotu prawnego prawomocnego wyroku sądu karnego, skazującego go za czyn godzący w mienie. Ponadto stwierdził, iż uprawniony naruszył także zasady określone w art. 51 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy dotyczący obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie 14 dni od jego zmiany. Tak więc, okoliczność ta potwierdza, że strona nie należy do osób przywiązujących wagę do przestrzegania porządku prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.D. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wnoszący skargę podkreślił, że został skazany prawomocnym wyrokiem, ale orzeczona kara jest karą symboliczną, co może oznaczać znikomy stopień szkodliwości społecznej bądź jego brak. Wskazał, że czyn dotyczył wycięcia starego, spróchniałego drzewa stwarzającego zagrożenie dla zwierzyny leśnej. Było to zdarzenie incydentalne i w założeniu miało wykazać jego dobrą wolę jako leśnika i myśliwego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Pismem z dnia 29 września 2009 r. skarżący nadesłał postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2009 r., sygn. akt [...] o zatarciu wobec niego skazania z wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nie naruszają prawa. Zdaniem Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, stosownie do którego właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego i ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń i ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A więc osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że sam fakt popełnienia takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. W niniejszej sprawie podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia W.D. pozwolenia na posiadanie broni było skazanie go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] października 2004 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 290 § 1 k.k. Przestępstwo to jest zawarte w katalogu przestępstw znajdujących się w rozdziale XXXV kodeksu karnego dotyczącym przestępstw przeciwko mieniu. Zatem organy Policji trafnie przyjęły, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Takie ustalenie, po myśli art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, obligowało do cofnięcia skarżącemu udzielonego pozwolenia na broń palną myśliwską, ponieważ skarżący, wobec rodzaju zarzucanego mu naruszenia prawa, nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o posiadanych przez stronę kwalifikacjach łowieckich i nienagannej opinii w środowisku. Należy wyjaśnić, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej przez skład siedmiu sędziów w dniu 18 listopada 2009 r., sygn. II OPS 4/09 (publikowanej w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozwolenie na broń palną jest zatem uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Reasumując, skoro w dacie wydania decyzji W.D. był skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów, fakt ten przesądza, iż skarżący należy do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą dysponować bronią. Tak więc, organ administracyjny miał podstawy do zakończenia postępowania administracyjnego cofnięciem zezwolenia na broń bez potrzeby badania czy zarzucany skarżącemu czyn uzasadnia obawę, że w przyszłości może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt zatarcia, wobec skarżącego skazania z wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] października 2004 r. po dacie wydania zaskarżonej decyzji pozostaje jednak bez wpływu na ocenę tej decyzji, gdyż sąd administracyjny dokonywał oceny jej legalności według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.