II SA/Wa 12/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Przedmiotem skargi K. J. (dalej: "Skarżący") jest postanowienie Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ") z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej: "KWP w K.") z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. (dalej: "KPP w K.") z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczeń żądanej treści. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia KGP wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] KPP w K., na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.", odmówił K. J. wydania zaświadczeń o treści wskazanej we wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. Wobec złożenia przez Skarżącego zażalenia, KWP w K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2, art. 144 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 311/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę wniesioną przez K. J. na ww. postanowienie KWP w K. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...]. Powyższy wyrok jest prawomocny. W dniu 24 października 2024 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wpłynęło podanie K. J., zatytułowane "Skarga o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego", w którym wniósł on "o stwierdzenie nieważności postanowienia - orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2022 r. w przedmiocie utrzymania w mocy prawnej i przyjęcia za własne orzeczenia, czynności woli komendanta powiatowego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2021 r. tytułowanego tylko jako postanowienie numer [...] (...) oraz objęcie równoczesną kontrolą czynności komendanta powiatowego Policji w K.". Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w .art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art, 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Stosownie natomiast do art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania w omawianym trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Organ zaznaczył, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, że w przypadku gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (art. 61a § 2 k.p.a.). Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym i wydania decyzji załatwiającej wniesione żądanie. Organ wskazał również, że stosownie do art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (ewentualnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Postanowienia takie są zaskarżalne zażaleniem ze względu na to, że są one wydawane poza ramami postępowania administracyjnego ogólnego. Dopuszczalność zaskarżenia tych postanowień wynika z odrębnej normy art. 219 k.p.a., a nie z normy zawartej w przepisie art. 141 § 1 k.p.a. dotyczącym postępowania jurysdykcyjnego. Nadto w postępowaniu uregulowanym w Dziale VII k.p.a. nie wydaje się decyzji administracyjnych. Biorąc powyższe pod uwagę organ wskazał, że w przypadku, gdyby do postanowień wydawanych w sprawach zaświadczeń miały być stosowane przepisy o trybach nadzwyczajnych, konieczna byłaby ku temu wyraźna podstawa prawna, taka jaką w postępowaniu jurysdykcyjnym jest art. 126 k.p.a. Podstawy takiej nie ma, a zatem wobec postanowień wydawanych w sprawach wydawania zaświadczeń przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące trybów nadzwyczajnych nie mają zastosowania. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że prowadzenie przez organ Policji postępowania w trybie art. 156 § 1 k.p.a. o stwierdzenie nieważności postanowienia o odmowie wydania K. J. zaświadczenia o żądanej przez niego treści jest niedopuszczalne, a zatem konieczne jest wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 61a k.p.a. Jednocześnie organ zauważył, że wniosek K. J. o wszczęcie postępowania nieważnościowego dotyczył postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...], które Wojewódzki Sąd Administracyjny w K, w wyroku z dnia 4 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 311/22 - uznał za prawidłowe. Wydając zaś ww. wyrok Sąd zbadał okoliczności, w których przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w danym zakresie i orzekł, że w określonym stanie faktycznym i prawnym prawidłowe było wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji w K. postanowienia z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], a w konsekwencji postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie KGP z dnia [...] grudnia 2024 r. wnosząc "o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji w całości i przekazanie sprawy o stwierdzenie nieważności zaskarżonych orzeczeń celem ponownego rozpoznania, albowiem skarżony organ nie uzasadnił w sposób prawem wymagalny niedopuszczalności wszczęcia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, jak również w sposób wadliwy i niedopuszczalny dokonał nadinterpretacji rozszerzającej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2022 roku sygn. akt III SA/Kr 311/22, gdy wyrok odnosił się do postanowienia II instancji i w żadnym zakresie nie rozpoznawano i nie orzekano o załatwieniu wniosku o wydanie zaświadczeń żądanej treści zgodnie, na podstawie i w zakresie wiążących i posiadających w ograniczonym zakresie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (...)". Skarżący wskazał następnie na uproszczony i sformalizowany charakter postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń (dział VII k.p.a.). Wskazał, iż zaświadczenie, jak i postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, jest jedynie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Nie tworzy nowego stanu prawnego ani nie zmienia dotychczasowego. Jest to po prostu akt wiedzy organu administracji publicznej. Na gruncie praktycznym problem budzić może rozróżnienie zaświadczenia i decyzji administracyjnej, w szczególności decyzji deklaratoryjnej. Należy jednak wskazać, że w tym zakresie zachodzą istotne różnice - decyzja może być bowiem aktem woli - uznaniową albo w zależności od okoliczności aktem stosowania wprost przepisów prawa materialnego, zmierzać ma do wywołania określonych skutków prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga bowiem żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych. Nadto Skarżący wskazał, iż "wniosek o wydanie zaświadczenia nie wszczyna postępowania kończonego w myśl art. 104 k.p.a., orzekaniem woli, a jedynie z odesłania z tej normy prawnej do art. 219 k.p.a. dającego podstawę do orzeczenia woli postanowieniem, albowiem art. 219 k.p.a. jest przepisem szczególnym i odrębnym, mającym zastosowanie wyłącznie w sprawach jurysdykcyjnych, co nie dawało podstawy utrzymania orzeczenia woli pierwszej instancji postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.". Zaznaczył również, że "w zakres powagi rzeczy osadzonej zalicza się wyłącznie okoliczności zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu po słowach sąd zważył na (...), a w razie podniesienia nowych okoliczności i zarzutów, zakres taki nie podlega powadze rzeczy osądzonej (por. I OPS 6/09 - uchwała NSA z dnia 7 grudnia 2009 r.)". W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczeń żądanej treści. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten określa dwie samodzielne i niezależne przesłanki wszczęcia postępowania: przesłankę podmiotową, gdy podanie wniesione zostało przez osobę, która nie jest stroną danego postępowania oraz przesłankę przedmiotową, której zaistnienie z innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwia wszczęcie postępowania. Przyczyny przedmiotowe nie zostały wprawdzie skonkretyzowane w ustawie, jednak znajdują one oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przez przyczyny te należy rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty, przy pierwszym zestawieniu zakresu żądania wniosku z obowiązującym stanem faktycznym i prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Taki przypadek zachodzi w szczególności gdy: żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw; brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Zatem jeżeli zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, to obowiązkiem organu jest odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie za "uzasadnioną przyczynę" w rozumieniu omawianego przepisu organ uznał niedopuszczalność zaskarżenia w trybie jurysdykcyjnym postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Stanowisko organu jest, w ocenie Sądu, prawidłowe. Wskazać bowiem należy, że przepis art. 1 k.p.a., określający przedmiotowy i podmiotowy zakres obowiązywania Kodeksu postępowania administracyjnego, wyróżnia m.in. postępowania jurysdykcyjne (pkt 1 i 2) oraz postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń (pkt 4). Unormowania dotyczące wydawania zaświadczeń znajdują się w Dziale VII k.p.a., a unormowania dotyczące postępowania jurysdykcyjnego w Dziale II k.p.a. Do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń odnoszą się niewątpliwie, tak jak i do postępowania jurysdykcyjnego, zasady ogólne określone w Rozdziale 2 Działu I k.p.a. i wynikające z nich standardy postępowania przed organem administracji publicznej, oczywiście w zakresie korespondującym ze specyfiką postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń. W świetle art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a., uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Wyrażona w tym przepisie zasada ogólna odnosi się do decyzji ostatecznej. Również przepisy k.p.a. dotyczące tzw. trybów nadzwyczajnych, o których mowa w art. 16 § 1 k.p.a., znajdujące się w Dziale II K.p.a., dotyczą decyzji administracyjnych. Dopuszczalność stosowania powyższej zasady i powiązanych z nią unormowań w zakresie trybów nadzwyczajnych wobec innych aktów administracyjnych niż decyzja wymaga wyraźnej podstawy normatywnej. Podstawa taka jest zawarta w art. 126 k.p.a., zgodnie z którym do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Przepis art. 126 znajduje się w rozdziale 9 Działu II k.p.a., a zatem dotyczy wyłącznie postępowania jurysdykcyjnego i postanowień wydawanych w toku tego właśnie postępowania. Nie ma zatem podstaw do "odpowiedniego stosowania przepisów", o jakich w nim mowa do postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń. Odrębność postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń jest związana ze specyficznym charakterem tego postępowania. Jest to postępowanie uproszczone, w którym nie rozstrzyga się sprawy administracyjnej poprzez skonkretyzowanie i zindywidualizowanie ogólnej i abstrakcyjnej normy prawa administracyjnego. Stosowanie ogólnych standardów postępowania administracyjnego do postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., nie jest konsekwencją stosowania art. 126 k.p.a., lecz zasad ogólnych postępowania administracyjnego z uwzględnieniem specyfiki postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń. Uwzględnianie tych zasad w sposób pozwalający na odpowiednie odniesienie do postępowania w sprawach wydawania zaświadczenia pewnych uniwersalnych reguł postępowania jurysdykcyjnego, związanych np. z realizacją zasady prawdy obiektywnej, nie oznacza stosowania w postępowaniach w sprawach wydawania zaświadczeń przepisów regulujących jurysdykcyjne postępowanie administracyjne. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą i nie można go utożsamiać z postępowaniem dowodowym, o którym mowa w Dziale II k.p.a., kiedy to organ przed wydaniem decyzji ma obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie oceny przeprowadzonych dowodów. Przedmiotem tego postępowania jest badanie, czy w ewidencji, rejestrach są dane, które mogą być podstawą wystawienia zaświadczenia. Odpowiednie stosowanie niektórych przepisów Działu II k.p.a. w postępowaniu w sprawie wydawania zaświadczeń jako konsekwencji stosowania zasad ogólnych z Działu I k.p.a. (a nie jako konsekwencji normy wynikającej z art. 126 k.p.a.), nie może jednak w żaden sposób zmienić charakteru tego postępowania, ponieważ przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów prawa modyfikacji mogą podlegać jedynie przepisy odpowiednio stosowane, a nie przepisy, które mają być przez nie uzupełniane (por. J. Nowacki, Analogia legis, Warszawa 1966, s. 146; B. Adamiak, J. Borkowski, Zakład administracyjny w postępowaniu administracyjnym, Studia Iuridica 1996, nr 32, s. 23 i n.; A. Błachnio-Parzych, Przepisy odsyłające systemowo (wybrane zagadnienia), PiP 2003, nr 1, s. 51). Stosownie do treści art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W doktrynie prezentowany jest pogląd, że ww. postanowienia są zaskarżalne zażaleniem ze względu na to, że są one wydawane poza ramami postępowania administracyjnego ogólnego (Komentarz do art. 219 k.p.a. B. Adamiak 2017, wyd. 5 Janusz Borkowski/Barbara Adamiak, System Informacji Prawnej Legalis). Dopuszczalność zaskarżenia tych postanowień wynika z odrębnej normy art. 219 k.p.a., a nie z normy zawartej w przepisie art. 141 § 1 k.p.a. dotyczącym postępowania jurysdykcyjnego. Ponadto w postępowaniu uregulowanym w Dziale VII k.p.a. nie wydaje się decyzji administracyjnych. W związku z tym trafne jest stanowisko organu, że w przypadku, gdyby do postanowień wydawanych w sprawach zaświadczeń miały być stosowane przepisy o trybach nadzwyczajnych, konieczna byłaby ku temu wyraźna podstawa prawna, taka jaką w postępowaniu jurysdykcyjnym jest art. 126 k.p.a. Podstawy takiej nie ma, a zatem wobec postanowień wydawanych w sprawach wydawania zaświadczeń przepisy k.p.a. dotyczące trybów nadzwyczajnych nie mają zastosowania. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że prowadzenie przez organ postępowania w trybie art. 156 § 1 k.p.a. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] odmowie wydania Skarżącemu zaświadczeń żądanej treści było niedopuszczalne, a zatem wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 61a k.p.a. było prawidłowe. Za przeszkodę do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] organ uznał również fakt, iż postanowienie to było przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i skarga ta została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 311/22. W związku z tym zaznaczyć należy, że w świetle uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia), od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (aktualnie poprzez wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. Do ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 311/22 nie sporządzono uzasadnienia. Zważyć jednak należy, że Sąd na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. dokonał oceny sprawy w jej granicach, z uwzględnieniem z urzędu okoliczności, czy w sprawie nie zaszły podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu lub wznowienia postępowania. Sąd rozpoznający skargę w pierwszej kolejności powinien bowiem stwierdzić, czy zaskarżone orzeczenie obarczone jest wadą pozwalającą na wyeliminowanie go z obrotu w oparciu o art. 145 p.p.s.a. Oddalając skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Sąd takiej wady nie stwierdził. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienia jest zgodne z prawem, zaś zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze podjęte przez organ rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione. Prawidłowo również organ odniósł się do skutków wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 311/22. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.