II SA/Wa 1202/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę W dniu [...] października 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał decyzję nr [...], którą odmówił wypłaty M. B. wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Przesyłka zawierająca wskazaną decyzję mimo dwukrotnego awizowania (w dniu [...] listopada 2020 r. oraz w dniu [...] listopada 2020 r.) nie została podjęta przez adresata, a następnie została zwrócona do nadawcy w związku z czym decyzja została uznana przez organ za doręczoną w dniu [...] listopada 2020 r. w trybie art. 44Kpa. W dniu [...] lutego 2024 r. M. B. wniósł do Komendanta Głównego Policji pismo z dnia [...] lutego 2024 r., którym zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2020 r. Do przedmiotowego wystąpienia załączył odwołanie od decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2020 r. W dniu [...] kwietnia 2024 r. zostało wydane postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W dniu [...] maja 2024 r. zostało wydane postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Od powyższego postanowienia M. B. wywiódł skargę do tut. Sądu zarzucając organowi : - naruszenie art. 9 kpa poprzez jego niezastosowanie tj. nieudzielenie stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek z urzędu; - naruszenie art. 134 kpa poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy z prawidłowej subsumcji stanu faktycznego wynika, że zaistniały obiektywne przesłanki przywrócenia ww. terminu, bowiem uchybienie terminowi przez Skarżącego nastąpiło bez jego winy; - naruszenie ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych , o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1610 ) poprzez jej niezastosowanie; - naruszenie art. 98 ust.1 ustawy z dnia 16.04.2020r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2022r. poz.376) poprzez niezastosowanie do nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia rozwijając swoje twierdzenia w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 kpa, co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania (złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa" i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do złożenia takiego wniosku zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania (złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) na podstawie art. 134 kpa winno być oczywiście poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się przekroczył określony przepisami prawa termin, w przeciwnym wypadku postanowienie takie narusza art. 7 i 77 kpa. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył odwołanie z przekroczeniem terminu ustawowego, co jest bezsporne. Sam skarżący przyznał fakt uchybienia terminowi składając wniosek o jego przywrócenie. Wniosek ów został jednakże negatywnie rozpoznany przez organ. Na dzień orzekania w niniejszej sprawie nadal istniała więc okoliczność uchybienia terminowi na złożenie odwołania, której organ wydający skarżone postanowienie nie mógł zignorować. Odnosząc się do zarzutów skargi należało wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest badanie przesłanek do przywrócenia uchybionego terminu. Ta materia była przedmiotem odrębnego postępowania i tut. Sąd w ramach skargi na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu, nie ma prawnych możliwości oceny poprawności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. W związku z powyższym za pozostające poza zakresem przedmiotu niniejszej sprawy potraktować należało kwestie opisane w zarzutach tiret 3 i 4 skargi. Tut. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organ normy art.9 K.p.a. zwłaszcza uwzględniając fakt, że przepis ten nie nakłada na organy obowiązku udzielania stronie porad prawnych. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935).