II SA/Wa 1204/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 grudnia 1987 r. do dnia 3 czerwca 1991 r. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Raportem z dnia 11 października 2011 r. A. M. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o zaliczenie do pracowniczego stażu pracy okresu pracy wykonywanej od 16 roku życia w gospodarstwie rolnym rodziców W. i T. M. tj. okresu od 1 grudnia 1987 r. do 3 czerwca 1991 r., przedstawiając jednocześnie określone dokumenty. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania w sprawie Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. odmówił przyznania A. M. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia 1 grudnia 1987 r. do dnia 3 czerwca 1991 r. Następnie, po rozpoznaniu wniosku A. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...]grudnia 2011 r. Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to Sąd wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 752/12, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., a także stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m. in., że w związku z faktem, iż "ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, uchylająca ustawę z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, nie zawiera żadnych przepisów intertemporalnych, które wskazywałyby przypadki stosowania ustawy uchylonej, w niniejszej sprawie należało zastosować – zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego – przepisy obowiązujące w dniu orzekania przez organ". Sąd wskazał także na nieprawidłowości w zakresie oceny przez organ materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zaznaczył, że "podczas ponownego rozpoznawania sprawy organ powinien uwzględnić treść rozważań poczynionych w uzasadnieniu wyroku, wziąć pod uwagę treść przepisów prawa i wydanych na ich tle orzeczeń, przywołanych w jego treści". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2353/12 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od powyższego wyroku. Komendant Główny Policji rozpoznając ponownie sprawę w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której, w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania A. M. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 grudnia 1987 r. do dnia 3 czerwca 1991 r. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na fakt, iż rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. A. M. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 listopada 2011 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Tym samym od dnia 1 grudnia 2011 r. nie posiada już statusu Policjanta. W obecnej sytuacji brak jest zatem podstaw do orzekania przez Komendanta Głównego Policji w zakresie przyznania bądź odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy we wskazanym gospodarstwie rolnym, bowiem decyzja merytoryczna w tej kwestii może dotyczyć tylko osoby aktualnie uprawnionej do uposażenia z tytułu pełnionej służby. Tym samym postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia A. M. składników uposażenia jest bezprzedmiotowe. A. M. od powyższej decyzji złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w którym wniósł o wydanie decyzji przyznającej mu prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 grudnia 1987 r. do dnia 3 czerwca 1991 r., zarzucając organowi niewłaściwą ocenę sytuacji faktycznej i prawnej, która skutkowała umorzeniem postępowania. W uzasadnieniu tego wniosku podkreślił, że nigdy nie domagał się od Komendy Głównej Policji wypłaty jakichkolwiek świadczeń wynikających ze stosunku służbowego. Natomiast zaliczenie mu okresu pracy w gospodarstwie rolnym ma wpływ na wyliczenie podstawy emerytalnej, a co za tym idzie, wysokość jego świadczeń emerytalnych. W tym zakresie nie ma zatem podstaw do umorzenia postępowania, ponieważ zgodnie z przepisami K.p.a. istnieje interes prawny strony postępowania i organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczył jednocześnie, że idąc tropem wywodów organu zawartych w zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji równie dobrze mógłby umorzyć postępowanie w poprzednich decyzjach nr [...] i nr [...], bo wówczas też nie był już funkcjonariuszem Policji. W konkluzji wniósł o poszanowanie i stosowanie wyroków sądów administracyjnych w niniejszej sprawie, a nie poszukiwanie rzekomych przeszkód proceduralnych, które w jego ocenie nie występują. Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1K.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż zgodnie z art. 99 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przy czym z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 100 powołanej ustawy). Stosownie zaś do art. 101 ust. 1 i 2 ww. ustawy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, uwzględniając między innymi warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. W myśl natomiast § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat – łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. Ponadto w przepisie § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia wskazano okresy, które zalicza się do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta. Zgodnie z kolei z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Analiza powyższych przepisów prowadzi zatem do jednoznacznego wniosku, że zarówno uposażenie, jak i prawo do jego wzrostu z tytułu wysługi lat, mogą być przyznane wyłącznie policjantowi, aktualnie pełniącemu służbę. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma natomiast fakt, iż zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. A. M. został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, z dniem 30 listopada 2011 r. Powołana decyzja jest ostateczna, tym samym od dnia 1 grudnia 2011 r. wymieniony nie posiada już statusu policjanta. Brak jest zatem podstaw do orzekania przez Komendanta Głównego Policji w zakresie przyznania bądź odmowy przyznania A. M. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy we wskazywanym gospodarstwie rolnym, bowiem decyzja merytoryczna w tej kwestii może dotyczyć tylko osoby aktualnie uprawnionej do uposażenia z tytułu pełnionej służby. Organ zaznaczył jednocześnie, że postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia A. M. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi łat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 grudnia 1987 r. do dnia 3 czerwca 1991 r. zostało wszczęte w czasie, gdy wymieniony był jeszcze funkcjonariuszem Policji. Podkreślił jednocześnie, że zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, organ administracji publicznej ocenia stan faktyczny i prawny sprawy według chwili wydania decyzji administracyjnej. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych (nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej) i faktycznych (brak jest okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej) do merytorycznego załatwienia sprawy. Art. 105 § 1 K.p.a. znajduje zatem zastosowanie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. W ocenie organu, w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w sprawie przyznania A. M. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, gdyż brak jest jego przedmiotu w postaci konkretyzacji uprawnień byłego policjanta wynikających z przepisów ustawy o Policji oraz powołanego rozporządzenia. W tej sytuacji należy uznać, iż zaistniała przesłanka do umorzenia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Organ podkreślił jednocześnie, że przedmiotowa przesłanka umorzenia postępowania zaistniała w czasie jego trwania. Prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 752/12, mogącego skutkować wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania A. M. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym jest bezprzedmiotowe. Organ zaznaczył, iż w doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego podlega wyłączeniu w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych sprawy, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Organ przyznał jednocześnie, iż faktem jest, że decyzje Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. zostały wydane po zwolnieniu A. M. ze służby w Policji, jednakże, wobec ustalenia, że zarówno uposażenie, jak i prawo do jego wzrostu z tytułu wysługi lat, mogą być przyznane wyłącznie policjantowi aktualnie pełniącemu służbę, w chwili obecnej organ nie ma możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty, a tym samym zobowiązany jest umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. W związku zatem z faktem, iż merytoryczne zakończenie sprawy nie jest możliwe, Komendant Główny Policji posłużył się jedyną możliwą formą zakończenia przedmiotowego postępowania, tzn. jego umorzeniem, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 105 K.p.a. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. wniósł o: 1. uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. 2. uznanie, iż zaliczenie skarżącemu wnioskowanego okresu pracy w gospodarstwie rolnym w okresie od dnia 1 grudnia 1987 r. do dnia 3 czerwca 1991 r. do pracowniczego stażu pracy leży w kompetencji organu administracji - Komendanta Głównego Policji; 3. uznanie, iż sprawa zaliczenia skarżącemu wnioskowanego okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od dnia 1 grudnia 1987 r. do dnia 3 czerwca 1991 r. do pracowniczego stażu pracy została w tej sprawie rozstrzygnięta w wyroku WSA z dnia 27czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 752/12 i jest to wykładnia prawa obowiązująca organ administracji w tej sprawie; 4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż raport o zaliczenie okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców do pracowniczego stażu pracy złożył w dniu 11 października 2011r., a więc Komendant Główny Policji załatwiając sprawę w terminie podstawowym określonym w K.p.a., czyli w ciągu 1 miesiąca, mógł podjąć decyzję w tej sprawie, gdy był jeszcze czynnym funkcjonariuszem Policji. Zaznaczył jednocześnie, iż chwili wydawania wszystkich decyzji administracyjnych w jego sprawie był już emerytowanym funkcjonariuszem Policji, o czym Komendant Główny Policji doskonale wiedział. Podkreślił też, że konsekwencją istnienia stosunku służbowego jest uprawnienie w postaci emerytury policyjnej wyliczanej właśnie na podstawie przepisów o uposażeniu policjantów. Jego emerytura, jej wysokość, wynika wprost z ustawy o Policji i przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów.... (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) a nie z jakichś innych wyimaginowanych przepisów. Jego roszczenia dotyczą zaś sytuacji prawnej zaistniałej przed jego przystąpieniem do służby na podstawie przepisów ustaw powszechnie obowiązujących. W ocenie skarżącego, niekonsekwencją organu administracji jest to, że skoro uznaje się on za niewładny do podjęcia decyzji w tej sprawie to winien wskazać organ (być może Zakład Emerytalno-Rentowy MSW), który jest właściwy do rozstrzygnięcia tej sprawy. Prawo skarżącego do dochodzenia roszczeń wynika natomiast wprost z art. 28 K.p.a. Skarżący zarzucił, że organ administracji w jego sprawie nie postępuje w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, nie udziela mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek co do jego sytuacji prawnej, szczególnie w przypadku uznania się za organ niewłaściwy do rozstrzygnięcia tej sprawy, nie podejmuje wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ponownie też podkreślił, że nie domaga się wypłaty bieżących świadczeń wynikających z aktualnego stosunku służbowego bo takiego istotnie nie ma. Prosi natomiast jedynie o naliczenie kwoty świadczenia (ostatniej pensji) uwzględniającej jego pracownicze roszczenie i wynikające z przepisów ogólnie obowiązujących, gdyż uznanie jego roszczenia ma realny wpływ na wysokość otrzymywanego przez niego świadczenia emerytalnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż przepis art. 105 § 1 K.p.a. stanowi, że decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, toteż postępowanie to jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku (tak M. Jaśkowska i A. Wróbel w Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego, LEX, i cytowana tam literatura). Zatem bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy odpadła jedna z konstytutywnych cech sprawy administracyjnej. Sprawę administracyjną określają elementy podmiotowe i przedmiotowe. Brak któregokolwiek z nich uzasadnia pogląd o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Inaczej mówiąc, brak podstaw prawnych lub faktycznych, materialnych lub procesowych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy powoduje brak przedmiotu postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Podkreślić należy, że umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne oraz, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy oraz kończy jej zawisłość w danej instancji. Przepis art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W świetle art. 99 ust. 2 tej ustawy policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei z art. 106 ust. 3 omawianej ustawy wynika, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że stan taki zaistniał w niniejszej sprawie, gdyż od dnia wszczęcia przez organ postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym, sytuacja prawna, jak i faktyczna związana z jej stosunkiem służbowym uległa istotnej zmianie. Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. A. M. został bowiem zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2011 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. W tym miejscu należy podkreślić, iż ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat dotyczy wyłącznie czynnego policjanta. Tylko bowiem policjantowi przysługuje uposażenie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Z kolei ustalenie wysługi lat jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje. Komendant Główny Policji prawidłowo zatem uznał, iż na skutek zmiany sytuacji prawnej i faktycznej związanej ze stosunkiem służbowym A. M. postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 K.p.a. Skoro bowiem w toku postępowania doszło do zmiany stanu faktycznego tego rodzaju, że policjant z dniem 30 listopada 2011 r. został zwolniony ze służby w Policji, to prawidłowe było stwierdzenie, że brak jest podstaw do decyzyjnego rozstrzygania w sprawie. Należy jednocześnie podkreślić, że na przeszkodzie wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania nie stały wydane wcześniej w tej sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 752/12 oraz Naczelnego Sąd Administracyjny z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2353/12, gdyż ustalenia faktyczne i prawne, na których opierały się Sądy wydając te orzeczenia nie uwzględniały faktu, iż skarżący został z dniem 30 listopada 2011 r. zwolniony z Policji. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego odpowiadają prawu. Na marginesie Sąd chce jednocześnie zwrócić uwagę, iż przepis art. 287 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w przypadku, gdy sąd w orzeczeniu uchyli zaskarżoną decyzję, a organ rozpatrując sprawę ponownie umorzy postępowanie, stronie, która poniosła szkodę, służy odszkodowanie od organu, który wydał decyzję. W zaistniałym przypadku strona (jeżeli poniosła szkodę), może zatem dochodzić odszkodowania w postępowaniu przed sądem powszechnym na podstawie art. 417-4172 K.c. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.