II SA/Wa 1207/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bronisław Szydło (sp.) Asesorzy WSA Jacek Fronczyk Janusz Walawski Protokolant Karolina Tomzik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego funkcjonariusza policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], wydany na podstawie § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 173 z późn. zm.), którym z dniem 1 marca 2005 r., podwyższył T. W. wysokość dodatku służbowego o kwotę [...] zł. W uzasadnieniu podał, że w świetle treści powołanego § 9 ust. 4, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnione są od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz realizacji zadań i czynności służbowych, oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Dodatek służbowy może być podwyższony na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Z powołanego przepisu wynika, że przyznanie lub podwyższenie dodatku służbowego oraz jego wysokość pozostawione zostały uznaniu przełożonego, który związany jest oceną okoliczności umożliwiających jego podwyższenie. Skoro więc przełożony T. W., Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym nr [...] podwyższył temu funkcjonariuszowi dodatek służbowy tylko o kwotę [...] zł, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jego odwołanie, uznał ten rozkaz personalny za zgodny z prawem i utrzymał go w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. W. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, zarzucając im brak obiektywizmu przy ocenie jego dotychczasowej służby. W jego ocenie, winien otrzymać podwyżkę dodatku służbowego do kwoty łącznej [...] zł. Skoro więc otrzymał podwyżkę tylko o [...] zł., to domagał się dodatkowo jeszcze kwoty [...] zł. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę p. T. W. pod tym kątem Sąd uznał, iż skarga ta zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie organu w zakresie możliwości przyznawania dodatku służbowego oraz jego wysokości nie oznacza, że organ w zakresie istniejącej delegacji może w sposób dowolny kreować stosunki prawne. Decyzja uznaniowa musi czynić zadość zakreślonym przez ustawodawcę granicom regulacji prawnej, a w sprawie takiej jak niniejsza, decyzja musi wykazywać właściwe zastosowanie przepisu z wyczerpaniem wszystkich jego elementów w ramach zakreślonego stanu faktycznego dla pełnego określenia praw i obowiązków jej adresata. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie. Stosownie do treści § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 173 z późn. zm.), przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Dodatek służbowy może być podwyższony na stałe lub na czas określony w granicach ustalonych stawek, w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań, względnie obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Ustalenie tego musi jednak nastąpić w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Organ policyjny podejmujący decyzję administracyjną w sprawie tego świadczenia związany jest rygorami procedury administracyjnej. Winien więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Musi wreszcie, w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. W rozpoznawanej sprawie organy dopuściły się naruszenia wszystkich tych reguł procesowych, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, czego dowodem są przede wszystkim uzasadnienia obu decyzji. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] stwierdził jedynie, że podwyższenie dodatku służbowego nastąpiło po dokonaniu oceny wywiązywania się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez tego policjanta kwalifikacji zawodowych. Rozpoznając odwołanie p. T. W. od tego rozkazu personalnego, w trybie art. 138 § 1 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do wyjaśnienia sprowadzającego się do stwierdzenia, że decyzja w sprawie ustalenia wysokości dodatku służbowego dla policjantów, pozostawiona została uznaniu przełożonego i skoro Komendant Główny Policji podjął taką decyzję w stosunku do skarżącego, Minister nie ma uprawnień do kwestionowania tego rozstrzygnięcia i z tych względów utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa co do uzasadnienia faktycznego decyzji, nie wystarczyło powołać się ogólnikowo na dokonanie oceny wywiązywania się skarżącego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, lecz należało szczegółowo omówić i wskazać na udowodnione fakty odnoszące się do tego policjanta, przyjęte kryteria oceny jego służby, poziom jego kwalifikacji, które w połączeniu z określoną obiektywną sytuacją i wymogami służby uzasadniają przyznanie dodatku służbowego w określonej wysokości. Adresat tej decyzji musi być doskonale zorientowany, jakimi przesłankami kierował się organ przy ustalaniu wysokości przyznanego mu dodatku służbowego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.