II SA/Wa 1209/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Danuta Kania, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania miesięcznego dodatku służbowego oddala skargę [...] A. J. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym starszego specjalisty [...] - oznaczonego parametrami STE: [...]; [...] - ujętego w "Wykazie stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Dowództwie [...]", prowadzonym przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych przyznał oficerowi miesięczny dodatek służbowy w wysokości określonej w § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2296) tj. w kwocie 150 zł. [...] A. J. złożył odwołanie od decyzji Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie dodatku służbowego w wysokości określonej w § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret drugi powołanego rozporządzenia Ministra Obroni Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, włączenie do materiału dowodowego wszelkich opinii lub pisemnych stanowisk zajmowanych przez komórki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej - w szczególności Departament Kadr i Departament Prawny - w sprawie dodatku służbowego dla żołnierzy zawodowych - doradców prawnych pełniących służbę w międzynarodowych strukturach wojskowych, a także o dokładne wyjaśnienie i ustalenie w jakiej jednostce wojskowej, w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, odwołujący się zajmuje stanowisko. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że Dowództwo [...] w [...], w którym wykonuje obowiązki służbowe jest międzynarodowym dowództwem, wchodzącym w skład NATO Force Structure, utworzonym na mocy umowy międzynarodowej - Konwencji między rządem Rzeczypospolitej Polskiej, Rządem Królestwa Danii i Rządem Republiki Federalnej Niemiec. Dowództwo to nie jest jednostką wojskową - w rozumieniu art. 6 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - nie posiada bowiem etatu nadanego przez Ministra Obrony Narodowej oraz nie posługuje się pieczęcią urzędową z godłem RP i nazwą (numerem) jednostki. Ponadto podniósł, że uprawnienia i obowiązki dowódcy jednostki wojskowej wynikające z przepisów ustawy pragmatycznej, wykonuje wobec niego Dowódca Generalny RSZ, co znajduje odzwierciedlenie między innymi w fakcie, iż zaskarżona decyzja wydana została - z upoważnienia tegoż dowódcy - przez [...] P. Z., zajmującego tak jak odwołujący się, stanowisko służbowe ujęte w "Wykazie stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Dowództwie [...]" Skoro zatem pełniąc służbę w Dowództwie [...] podlega pod względem organizacyjnym Dowódcy Generalnemu RSZ, który wykonuje wobec niego uprawnienia i obowiązki wynikające z ustawy pragmatycznej - a jednocześnie Dowództwo [...] nie jest jednostką wojskową w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy pragmatycznej - to jednostką wojskową dla odwołującego się (której pełni służbę) jest Dowództwo Generalne RSZ. Zauważył ponadto, że Dowództwo Korpusu jest szczeblem nadrzędnym nad szczeblem dywizji – co wynika z zapisu art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony, zgodnie z którym przez związek organizacyjny rozumie się jednostki wojskowe zorganizowane w określoną strukturę, w szczególności korpus, dywizję lub brygadę, funkcjonującą samodzielnie albo w składzie rodzaju Sił Zbrojnych. Natomiast jak wynika z porozumienia zawartego w dniu 18 września 1999 r. pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej RP a Ministerstwem Obrony Narodowej Królestwa Danii i Federalnym Ministerstwem Obrony Republiki Federalnej Niemiec - dotyczącego operacyjnego funkcjonowania Dowództwa [...] w [...] - dowództwo korpusu jest szczeblem przeznaczonym do dowodzenia związkami organizacyjnymi szczebla dywizji. Dodał również, że wymagania na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym - w zakresie doświadczenia wojskowego oraz kompetencji merytorycznych jak również językowych - są nieporównywalnie większe od tych, które stawia się przed doradcami prawnymi w jednostkach wojskowych do szczebla dywizji. Zdaniem odwołującego się, trudnym do zaakceptowania i nielogicznym byłby zatem wniosek, że żołnierze podnoszący kwalifikacje - celem spełnienia wymogów niezbędnych do zajmowania stanowisk w strukturach międzynarodowych - mają być de facto karani za dążenie do rozwoju zawodowego. Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu odwołania [...] A. decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy - w korpusie osobowym sprawiedliwości i obsługi prawnej - otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym z tytułu zajmowania stanowiska służbowego referenta prawnego, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej: - w jednostce wojskowej do szczebla dywizji - 0,10, - w dowództwach Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoracie Wsparcia Sił Zbrojnych. Dowództwie Garnizonu Warszawa. Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialne] Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskoej - 0,20, - w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej - 0,30. Jednocześnie wskazano, że komórki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej określone zostały w - wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 189 z późn. zm.) - Statucie Ministerstwa Obrony Narodowej, będącym załącznikiem do zarządzenia Nr 82 Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Obrony Narodowy (M. P. z 2015 r., poz. 32 z późn. zm.). Z brzmienia § 2 ust. 1 przedmiotowego statutu wynika, że w skład Ministerstwa wchodzi Gabinet Polityczny Ministra oraz następujące komórki organizacyjne: 1) Centrum Operacyjne Ministra Obrony Narodowej; 2) Departament Administracyjny, 3) Departament Budżetowy; 4) Departament Infrastruktury; 5) Departament Kadr; 6) Departament Kontroli; 7) Departament Nauki i Szkolnictwa Wojskowego; 8) Departament Ochrony Informacji Niejawnych; 9) Departament Polityki Bezpieczeństwa Międzynarodowego; 10) Departament Polityki Zbrojeniowej; 11) Departament Prawny; 12) Departament Wojskowej Służby Zdrowia; 13) Departament Spraw Socjalnych; 14) Departament Strategii i Planowania Obronnego; 15) Departament Wojskowych Spraw Zagranicznych; 16) Departament Edukacji, Kultury i Dziedzictwa; 17) Zarząd Organizacji i Uzupełnień P1; 18) Zarząd Analiz Wywiadowczych i Rozpoznawczych – P2; 19) Zarząd Planowania Użycia Sił Zbrojnych i Szkolenia – P3/P7; 20) Zarząd Logistyki - P4; 21) Zarząd Planowania i Programowania Rozwoju Sił Zbrojnych - P5; 22) Zarząd Kierowania i Dowodzenia - P6; 23) Zarząd Planowania Rzeczowego - P8; 24) Biuro Audytu Wewnętrznego; 25) Biuro Dyrektora Generalnego; 26) Biuro Skarg i Wniosków; 27) Biuro do Spraw Procedur Antykorupcyjnych; 28) Biuro do Spraw Umów Offsetowych. Natomiast § 2 ust. 2 stanowi, że komórki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 17-23, tworzą Sztab Generalny Wojska Polskiego. Jak wskazał organ odwoławczy "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Dowództwie Wielonarodowego Korpusu Północny - Wschód" nie został zaś wskazany jako komórka organizacyjna Ministerstwa Obrony Narodowej. "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Dowództwie [...]" nie znajduje się również w etacie Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych o nr [...]. Przedmiotowy wykaz stanowisk posiada za to własny etat oznaczony nr [...]. Organ dodał również, że Dowódca Generalny RSZ - prowadzi kilka "Wykazów stanowisk służbowych ...", między innymi "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Dowództwie [...]" - nie są to jednak stanowiska znajdujące się w strukturze Dowództwa Generalnego RSZ, lecz są osobnymi strukturami organizacyjnymi podległymi Dowódcy Generalnemu RSZ. Dlatego też Dowódca Generalny RSZ - na postawie art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 z późn. zm.) - wyznacza żołnierzy na stanowiska w podległych mu "Wykazach stanowisk ..." oraz pełni rolę organu decyzyjnego. Jak podniósł organ II instancji "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Dowództwie [...] nie wchodzi także w skład Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwa Garnizonu Warszawa, Dowództwa Wojsk Obrony Terytorialnej jak również Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej. Przywołano też w uzasadnieniu przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 2016 r., poz. 1534), w których przewidziano funkcjonowanie Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowództwa Obrony Terytorialnej oraz jednostek wojskowych. Z brzmienia art. 3 ust. 4 przywołanej ustawy wynika, że Siły Zbrojne RP składają się z jednostek wojskowych, które mogą być zgrupowane w związki organizacyjne szczebla korpusu, dywizji, brygady. Jednocześnie, zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji. Może zostać również wyznaczony do pełnienia służby na stanowiskach służbowych w instytucjach cywilnych oraz do pełnienia służby poza granicami państwa. Jeżeli żołnierz nie został wyznaczony do pełnienia służby w instytucjach cywilnych, nie został wyznaczony do pełnienia służby poza granicami państwa, nie pełni służby w rezerwie kadrowej jak również w dyspozycji - to należy przyjąć, że pełni służbę w jednostce wojskowej (niezależnie od tego czy jednostka ta posiada wszystkie składniki określone w definicji jednostki wojskowej znajdującej się w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - czy też wszystkich tych składników nie posiada i jest quasi jednostką wojskową). Nieuzasadnionym jest zatem twierdzenie, że żołnierz zawodowy na terenie kraju, może pełnić służbę w innych - niż jednostki wojskowe - komponentach. Mając na uwadze, że "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Dowództwie [...]" nie jest komórką organizacyjną MON i nie jest częścią Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwa Garnizonu Warszawa, Dowództwa Wojsk Obrony Terytorialnej jak również Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej - a jednocześnie posiada własny etat – to w ocenie organu należy traktować go jak jednostkę wojskową do szczebla dywizji. Odwołujący się powinien zatem otrzymywać, jako referent prawny, dodatek przewidziany w § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych - i taki dodatek został oficerowi przyznany w skarżonej decyzji Dowódcy Generalnego RSZ. Powyższe stanowisko potwierdza pismo Departamentu Prawnego MON z dnia [...] marca 2017 r., skierowane do Dowództwa Generalnego RSZ. Podobne stanowisko zajął również Departamentu Kadr MON w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r skierowanym do Szefa Zarządu [...]. Odnosząc się do podniesionej argumentacji wysokich kompetencji, zarówno merytorycznych jak i językowych oraz doświadczenia wojskowego, którym oficer musiał sprostać aby zostać wyznaczonym na obecnie zajmowane stanowisko - a których nie stawia się przed doradcami prawnymi w jednostkach wojskowych do szczebla dywizji – to według organu zauważenia wymaga, że w Wojsku Polskim stanowiska żołnierzy zawodowych zaliczane są do odpowiednich grup uposażenia (stopnia etatowego) w zależności od rangi stanowiska, zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności wymaganych kwalifikacji. W związku z wysokimi kwalifikacjami stawianymi przed kandydatem na stanowisko prawnika (doradcy prawnego) w Dowództwie [...]", stanowisko to zostało zaliczone do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15B, tj. na poziomie stanowisk tego rodzaju w departamentach Ministerstwa Obrony Narodowej czy też Sztabu Generalnego WP. Twierdzenie zatem, że żołnierze podnoszący kwalifikacje, w celu spełnienia wysokich wymogów na stanowiskach w strukturach międzynarodowych mają być przez wprowadzony dodatek służbowy de facto karani za dążenie do rozwoju zawodowego - rozmija się z prawdą. Przepisy regulujące dodatek służbowy dla referentów i radców prawnych uzależniają wysokość tego dodatku od umiejscowienia jednostki wojskowej (a w nie stanowiska referenta czy też radcy prawnego) w strukturze organizacyjnej Wojska Polskiego - i wyłącznie od tego zależy jego wysokość, natomiast od "dowartościowywania" żołnierzy ze względu na kwalifikacje i kompetencje wymagane na stanowisku służbowym jest odpowiednie zaszeregowanie tego stanowiska. Podsumowując organ stwierdził, że skarżona decyzja I instancji wydana została na podstawie i granicach obowiązujących przepisów prawa. Skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. wywiódł do tutejszego Sądu [...]. A. J. zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret drugi oraz ust. 14 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2296) w zw. z art. 19 ust. 1 pkt, art. 6 ust. 2 pkt 1, ustawy z dnia 1 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1726) oraz art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1534), polegające na przyznaniu dodatku służbowego w wysokości 150,00 zł, podczas gdy odwołującemu się przysługuje rzeczony dodatek w wysokości 450,00 zł miesięcznie. 2) naruszenie procedury administracyjnej tj. art. 7 w zw. z art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, tj. czy Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych RP był organem właściwym do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie oraz czy pełnomocnictwo udzielone [...]. P. Z. spełniało wymogi z art. 268a kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na te zarzuty wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dowódcy Generalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; 2) zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że odwołujący się nie służy na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej do szczebla dywizji. Dowództwo [...] w [...] ([...]), w którym odwołujący się wykonuje obowiązki służbowe, jest międzynarodowym dowództwem, wchodzącym w skład NATO Force Structure, utworzonym na mocy umowy międzynarodowej - Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, Rządem Królestwa Danii i Rządem Republiki Federalnej Niemiec dotyczącej Wielonarodowego Korpusu Północno-wschodniego, sporządzonej w Szczecinie dnia 5 września 1998 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 21, poz. 259). Żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych RP, wykonujący swoje obowiązki w [...], wyznaczani są na stanowiska służbowe ujęte w wykazie stanowisk służbowych pełniących zawodową służbę wojskową w Dowództwie [...] (Część Polska). Powyższy wykaz, zgodnie z § 2 pkt 39 w związku z § 2 pkt 1 Decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr 323/MON z dnia 11 sierpnia 2015 r. (Dz. Urz. MON z 2015 r., poz. 245) w sprawie działalności kompetencyjnej i organizacyjno-etatowej w resorcie obrony narodowej, jest w ocenie skarżącego jedynie dokumentem etatowym zawierającym zestawienie stanowisk występujących w strukturze międzynarodowej jaką jest Dowództwo [...] w [...]. Jednakże powyższy wykaz w żaden sposób nie kreuje jednostki wojskowej, a sam Korpus, jak to powyżej wskazano, został utworzony na mocy umowy międzynarodowej. Strona zwróciła uwagę na to, że w przypadku gdy ustawodawca posługuje się definicją legalną dla nadania znaczenia użytemu dla celów danej ustawy pojęciu, nie jest możliwe przełamywanie tej definicji poprzez jej zawężanie lub rozszerzanie. Zgodnie z § 147 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 283), jeżeli w ustawie lub innym akcie normatywnym ustalono znaczenie danego określenia w drodze definicji, w obrębie tego aktu nie wolno posługiwać się tym określeniem w innym znaczeniu. Jeżeli zachodzi konieczność odstąpienia od zasady wyrażonej w ust. 1, wyraźnie podaje się inne znaczenie danego określenia i ustala się jego zakres odniesienia (ust. 2). Żaden z przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jak i również rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych nie zawiera ani definicji "quasi jednostki wojskowej" ani się takim terminem nie posługuje. Z powyższych względów organ II instancji nie był uprawniony do modyfikacji legalnej definicji jednostki wojskowej i uznania "wykazu stanowisk ..." za quasi jednostką wojskową. Powyższe prowadzi według skarżącego do konkluzji, iż zarówno [...] w [...] jak sam "wykaz stanowisk służbowych..." nie jest jednostką wojskową w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 przywołanej powyżej ustawy (nie posiada etatu nadanego przez Ministra Obrony Narodowej, nie posługuje się pieczęcią urzędową z godłem RP i nazwą (numerem) jednostki). Z kolei przepis art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1. W świetle powyższej cytowanego przepisu, poza wyjątkami przewidzianymi w art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1, które nie dotyczą odwołującego się, nie ma prawnej możliwości, aby żołnierze zawodowi na terenie kraju pełnili zawodową służbę wojskową w innych komponentach niż jednostki wojskowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy. Skoro Dowództwo [...] jak sam "wykaz stanowisk służbowych..." nie jest jednostką wojskową w rozumieniu powyżej przywołanych przepisów, to należy uznać, że taką jednostką dla odwołującego się jest Dowództwo Generalne RSZ. Za przyjęciem takiego wniosku przemawia fakt, iż uprawnienia (i obowiązki) dowódcy jednostki wynikające z przepisów ustawy pragmatycznej, wykonuje wobec odwołującego się Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, co znajduje odzwierciedlenie między innymi w fakcie, iż zaskarżona decyzja została wydana z jego upoważnienia przez [...] P. Z., zajmującego, tak jak odwołujący się, stanowisko służbowe ujęte w wyżej wymienionym wykazie. Z kolei zgodnie z art. 268a kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Dowódcę Generalnego obsługują osoby służące (pracujące) w Dowództwie Generalnym. W myśl bowiem art. 11a ust. 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, Dowódca Generalny wykonuje swoje zadania przy pomocy Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Właściwość organu do wydawania decyzji w sprawach dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wynika z treści art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a nie jak błędnie wskazał organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy. W myśl art. 104 ust. 1 przywołanej powyżej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. W takiej sytuacji, według skarżącego bez uznania, że odwołujący się, na gruncie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, służy w jednostce wojskowej - Dowództwie Generalnym, nie jest możliwe wydawanie w stosunku do niego przez Dowódcę Generalnego decyzji administracyjnych w sprawach o którym mowa w art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nadto, bez takiego uznania, doprowadziłoby do takiej sytuacji, w której on jak i pozostali żołnierze zawodowi wyznaczeni na stanowiska służbowe ujęte w wykazie stanowisk służbowych pełniących zawodową służbę wojskową w Dowództwie [...] (Część Polska), pełniliby zawodową służbę wojskową w formie nieprzewidzianej w art. 19 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co byłoby oczywistym naruszeniem tego przepisu. Niezależnie jednak od powyższych rozważań skarżący zauważył, że przepis § 26 ust. 1 pkt 10 tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, przewiduje dodatek ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej 0,10 nie w jakiejkolwiek innych czy pozostałych jednostkach wojskowych ( tak jak np. przy dodatku służbowym dla lekarzy lub lekarzy dentysty - § 26 ust. 1 pkt 4 lit. c rozporządzenia ) ale w jednostce do szczebla dywizji. Z kolei Korpus nie jest jednostką do szczebla dywizji, co wynika, po pierwsze z zapisu art. 3 ust. 6 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, zgodnie z którym przez związek organizacyjny rozumie się jednostki wojskowe zorganizowane w określoną strukturę, w szczególności w korpus, dywizję lub brygadę, funkcjonującą samodzielnie albo w składzie rodzaju Sił Zbrojnych. Powyższa kolejność nie jest przypadkowa, wymienia szczeble związku organizacyjnego od najwyższego do najniższego. Po drugie, jak wynika z art. 4 pkt 1 Porozumienia z dnia 18 września 1999r. między Ministrem Obrony Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej a Ministerstwem Obrony Królestwa Dania Federalnym Ministerstwem Obrony Republiki Federalnej Niemiec dotyczącego operacyjnego funkcjonowania Korpusu Północny Wschód, Korpus jest szczeblem przeznaczonym do dowodzenia związkami organizacyjnymi szczebla dywizji. Jeżeli przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierz zawodowych, nie dają możliwości przyznania dodatku służbowego wspomnianym doradcom prawnym służącym w Dowództwie Korpusu w stawce przewidzianej dla poziomu Dowództw Rodzajów Sił Zbrojnych, to uznać należy, że rozporządzenie zawiera lukę prawną, gdyż nie reguluje sytuacji prawnej doradców prawnych pełniących służbę w międzynarodowych strukturach wojskowych, w tym w Dowództwie [...] w [...], a zatem w ich przypadku brak jest podstaw prawnych do przyznania dodatku służbowego w ogóle. Takie rozumowanie stałoby jednak w sprzeczności z domniemaniem racjonalnego prawodawcy i jego intencji objęcia dodatkiem służbowym wszystkich żołnierzy pełniących służbę w grupie osobowej obsługi prawnej. W ślad za przyjęciem przez organ II instancji stanowiska, że skarżący służy w "quasi jednostce wojskowej", obowiązkiem organu było wyjaśnienie, kto w stosunku do skarżącego powinien wykonywać obowiązki dowódcy w zakresie wydawania decyzji administracyjnych określających wysokość składników uposażenia. Dowódca Generalny nie może być uznany za takiego dowódcę albowiem jego stanowisko nie jest ujęte w wykazie stanowisk służbowych pełniących zawodową służbę wojskową w Dowództwie [...] (Część Polska). Z kolei przywołany przez organ II instancji art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dotyczy kompetencji w sprawach wyznaczania na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk służbowych. Przepis ten nie jest natomiast kompetencyjną podstawą do wydawania decyzji w sprawach uposażenia żołnierzy zawodowych. Taką podstawą jest bowiem art. 104 ust. 1 ustawy. Również organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w zakresie czy pełnomocnictwo udzielone [...] P. Ż. spełniało wymogi z art. 268a kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe luki w przedmiotowym postępowaniu jest oczywistym naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakładającym na organy administracji obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W realiach niniejszej sprawy taką istotną okolicznością jest ustalenie który organ jest właściwy do wydania decyzji. Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości powoduje, iż taka decyzja dotknięta jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1726). Zgodnie z powyższymi regulacjami za jednostkę wojskową należy uważać jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych funkcjonującą na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu, określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce, oraz posługującą się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą jednostki, a także jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowaną, przedsiębiorstwo państwowe, dla którego jest on organem założycielskim, oraz komórkę organizacyjną Ministerstwa Obrony Narodowej. Za dowódcę jednostki wojskowej należy zaś uważać osobę kierującą lub dowodzącą jednostką wojskową, w której żołnierz zawodowy zajmuje stanowisko służbowe lub do której został skierowany w ramach pełnienia zawodowej służby wojskowej w rezerwie kadrowej albo w dyspozycji. Z wyżej powołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż kluczową przesłanką umożliwiającą to, aby daną jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych określić mianem jednostki wojskowej, jest okoliczność funkcjonowania przez tę jednostkę organizacyjną na podstawie etatu. Ten element ma podstawowe znaczenie w ustawowej definicji pojęcia "jednostka wojskowa" gdyż został w sposób szczególny uwypuklony w treści przywołanej normy prawnej. Co zaś się tyczy pojęcia "dowódca jednostki wojskowej", to przepis zawierający jego definicję nie stanowi obligu, aby dowódcą danej jednostki wojskowej była osoba znajdująca się na etacie tej konkretnej jednostki. W związku z tym okoliczność, że obowiązki dowódcy dla żołnierzy ujętych w kilku wykazach stanowisk służbowych prowadzonych przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, pełni właśnie Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych nie przesądza o tym, że żołnierze objęci tymi wykazami znajdują się w strukturze Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. O tym bowiem, że ww. wykazy stanowisk służbowych znajdują się poza tą strukturą przesądza fakt posiadania przez nie odrębnych etatów o jakich mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy pragmatycznej. W ocenie tutejszego Sądu zasadnym jest też przyjęcie, że oceny charakteru omawianego wykazu stanowisk służbowych, dokonywać należy w powiązaniu z normą art. 19 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zgodnie z którą, żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej (z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i 24 ust. 1), w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji. Stosując zaś zasadę eliminacji i analogii, jeżeli żołnierz zawodowy nie pełni służby w rezerwie kadrowej, czy w dyspozycji, jak też nie został wyznaczony do pełnienia służby na stanowiskach służbowych w instytucjach cywilnych, czy poza granicami kraju, to oczywistym jest, że pełniąc służbę wojskową w kraju pełnić ją musi w jednostce wojskowej. Powyższy wniosek pozostaje w zgodzie z zasadą racjonalizmu ustawodawcy, którą to zasadę należy bezwzględnie stosować przy odkodowywaniu norm prawnych. Z zasady tej wynika zaś m.in, iż wniosek, ze racjonalny ustawodawca określając możliwe miejsca pełnienia służby przez żołnierzy zawodowych, dokonuje wyczerpującego wyliczenia tychże miejsc. Przeciwne założenie prowadziłoby bowiem do konkluzji, iż żołnierze zawodowi mogą pełnić służbę w formie nie określonej ustawą. To zaś pozostawałoby w sprzeczności nie tylko z zasadą racjonalnego ustawodawcy i prawidłowej legislacji, lecz także z generalną zasadą państwa prawnego. Przenosząc powyższe wnioski na realia faktyczne niniejszej sprawy skarżone rozstrzygnięcie jawiło się jako prawidłowe. Okolicznością niesporną było bowiem to, że skarżący pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku ujętym w "Wykazie stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Dowództwie [...]", prowadzonym przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Poza sporem pozostawało również to, że ww. wykaz stanowisk służbowych posiada własny etat. W związku z powyższym uprawnioną jest konkluzja, iż pełnienie służby wojskowej na stanowisku służbowym ujętym w wyżej przywołanym wykazie, jest równoznaczne z pełnieniem służby wojskowej w jednostce wojskowej, której dowódcą jest Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych. Stąd też Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych był uprawniony do tego, aby pełniąc obowiązki dowódcy wobec żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym ujętym w przywołanym wykazie, przyznać temu żołnierzowi dodatek służbowy. Jak zaś wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych upoważnienia Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] stycznia 2017 r. [...] P. Z. był poprawnie umocowany do tego, by wydać w niniejszej sprawie piewszoinstancyjną decyzję w imieniu Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Według Sądu administracyjnego Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych poprawnie ustalił też wysokość kwestionowanego przez żołnierza dodatku, odwołując się do przepisu § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2296) . Skoro bowiem "Wykaz stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Dowództwie [...]" nie jest komórką organizacyjną MON i nie jest częścią Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwa Garnizonu Warszawa, Dowództwa Wojsk Obrony Terytorialnej jak również Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej - a jednocześnie posiada własny etat – to należy traktować go jak jednostkę wojskową do szczebla dywizji. Odwołujący się powinien zatem otrzymywać, jako referent prawny, dodatek przewidziany w § 26 ust. 1 pkt 10 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych – który to dodatek został przyznany żołnierzowi decyzją z [...] marca 2017 r. – utrzymaną w mocy skarżoną decyzją. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).