II SA/Wa 121/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na działanie Prezydenta W. w przedmiocie postępowania w sprawie odrzucenia wniosku o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. M. C. zwrócił się do Prezydenta W. o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej w zakresie działalności fotograficznej oraz sprzedaży detalicznej prowadzonej przez dom sprzedaży wysyłkowej lub Internet w kwocie [...] zł. Pismem z dnia [...] października 2009 r. Urząd Pracy W. poinformował M. C., iż jego wniosek został odrzucony z powodu braku spójności pomiędzy poszczególnymi elementami wniosku. W piśmie tym wskazano również, że szczegółowe informacje odnośnie popełnionych błędów można uzyskać w siedzibie Urzędu Pracy. Pismem z dnia 27 października 2009 r. uzupełnionym następnie pismem z dnia 12 listopada 2009 r. wnioskodawca zwrócił się o szczegółowe wyjaśnienie przyczyny negatywnej oceny jego wniosku oraz podanie podstawy prawnej. Wskazał, że informacja uzyskana w Urzędzie Pracy jest niepełna, gdyż urzędnik nie był w stanie wyjaśnić, w jaki sposób należy prawidłowo wypełnić wniosek. W odpowiedzi na powyższe Urząd Pracy W. pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. poinformował M. C., że zgodnie z § 4 ust. 8 Regulaminu Urzędu Pracy W. dotyczącego przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej w ramach pomocy de minimis, wnioski zawierające błędy merytoryczne nie podlegają ocenie punktowej. Natomiast jednym z kryteriów oceny wniosku jest analiza spójności pomiędzy poszczególnymi elementami opisywanego przedsięwzięcia. Tymczasem we wniosku z dnia [...] września 2009 r. w tabeli nr 5 wnioskodawca zaznaczył, że będzie płatnikiem podatku VAT, zaś w poz. 2 tej samej tabeli wykazał koszty w kwocie brutto, podczas gdy zgodnie z instrukcją zamieszczoną pod tabelą, płatnik VAT winien wykazać koszty w wartościach netto. M. C. złożył w dniu 17 grudnia 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postępowanie Urzędu Pracy W. w sprawie bezpodstawnego odrzucenia jego wniosku z dnia [...] września 2009 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonego stanowiska Urzędu Pracy z dnia [...] października 2009 r. jako naruszającego prawo i przywrócenie wniosku do ponownej oceny, a także o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko pracownikowi Urzędu Pracy oraz o zasądzenie odszkodowania w wysokości 7850 zł z tytułu bezpodstawnego odrzucenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej oraz bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy zważyć, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie M. C. przedmiotem swojej skargi uczynił działanie Prezydenta W. polegające na odrzuceniu jego wniosku o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Przyznawanie bezrobotnym środków na podjęcie działalności gospodarczej uregulowane zostało w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), który stanowi, że starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia. Ustawodawca wskazał w art. 46 ust. 6 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, że szczegółowe warunki i tryb przyznawania bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej określi, w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw pracy. W dniu złożenia przez skarżącego wniosku, czyli w dniu [...] września 2009 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 kwietnia 2009 r. w sprawie dokonywania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 62 poz. 512). Oprócz wyliczenia warunków, których spełnienie może spowodować uwzględnienie wniosku przez starostę (§ 7 ust. 1 rozporządzenia) i wskazania, że o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku starosta powiadamia bezrobotnego na piśmie we wskazanym terminie, określono również, że przyznanie bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej jest dokonywane na podstawie umowy zawartej przez starostę z bezrobotnym na piśmie pod rygorem nieważności i po spełnieniu przez bezrobotnego warunków w niej określonych (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Powyżej wskazane przepisy określają zatem jednoznacznie, że podstawą przyznania bezrobotnemu, ze środków Funduszu Pracy, jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej jest umowa cywilnoprawna zawarta pomiędzy bezrobotnym i starostą. Przepisy rozporządzenia regulują tryb składania wniosków, nie zawierają jednak norm wskazujących na zastosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), bądź cytowanego wyżej art. 3 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, skoro podstawą udzielenia pomocy finansowej jest umowa cywilnoprawna, to należy uznać, że kwestie związane z możliwością zawarcia stosownej umowy dotyczącej wydatkowania wspomnianych środków z Funduszu Pracy pozostają poza właściwością sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.