II SA/Wa 121/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie braku zgody na przedłużenie terminu złożenia pracy magisterskiej 1) uchyla zaskarżona decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Decyzją Prorektora [...]w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymana została w mocy decyzja Prodziekana Studium [.....] w przedmiocie niewyrażenia A.S. (obecnie D.) zgody na przedłużenie terminu złożenia pracy magisterskiej. W motywach uzasadnienia decyzji II instancji wskazano, że wobec niewyrażenia przez uczelnię zgody na drugi termin egzaminu ze statystyki, brak jest podstaw uzasadniających przedłużenie terminu do złożenia pracy magisterskiej. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) oraz § 54 ust. 1 Regulaminu studiów w [...] w W. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.S. (D.) do tutejszego Sądu. Wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej, skarżąca podniosła, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] została przywrócona na studia (wznowiła je) na starych zasadach, które określały, że obrony pracy magisterskiej należy dokonać w okresie 2 lat od daty uzyskania absolutorium. Wskazała, że pismem poleconym z dnia [...] maja 2010 r. zwróciła się do uczelni o podanie warunków obrony pracy magisterskiej, w tym terminu obrony. Podkreśliła, iż nie otrzymała na nie odpowiedzi, więc złożyła kolejne pismo o przedłużenie terminu do złożenia pracy magisterskiej o dwa miesiące. Wyjaśniła, że nowy regulamin, który według niej nie działa w obrębie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. (o przywróceniu na studia), określa termin złożenia pracy do dnia [...] września 2010 r. Podniosła też, że studenci objęci nowym regulaminem – bardziej restrykcyjnym – otrzymują zgodę na przedłużenie terminu do złożenia pracy magisterskiej i lekceważeniem studenta był brak odpowiedzi na złożone przez nią pismo z dnia [...] maja 2010 r. W odpowiedzi na skargę Rektor [...] w Warszawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż decyzja Prodziekana Studium [...] z dnia [...] października 2010 r. jest nieczytelna. Okoliczność powyższą potwierdził pełnomocnik uczelni na rozprawie w dniu [...] maja 2011 r. Nie spełnia zatem podstawowych wymogów, jakim powinna odpowiadać decyzja administracyjna. Zamieszczona na podaniu skarżącej z dnia [...] września 2010 r. adnotacja "brak zgody" nie tyko nie zawiera adresata decyzji, podstawy prawnej jej wydania, ale też czytelnego uzasadnienia. Powyższe okoliczności już same w sobie przesądzają o tym, że trudno przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie doszło skutecznie do wydania decyzji przez organ I instancji. Dodać należy, iż decyzja utrzymująca ją w mocy z dnia [...] listopada 2010 r., powyższych uchybień nie sanuje. Nie wskazuje również podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przywołany w osnowie przepis art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) jest przepisem odsyłającym do k.p.a., częściowo kompetencyjnym, a nie merytoryczną materialnoprawną podstawą wydanej decyzji. Stwierdzić też należy, iż lakoniczne uzasadnienie decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. [...] (II instancja), brak odniesienia się do zarzutów i argumentów, podnoszonych przez skarżącą, a dotyczących braku odpowiedzi uczelni na jej pismo z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie określenia terminu do złożenia pracy magisterskiej, zasad, według których ma złożyć pracę magisterską, powoduje, że nie można uznać, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia podstawowe wymagania określone w art. 107 k.p.a. Powyższe uchybienia decyzji zarówno I, jak i II instancji skutkować zatem muszą ich uchyleniem. Ponownie rozpoznając sprawę, organ stosownie do art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) zastosuje przy jej wydaniu odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a., o których mowa w art. 207 cyt. wyżej ustawy, polega na zachowaniu minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy, ale w taki sposób, aby zarówno strona, jak i Sąd po pierwsze – mógł się z treścią decyzji zapoznać, a po drugie – miał wskazaną podstawę prawną rozstrzygnięcia i motywy, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Omawiane decyzje, zarówno I jak i II instancji, powyższych podstawowych reguł k.p.a. i standardów demokratycznego państwa nie spełniają. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy.