II SA/Wa 1212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Piotr Borowiecki, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o zwolnieniu L.D. ze służby w Policji z dniem [...] marca 2017 r., na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2016 r., poz. 1782 ze zm.). Rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, na mocy art. 108 § 1 K.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. W orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie powołanego przepisu można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Asesor Prokuratury Rejonowej w [...] wydał w dniu [...] listopada 2016 r. postanowienie o przedstawieniu wobec L.D. zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 K.k., tj. o to, że w dniu [...] lipca 2016 r. w [...] w woj. [...], pełniąc służbę jako funkcjonariusz Policji – Ogniwa Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], przyjął od kierującego pojazdem [...] korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie [...] zł za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa, a polegające na odstąpieniu od ukarania tego kierowcy poprzez nałożenie grzywny w drodze mandatu karnego za popełnione wykroczenie przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym i zatrzymania prawa jazdy za pokwitowaniem oraz przypisania kierującemu tym pojazdem punktów w liczbie odpowiadającej naruszeniu przepisu ruchu drogowego. Następnie wobec policjanta został skierowany do Sądu Rejonowego w [...] akt oskarżenia o przestępstwo z art. 228 § 3 K.k. W ocenie organu odwoławczego postępowanie L.D., któremu został postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, a potem oskarżono go za wskazane powyżej przestępstwo, jako ściśle związane z wykonywaniem przez stronę obowiązków służbowych, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Ponadto jest to czyn o znacznym ciężarze gatunkowym, od wielu lat systematycznie zwalczany w szeregach formacji i zdecydowanie negatywnie odbierany wśród społeczeństwa. Niewątpliwie zatem funkcjonariusz utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem został podejrzany, a następnie oskarżony o popełnienie przestępstwa tzw. sprzedajności. W tej sytuacji policjant nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a zatem nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Ponadto brak działań wobec funkcjonariusza podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Komendant Główny Policji podkreślił, że dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności przedstawionego L.D. zarzutu, czy też rozstrzyganie o winie lub niewinności policjanta jest nieuprawnione. Okoliczności dotyczącego samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednak w przypadku przyjętej podstawy prawnej istotnym jest fakt przedstawienia stronie przez prokuratora zarzutów popełnienia przestępstwa. W zakresie zarzutu naruszenia wobec funkcjonariusza zasady domniemania niewinności stwierdził, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Również uzyskiwanie pozytywnych opinii służbowych, nagród, czy też wskazywanie na wcześniejsze zgłaszanie prób przekupstwa wobec faktu pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez policjanta cech umożliwiających dalszą służbę w szeregach Policji nie przemawiają za pozostawieniem go w służbie. Podkreślił, że wskazywanie przez stronę, że organ powinien był zastosować w pierwszej kolejności art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a lub art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji nie znajduje uzasadnienia, bowiem żaden z obowiązujących przepisów prawa nie pozbawia właściwych przełożonych uprawnień do stosowania wobec policjantów w trakcie toczącego się jeszcze postępowania karnego innych, pozakarnych dolegliwości. Przeciwnie ustawa o Policji nie wprowadzając jakichkolwiek ograniczeń czasowych, wprost dopuszcza możliwość rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego, w szczególności wtedy, gdy wymaga tego interes służby, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zaznaczył, że negatywne odniesienie się, już po wydaniu decyzji, organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organów administracji rozstrzygających w przedmiocie zwolnienia ze służby. Przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji określa bowiem wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem decyzji w sprawie, ale nie oznacza, że musi być ona pozytywna, aby zwolnić policjanta ze służby na podstawie powołanych przepisów. W kwestii natomiast nadania zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] uwzględnił ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, która dopuściła się zachowania o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi L.D. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, któremu zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem go ze służby w Policji, b) art. 43 ust. 3 tej ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i całkowite pominięcie treści opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, polegające na braku jej zinterpretowania, nierozważenia przedstawionych w niej okoliczności i niewyjaśnieniu dlaczego pomimo załączenia do akt sprawy nie podlegała rozpoznaniu. 2. przepisów postępowania, tj.: a) art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 i art. 75 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., polegające na nierozpoznaniu całości materiału dowodowego niezbędnego do załatwienia sprawy, a także niewyjaśnienie przyczyn przedmiotowego stanu rzeczy i ich właściwego zinterpretowania, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji, godzącej w słuszny interes obywatela oraz przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie dowolnej oceny dowodów, powielając niezasadne twierdzenia organu pierwszej instancji, b) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie rozkazu personalnego, w szczególności braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz nieodniesienie się do wszystkich twierdzeń zawartych w odwołaniu, c) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego pomimo podstaw do jego uchylenia. W związku z powyższym wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie skarżącego w przypadku wszczęcia wobec strony postępowania karnego organy Policji powinny w pierwszej kolejności, jako obligatoryjne, stosować przesłanki określone w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a ustawy o Policji, a następnie wszcząć postępowanie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 i 8 tej ustawy. Zaznaczył, że nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, postępowanie sądowe jest w toku, a zatem w takich sytuacjach należy stosować zasadę domniemania niewinności wyrażoną w art. 5 § 1 K.k. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji powinien być stosowany ze szczególną ostrożnością, ale nie w sposób zastępczy. W konsekwencji zwolnienie policjanta ze służby na tej podstawie prowadzi do nieuzasadnionej i przedwczesnej stygmatyzacji skarżącego. Jego zdaniem nie było podstaw do przyjęcia, aby niniejsza sprawa miała negatywny wpływ na pozostałych funkcjonariuszy, podczas gdy obecnie nie ma on żadnej możliwości na nich oddziaływania z uwagi na prowadzone postępowanie karne, dyscyplinarne oraz zawieszenie w czynnościach służbowych, które zostało przedłużone rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] do czasu zakończenia (prawomocnego) postępowania karnego. Skarżący podkreślił, że organ odwoławczy pominął fakt, że w okresie od 2012 r. do 2016 r. w trakcie trwania służby zgłaszał pięciokrotnie próby jego przekupienia i z tego tytułu otrzymywał nagrody motywacyjne. Zaznaczył, że zaniechanie przeprowadzenia dowodów doprowadziło do braku ustalenia jednej z najważniejszych okoliczności, tj. dotychczasowego zwalczania przez niego przejawów łamania prawa, nienagannej postawy oraz poszanowania zasad i norm związanych z pełnieniem służby. Ponadto organ nie przeprowadził dowodu w postaci informacji o pobraniu urządzeń do pomiaru prędkości w książce rejestru pobrania urządzeń RMP przez patrol i o pracy tych urządzeń w dniu zdarzenia, a także treści notatek służbowych z dnia [...] lipca 2016 r., które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Dodatkowy wymóg do jego zastosowania przewiduje przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Ważny interes służby wskazany w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jako przesłanka zwolnienia ze służby w Policji, jest określeniem nieostrym i niezdefiniowanym w tej ustawie. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że użycie pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do jego doprecyzowania. Organ obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Zdaniem Sądu przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem funkcjonariusza. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania. Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którą zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy Policji prawidłowo uznały, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, jest uzasadnione. Bezsporna jest bowiem okoliczność, że Asesor Prokuratury Rejonowej w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. akt [...] przedstawił L.D. zarzut o to, że w dniu [...] lipca 2016 r. w [...] w woj. [...], pełniąc służbę jako funkcjonariusz Policji – Ogniwa Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], przyjął od kierującego pojazdem [...] korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie [...] zł za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa, a polegające na odstąpieniu od ukarania tego kierowcy poprzez nałożenie grzywny w drodze mandatu karnego za popełnione wykroczenie przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym i zatrzymania prawa jazdy za pokwitowaniem oraz przypisania kierującemu tym pojazdem punktów w liczbie odpowiadającej naruszeniu przepisu ruchu drogowego, tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 K.k. Następnie Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. skierował do Sądu Rejonowego w [...] akt oskarżenia przeciwko L.D. o przestępstwo z art. 228 § 3 K.k., polegające na przyjęciu korzyści majątkowej za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa. Powyższe okoliczności skutkują tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił zatem atrybut konieczny do pozostania w służbie i to sprawiło, że organy Policji mogły uznać, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Zgodzić się należy bowiem ze stanowiskiem organu, że podejrzenie, a następnie oskarżenie L.D. o popełnienie przestępstwa tzw. sprzedajności w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi, jest zachowaniem nagannym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Podkreślenia przy tym wymaga, że sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie, jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem organy orzekające uznały w rozpoznawanej sprawie, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie (zwalczanie wszelkich przejawów łamania prawa oraz przypadków naruszenia ładu i porządku publicznego) sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa przez prokuratora, a następnie oskarżenie go o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. W ten sposób traci on przymiot nieskazitelności charakteru, autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Podkreślenia wymaga, że funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. W tym przypadku wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego z art. 228 § 3 K.k. polegające na przyjęciu korzyści majątkowej, a zatem zachowania nielicującego z postawą oczekiwaną przez społeczeństwo od policjanta, czy też wręcz zachowania przez opinię publiczną napiętnowanego. Wskazać należy, że okoliczność, że policjant uprzednio prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie okoliczności powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Nie zmienia to faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających służbę w Policji. Oskarżenie funkcjonariusza o popełnienie czynu ocenianego jako naganny i wskazujący na znaczny stopień lekceważenia norm prawnych i etycznych uzasadnia reakcję przełożonych. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ rozważył, stosownie do przepisu art. 7 K.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji oskarżenia o popełnienie przestępstwa, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Brak jest zatem przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1034/13 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. Należy podkreślić, na co zasadnie zwrócił uwagę organ Policji, że zwolnienie policjanta ze służby, w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. W przedmiotowej sprawie organ przywołując fakt postawienia skarżącemu zarzutu, a następnie skierowania aktu oskarżenia za popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, tj. przyjęcia korzyści materialnej w zamian za odstąpienie od określonych czynności służbowych nie stwierdza, czy L.D. popełnił zarzucany mu czyn czy też nie, bowiem kwestia ta nie należy do jego kompetencji. Okoliczność prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego została wskazana przez organ jako fakt, który nie może pozostać niezauważony. Bez względu na jego wynik, już teraz, negatywny wydźwięk społeczny i medialny tej sprawy, podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) stwierdzając, że: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Z kolei w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych". Z powyższego wynika, że bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy. Zdaniem Sądu w sposób prawidłowy zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia, wskazując fakty, które uznały za udowodnione (postawienie zarzutu w sprawie karnej i obecnie toczące się postępowanie karne), dowody, na których się oparły (postanowienie o przedstawieniu zarzutu, zeznania świadków).Ponadto wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz stosowane inne przepisy prawa. Tym samym, za niezasadne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu policjanta dotyczącego naruszenia art. 75 § 1 K.p.a., należy wskazać, że nie może on odnieść skutku. W ocenie Sądu organ słusznie nie uwzględnił wniosków dowodowych L.D. Organ dysponował aktami osobowymi skarżącego, a dokumenty w niej zgromadzone (m.in. opinia służbowa, karta opisu stanowiska pracy) stanowiły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Prowadzenie wszelkich innych dowodów, w świetle poczynionych ustaleń było zbędne. Dowód prowadzi się w sytuacji, gdy okoliczność faktyczna nie została jeszcze udowodniona. W rozpoznawanej sprawie zbędne i nieuprawnione było zatem dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności przedstawionego L.D. zarzutu. Organy Policji były natomiast jedynie zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu przedstawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa, a następnie oskarżenia go o jego popełnienie. Zwolnienie policjanta nastąpiło również bez naruszenia innych przepisów ustawy o Policji, w szczególności art. 43 ust. 3. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] marca 2017 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] w [...] przekazał uchwałę nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., w której wskazano, że Zarząd wnosi sprzeciw w przedmiocie zwolnienia L.D. ze służby z uwagi na brak jednoznacznych dowodów stwierdzających popełnienie przez funkcjonariusza przestępstwa przekroczenia uprawnień poprzez przyjęcie korzyści majątkowej. Wyjaśnić należy, że przepis art. 43 ust. 3 ustawy stanowi, że zwolnienie policjanta ze służby m.in. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego. Dopuszczalność zatem rozwiązania stosunku służbowego zależy od zasięgnięcia, a nie uzyskania przedmiotowej opinii. Zasięgnięcie tej opinii jest obligatoryjne, ale wymóg ten oznacza jedynie, że organ planując zwolnienie policjanta ma obowiązek uprzedzić o tym organizację związkową i umożliwić jej zajęcie w tym zakresie stanowiska. Żaden przepis prawa nie zobowiązuje natomiast organizacji związkowej do merytorycznej wypowiedzi w kwestii zapowiedzianego zwolnienia policjanta ze służby. Tak więc opinia związku zawodowego niezależnie od jej treści (pozytywnej czy negatywnej) nie wiąże organu Policji. Oznacza to, że powyższy przepis obliguje organ do zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów w przedmiocie zwolnienia ze służby na omawianej podstawie, jednak nie uzależnia zwolnienia funkcjonariusza w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy. Organ wystarczająco także uzasadnił rozkaz personalny w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując, że w okolicznościach niniejszej sprawy pozostawanie policjanta w służbie, w stosunku do którego obecnie toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego godzi w interes służby, a tym samym w interes społeczny. Dodatkowo należy wskazać, że jak wynika z pisma organu z dnia [...] listopada 2017 r. oraz oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie toczące się wobec niego postępowanie dyscyplinarne wszczęte w związku z postawionymi mu zarzutami karnymi zostało najpierw zawieszone z uwagi na nieobecność w służbie funkcjonariusza pełniącego z nim służbę w dniu zdarzenia, a następnie odwieszone i umorzone w związku ze zwolnieniem ze służby. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak i w odpowiedzi na skargę. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.