II SA/Wa 1213/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 4 i art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2009 r. cofającej pozwolenie na broń palną gazową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał iż organ I instancji w dniu [...] stycznia 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia R. K. pozwolenia na broń z uwagi na niedostarczenie przez niego orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego potwierdzających, że nie wykazuje on zaburzeń psychofizycznych i może dysponować bronią, oraz niepoinformowania organu Policji w wyznaczonym terminie o zmianie miejsca stałego pobytu (art. 26 ustawy o broni i amunicji). W odpowiedzi na powyższe R. K. dostarczył wymagane orzeczenia, w których nie stwierdzono przeciwwskazań do dysponowania przez niego bronią palną. W toku postępowania ustalono ponadto iż wyrokiem Sądu Rejonowego w O. Wydział [...] Karny z dnia [...] maja 2004 r. sygn. akt [...] R. K. został uznany winnym popełnienia szeregu przestępstw z art. 286 § 1 k.k., art. 284 § 1 k.k., art. 294 § 1 k.k., art. 297 § 1 k.k., art. 300 § 1 k.k., art. 301 § 2 k.k., art. 300 § 3 k.k. oraz art. 586 ksh i art. 587 ksh, za co skazano go na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na handlu towarami przez okres 4 lat, zobowiązano go również do naprawienia szkody względem H. SA poprzez zapłatę na jej rzecz kwoty [...] zł. Wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w O. Wydział [...] Karny Odwoławczy z dnia [...] marca 2005 r. sygn. akt [...] w ten sposób, że uchylony został obowiązek naprawienia szkody, oraz zmieniono rozstrzygnięcie o łącznej karze pozbawienia wolności z 4 do 2 lat, a ponadto zmieniono kwalifikację prawną czynu z pkt VII na czyn z art. 301 k.k., uchylono wyrok w części dotyczącej czynów opisanych w pkt I, II i V i w tym zakresie sprawę przekazano Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania. W pozostałym zakresie wyrok pozostał bez zmian. Organ uzyskał również informacje iż przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o czyn z art. 300 § 2 k.k. Wskazano ponadto, że w stosunku do wyżej wymienionego ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia na broń, gdyż pozwolenie uzyskał w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w chwili obecnej jest osobą bezrobotną. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął R. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej, przyjmując za podstawę prawną art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 4 i art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, że ww. budzi uzasadnioną obawę, ze może użyć broni, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego Od powyższej decyzji R. K. złożył odwołanie. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie na broń wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeżeli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia broń, wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub wobec niej prowadzone postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dalej organ podkreślił, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobowiązany do ustalenia związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza pozwolenia na broń a tą obawą, ponieważ jako okoliczność potwierdzającą jej istnienie sam ustawodawca wskazał toczące się postępowanie karne m.in. o czyn przeciwko mieniu. W konkluzji Komendant Główny Policji podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny i wobec tego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że odpowiadał za niedopilnowanie zleconego prawnikom zabezpieczenia poręczenia kredytu, w wyniku czego upadła jego firma. Stracił dom i majątek. Obecnie mieszka [...]. Miejsce jest dość niebezpieczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, a zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 4 i art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania, a także w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26. Z kolei w myśl art. 26 ustawy, osoba posiadająca pozwolenie na broń jest obowiązana w razie zmiany miejsca stałego pobytu zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce stałego pobytu. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, należało obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń, ponieważ osoba, której wydano pozwolenie na broń należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia, wystarczy ustalenie, że w stosunku do takiej osoby został wydany karny wyrok skazujący lub toczy się postępowanie za przestępstwo przeciwko mieniu. Zdaniem Sądu, nie można podzielić interpretacji powyższych przepisów przeprowadzonej w sprawie niniejszej, a w szczególności stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza na broń a tą obawą. Istotnie R. K. został skazany za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu i istotnie toczy się postępowanie karne o inne przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu. Skarżący stracił dom, majątek, upadła jego firma, rozpadło się jego małżeństwo. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę specyfikę przestępstw popełnionych przez R. K., organ przede wszystkim powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia czy istnieje uzasadniona obawa, że ww. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy również wziąć pod uwagę aktualną sytuację życiową skarżącego i rozważyć, czy nie miała ona wpływu na zaniedbania z jego strony, polegające na niedostarczeniu w terminie orzeczeń lekarskich, oraz niepowiadomieniu w terminie o zmianie miejsca pobytu stałego. Rozważenie czy rzeczywiście te uchybienia stwarzają zagrożenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Choć zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP, to jednak wydając decyzję cofającą pozwolenie na broń, nie wolno naruszać zasady proporcjonalności, a wobec braku istotnych ustaleń, można mieć wątpliwość, czy właśnie ta zasada nie została naruszona. Ponownie rozpoznają sprawę organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.