II SA/Wa 1215/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. W dniu 12 czerwca 2007 r. J.K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego. Skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w niniejszej sprawie nie mógł dokonać czynności procesowej w ustawowym terminie z uwagi na fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia 6 marca 2007 r. do dnia 5 czerwca 2007 r. Na wezwanie Sądu, skarżący przedstawił kopie czterech zwolnień lekarskich, obejmujących okres od dnia 10 kwietnia 2007 r. do dnia 5 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Oznacza to, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony (art. 87 § 4) oraz uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona J.K. w dniu 29 marca 2007 r., zaś ustawowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r. Z kolei przyczyną uniemożliwiającą wniesienie skargi w terminie była choroba skarżącego, która objęła swym okresem termin do złożenia skargi. Przyczyna ta ustała w ostatnim dniu zwolnienia lekarskiego, a więc w dniu 5 czerwca 2007 r. W takiej sytuacji nadany w urzędzie pocztowym w dniu 12 czerwca 2007 r. (data stempla pocztowego) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu, przewidzianego w art. 87 § 1 cyt. ustawy. J.K. dopełnił także obowiązku dokonania czynności, której nie podjął w terminie, złożył bowiem skargę na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego. Brak winy stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Zdaniem Sądu, przedstawione we wniosku okoliczności uzasadniają przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Należy zaznaczyć, że brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej ma miejsce wówczas, gdy wskutek okoliczności faktycznych strona, pomimo podjętych starań, nie mogła przezwyciężyć powstałej przeszkody i uczynić zadość wymaganiom procesowym. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, został w uzasadnieniu wniosku wykazany, ponieważ wystarczającą podstawą do ustalenia istnienia tej przesłanki jest choroba (a ta została wykazana), która uniemożliwiła skarżącemu dokonanie w terminie czynności złożenia skargi. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.