II SA/Wa 1216/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Joanna Kube, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na równorzędne stanowisko służbowe – oddala skargę – Minister Spraw Wewnętrznych, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w dniu [...] kwietnia 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie mianowania J. K. na równorzędne stanowisko służbowe. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że powyżej określonym rozkazem personalnym organ pierwszej instancji z dnie3m [...] lutego 2012 r. zwolnił ww. ze stanowiska służbowego starszego specjalisty w Sekcji [...] i od dnia [...] lutego 2012 r. mianował na stanowisko starszego specjalisty w Sekcji [...], bez zmiany składników uposażenia. Mianowanie na stanowisko nastąpiło na wniosek dyrektora Biura [...] w związku z wejściem w życie zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2012 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie organizacji wchodzących w skład Straży Granicznej komend oddziałów, placówek dywizjonów oraz ośrodków szkolenia, na mocy którego zmianie uległa struktura powyżej określonego Biura. Rozkazowi personalnemu został nadany na podstawie art. 108 § 1 Kpa rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. nr 116, poz. 675 z późn. zm.) do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej. Przepisy ten ma charakter kompetencyjny i nie zawiera przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji w jego zakresie pozostawiając to w gestii uznania przełożonego. Właściwy przełożony może dokonać przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza bez jego zgody tylko w odniesieniu do stanowiska równorzędnego. Jedyne bowiem ograniczenie w tym zakresie zawiera art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej, który reguluje przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek w nim określonych. J. K. został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe, a działanie organu na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej mieściło się w sferze uznaniowej przełożonego służbowego. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych stała się przedmiotem skargi wniesionej prze ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w części mianowania na stanowisko starszego specjalisty na rzecz pozostawania w dyspozycji poza obecną podległością służbową do czasu wskazania mianowania na stanowisko nie niższe od kierownika grupy w placówce Straży Granicznej; 2) uznanie: a) zmian z urzędu stosunku służbowego bez uwzględnienia prawa do zajmowania stanowiska wyższego lub równorzędnego kierownikowi sekcji w jednostce organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej oraz prawa do uposażenia zasadniczego i jego składników na zasadach i w wysokości nie niższej od określonego na ostatnio zajmowanym stanowiska kierownika grupy; b) niewyrażenia zgody na podjecie studiów III stopnia jako działanie naruszające prawa skarżącego funkcjonariusza oraz dobro służby. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze odmawiając im zasadności. W dniu 28 listopada 2012 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego o odroczenie rozprawy w dniu 29 listopada 2011 r. Skarżący w piśmie procesowym podał, że od dnia [...] września 2012 r. do dnia [...] listopada 2012 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim. Skarżący do pisma nie załączył zwolnienia lekarskiego. Sąd postanowił wniosku skarżącego nie uwzględnić, gdyż nie stwierdził, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. nr 116, poz. 675 z późn. zm.), do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej. Na podstawie powyżej przytoczonego przepisu właściwy przełożony może dokonać przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza bez jego zgody tylko w odniesieniu do stanowiska równorzędnego. Jedyne bowiem ograniczenie w tym zakresie zawiera art. 42 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, w którym ustawodawca określił przesłanki zezwalające na przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący został przeniesiony na stanowisko równorzędne. Skarżący, zarówno w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Głównego, jak i w skardze kwestionuje zasadność i celowość takiego rozstrzygnięcia, a w szczególności podnosi kwestie związane z jego kwalifikacjami. Podkreślić należy jednak, że celem regulacji zawartej w art. 36 ustawy o Straży Granicznej jest zapewnienie właściwemu przełożonemu możliwości "przesuwania" funkcjonariuszy na stanowiska służbowe w celu zapewnienia realizacji zadań Straży Granicznej. Decyzje podejmowane w tym zakresie są uznaniowe i pozostają pod kontrolą sądu, ale zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza granicami kontroli sądowej. W ocenie Sądu zakwestionowana przez skarżącego decyzja odpowiada powyższym kryteriom. Organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły motywy, zaś przytoczona w uzasadnieniach argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowany przepisów. Przełożeni skarżącego kierowali się potrzebą sprawnego funkcjonowania Straży Granicznej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że są one niezasadne. Funkcjonariusz podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszenie do służby w Straży Granicznej, musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służby oraz na związane z tym konsekwencje. Należy podkreślić, że to właściwy przełożony w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje stosunek służbowy funkcjonariusza. W sytuacji zatem, gdy dochodzi on do wniosku, że konieczne jest zapewnienie właściwej realizacji zadań służbowych w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej, to podejmuje decyzje personalne, nie zawsze zbieżne z interesem funkcjonariusza. Zawarte w skardze żądania skarżącego z oczywistych względów nie mogły zostać przez sąd uwzględnione, gdyż ocenie podlegała wyłącznie zaskarżona decyzja. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. nr 270) orzekł, jak w sentencji.